Ołtarz Matki Boskiej Częstochowskiej w Kaplicy Północnej, barokowy ołtarz ufundowany został dla kościoła w Ząbkowicach w 1698 r., tam remontowany był w 1799 i 1847 r., około 1870 r. sprowadzony do kościoła w Niemodlinie, gdzie poddany prawdopodobnie został renowacji oraz na nowo konsekrowany 18 października 1870 r. przez sufragana wrocławskiego, biskupa Adriana Włodarskiego, o czym informuje zachowany dokument konsekracyjny.
Ołtarz wykonany został z polichromowanego i częściowo złoconego drewna, jako jednokondygnacyjny, z architekturą kolumnową i akantowymi ornamentami; zwieńczony krzyżem i rzeźbami aniołków. Dekoracja ołtarza była kilkakrotnie uzupełniana. W jego centrum umieszczono ok. 1945-1950 r. wtórnie (to znaczy na miejscu wcześniejszego obrazu lub rzeźby) kopię wizerunku Madonny Jasnogórskiej, wyobrażonej w sukience z ok. 1900 r. Według inskrypcji, odkrytej na predelli w trakcie ostatniej konserwacji, ołtarz pierwotnie poświęcony był Matce Boskiej Bolesnej, a jego fundatorem był syndyk Księstwa Ziębickiego Franz Dominicus von Schellenberg, zaś fundatorami pierwszej i drugiej renowacji – mieszczanie ząbkowiccy: Franz Heinrich Andermann oraz jego syn Joseph.
Płaskorzeźbione antependium mensy ołtarza powstało ok. 1870 r. Zdobi je dekoracja roślinna oraz inicjał imienia Maryi z krzyżem i z przebitym przez miecz boleści gorejącym Jej Sercem. Najprawdopodobniej więc także w Niemodlinie utrzymano wcześniejszą dedykację ołtarza Matce Bożej Bolesnej. Po 1945 r. nawiązano zaś do dawnej w Niemodlinie tradycji kultu Matki Boskiej Częstochowskiej. Świadczy o nim dokument wizytacji biskupiej z 1687 r., który wymienia, istniejący w tutejszym kościele, ołtarz Madonny Jasnogórskiej.
Wykonany przez dolnośląski warsztat snycerski, być może czynny w Ząbkowicach, i tam też, przed przeniesieniem do Niemodlina, dwukrotnie remontowany.
Ściany i sklepienia tejże kaplicy (podobnie jak kaplicy św. Anny) około 1730 r. pokryto późnobarokowymi freskami. Odkryto je spod przemalowań w latach 2010-2011 (J. Dudała) i w 2020 r. (W. Szczurek). Zachowane w mniejszych lub większych fragmentach zostały w latach 2020-2021 odnowione, partiami zrekonstruowane i uzupełnione. Odkryto tutaj również (na ścianie północnej po bokach okna) ślady nieco wcześniejszej polichromii barokowej (z końca XVII lub początku XVIII w.).
Malowidła stanowiły iluzjonistyczne tło i dopełnienie kompozycyjne ołtarza kaplicy (którego dokładnej formy, a także wezwania, nie znamy). Wśród elementów wyobrażonej perspektywicznie architektury (z kopułą na sklepieniu, i „rzeźbionymi w kamieniu” antykizującymi postaciami męskimi w wieńcach laurowych) umieszczono sceny dziejów Męczeństwa św. Jana Nepomucena. Na ścianie zachodniej są to: „Spowiedź królowej czeskiej Joanny Bawarskiej przed św. Janem Nepomucenem” oraz „Przesłuchanie św. Jana Nepomucena przez króla czeskiego Wacława IV”. Na ścianie wschodniej, ponad ołtarzem: „Zrzucenie św. Jana Nepomucena z Mostu Praskiego do Wełtawy” i „Wypłynięcie ciała św. Jana Nepomucena przy brzegu rzeki”, a pomiędzy nimi, ponad ołtarzem, wyobrażenie Trójcy Św. w otoczeniu aniołów prezentujących atrybuty świętego męczennika (koronę i kielich). Po południowej stronie ołtarza zachował się anioł (prawdopodobnie pierwotnie jeden z czterech), prezentujący kartusz z wizerunkiem i symbolem św. Jana Ewangelisty. W arkadzie wejściowej umieszczono przedstawienia aniołków, adorujących relikwiarz św. Jana Nepomucena z katedry w Pradze.
Śladem wcześniejszej, barokowej (z końca XVII lub początku XVIII w.) dekoracji ścian tejże kaplicy są emblematy (to jest symboliczne obrazy z komentarzem słownym), które zachowały się na ścianie północnej po bokach i w ościeżach okna.
Kwestia autorstwa fresków z ok. 1730 r. przedstawia się podobnie jak w przypadku kaplicy św. Anny. Wykonał je ten sam warsztat (morawski lub śląski) przy wykorzystaniu wzorników kompozycyjnych Andrei del Pozzo. Malowidła powstały z pewnością w związku z kanonizacją Jana Nepomucena, która odbyła się w Rzymie w 1729 r.
