Komora Erazma Barącza

Komora której okres użytkowania przypadał w drugiej połowie XIX w. Powstała w bryle soli zielonej. Z początkiem XX w. eksploatacja w tej komorze została wstrzymana, kiedy to została włączana do trasy turystycznej. Nazwa komory pochodzi od nazwiska dyrektora kopalni w latach 1917-1918, Erazma Barącza. W komorze tej zastosowano naturalny sposób zabezpieczenia wyrobisk po zakończeniu eksploatacji przed zawałami - pozostawiono w komorze filar solny. Dodatkowo ściany komory do dziś pokrywa warstwa niewyeksloatowanej soli o grubości od 70 do 150 cm, która ma zapobiegać komorę przed zawałem skał. W celu okresowej kontroli stanu wyrobiska, wokół ścian komory została zainstalowana drewniana galeria, po której poruszają się górnicy w czasie kontroli stanu technicznego ociosów. W komorze tej pozostawiono jezioro solankowe, którego głębokość wynosi ok. 9 metrów. Jezioro wypełnia solanka o zawartość soli ok. 320 g w litrze roztworu, co powoduje, że ciało człowieka unosi się w takiej zawiesinie.