Kościół św. Bartłomieja Apostoła

"Parafia Włodowice istniała na pewno pod koniec XIV w. o czym świadczą "rejestry świętopietrza" czyli stałej opłaty uiszczanej corocznie na rzecz Stolicy Apostolskiej. Źródła te podają iż w roku 1373 w ówczesnym dekanacie lelowskim powstają nowe parafie, wśród których wymienia się także parafię włodowicką. Inicjatorem powstania tych parafii mógł być król Kazimierz Wielki.
Pierwszy kościół we Włodowicach istniał już w XIII w. Zbudowany z modrzewia, spalony w czasie pierwszego najazdu Tatarów w 1241 r., został odbudowany w 1305 r. W połowie XV w. stał we Włodowicach kościół parafialny drewniany, którego fundatorem był król Kazimierz Wielki. W latach 1571-1594 zamieniony został przez rodzinę Bonerów na zbór ariański. Dopiero w 1594 r. został zwrócony katolikom.
W roku 1629 poświęcono nowy kościół drewniany pod wezwaniem św. Bartłomieja, który w czasie "potopu" szwedzkiego zostaje zniszczony, a następnie staraniem mieszkańcówprzywrócony do użyteczności. Drewniany kosciół w XVII w., skutkiem starości popada w ruinę.
Biskup Kazimierz Łubieński w 1701 r. polecił budowę nowego, którego fundatorem stał się ks. Marian Kępski, proboszcz, miejscowy prałat i kustosz kolegiaty w Pilicy. Położenie kamienia węgielnego nastąpiło 17 kwietnia 1701 r. w niedzielę po Wielkanocy. Kamień węgielny położył, mając upoważnienie biskupa Kazimierza Łubieńskiego sufragana krakowskiegoks. Piotr Praciewicz, dziekan u św. Floriana na Kleparzu, kanonik krakowski i dziekan Pilecki. Kościół od fundamentów zbudowany został z kamienia i pokryty dachówką w 1703 r. Konsekrował go pod wezwaniem św. Bartłomieja Apostoła Michał Szembek, biskup sufragan krakowski, 16 wrzesnia 1708 r., wyznaczając rocznicę poświęcenia na niedzielę po Podwyższeniu Krzyża Świetego. Dnia 15 maja 1731 r. ks. Jan Nepomucen Skalski uroczyście wprowadził relikwie czterech świetych meczenników: Benedykta, Justyna, Innocentego i Teodory. Dnia 12 sierpnia 1787 r. ks. Ignacy Augustyn Kozierowski z upoważnienia arcybiskupa Poniatowskiego konsekrował w kosciele włodowickim cztery ołtarze. W 1796 r. odrestaurowano wieżę, a dalsza rozbudowa kościoła miała miejsce w latach 1898-1911. Zbudowano wtedy zakrystię, kaplicę i podwyższono wieżę. Budowla została otynkowana, powiększono plac przykościelny i cmentarz grzebalny który ogrodzono kamiennym murem, wybudowano wikariat.
W latach 1940-1945 wyremontowano kolejny raz wieżę, pokryto dachy kościoła blachą cynkową i zelektryfikowano kosciół, a po wojnie ufundowano nowy dzwon w miejsce zrabowanego przez hitlerowców. Po 1948 roku wykonano polichromię, odnowiono ambonę, ołtarze i dach nad kaplicą oraz zbudowano nowe organy, a w roku 1956 przeprowadzono kolejny remont wieży. W latach 1983-1991 wykonano marmurową posadzkę w kosciele, odmalowano wnętrze kościoła, zrobiono ławy, oszklono na nowo drzwi i wykonano nowe okna. Odnowiono również ołtarz "soborowy", dwa boczne ołtarze, a na plebanii położono blachę. Od 1991 do chwili obecnej przeprowadzono generalny remont wieży kościelnej, położono nową podłogę na chórze oraz wyposażono go w sprzęt nagłaśniający, dzwony otrzymały elektroniczne sterowanie, a cała elewacja zewnętrzna kościoła została pomalowana.
W roku 2004 przeprowadzono remont wnętrza zakrystii, która otrzymała nowe dębowe meble, a w 2008 roku odnowiono wnętrze kaplicy przy kościele przywracając dawną polichromię.
Od początku swego istnienia, aż do XIX w. parafia Włodowice należała do diecezji krakowskiej, następnie do 1925 r. była w diecezji kieleckiej, a od 1925 r. należy do diecezji (od 1992 r. archidiecezji) częstochowskiej.

opracował ks. G. Ślązak"

Treść powyższa jest wiernie przepisana z tablicy informacyjnej umieszczonej przed kościołem.