Dom specjalistów

Na początku XX wieku została założona cukrownia w Wożuczynie. Na jej potrzeby warszawski architekt Tadeusz Zieliński opracował w latach 1912-1914 projekt całego założenia. W latach 1911-1913 wzniesiono budynki produkcyjne, budynek administracyjny oraz dom zarządcy. Dom specjalistów został wzniesiony w 1922 roku według starych projektów. Po II wojnie światowej cukrownię i wszystkie budynki przejęte zostały na własność Skarbu Państwa. Od 1994 roku dotychczasowi mieszkańcy założyli Spółdzielnię Mieszkaniową i wykupili od cukrowni budynek. Dom specjalistów przetrwał w niezmienionym kształcie do czasów obecnych. Fundamenty murowane z kamieni i cegieł ceramicznych pełnych, łączonych zaprawą. Ściany zewnętrzne i wewnętrzne murowane z cegieł ceramicznych pełnych łączonych zaprawą cementowo-wapienną, obustronnie tynkowane. Strop płaski na stalowych belkach, typu Kleina. W piwnicy sklepienia kolebkowe. Konstrukcja dachowa drewniana, dwupłatwiowa, wzmocniona jętkami, płatwie wsparte na stolcach. Dach pokryty blachą ocynkowaną. Okna ościeżnicowe dwu- i trójskrzydłowe, z oberluftem i bez podziałów kwaterowych. Drzwi dwuskrzydłowe, płycinowe (zewnętrzne) oraz jednoskrzydłowe, płycinowe (wewnątrz) oraz częściowo przeszklone (na klatce schodowej). Schody drewniane, dwubiegowe z drewnianymi spocznikami i drewnianą balustradą. Budynek założony na planie prostokąta z dwoma ryzalitami na skrajach. Bryła dwukondygnacyjna z użytkowym poddaszem, rozczłonkowana. Korpus główny nakryty dachem dwuspadowym z dwoma facjatami. W południowo-wschodniej połaci facjata ujęta dwoma lukarnami. Ryzality nakryte dachami czteropołaciowymi z dwoma facjatami. Budynek podpiwniczony pod całą powierzchnią. Elewacja frontowa (północno-zachodnia) niesymetryczna, dziesięcioosiowa z ryzalitami na skrajnych osiach. Korpus poprzedzony tarasem. Na osi budynku drzwi wejściowe, ujęte wraz z dwoma niewielkimi oknami wspólnym łukiem arkadowym. Pozostałe okna w oddzielnych łukach. Okna górnej kondygnacji pozbawione wnęk. Elewację dzieli prosty gzyms kordonowy, natomiast wieńczy bardziej rozbudowany; koronujący. Analogiczne gzymsy obiegają cały budynek. W narożach elewacji, na drugiej kondygnacji, werandy wsparte na czterech profilowanych słupach, połączonych drewnianą balustradą. Na osi połaci dachowej jednoosiowa facjata, ujęta spływami wolutowymi. W trójkątnym szczycie facjaty data AD 1922. Elewacja tylna (południowo-wschodnia) niesymetryczna, dziesięcioosiowa z dwoma dwuosiowymi ryzalitami. Na osi drzwi wejściowe ujęte łukiem arkadowym biegnącym przez dwie kondygnacje. Pozostałe okna parteru również w arkadowych łukach. Na osi połaci dachowej facjata flankowana dwoma lukarnami. Elewacja południowo-zachodnia niesymetryczna, czteroosiowa z bocznymi drzwiami w arkadowej wnęce na północnym skraju. W górnej kondygnacji naroża z fasadą znajduje się weranda. W połaci dachowej symetrycznie usytuowana dwuosiowa facjata zwieńczona trójkątnym szczytem z oculusem ujętym stylizowanym wieńcem. Elewacja północno-zachodnia niesymetryczna, pięcioosiowa, rozwiązana niemal analogicznie jak przeciwległa. Jedyną zmianą jest częściowe zamurowanie otworu drzwiowego i wprowadzenie okna przy zachowaniu wnęki. Przed tym oknem zachowany został ganek. Układ wnętrza symetryczny, wielodzielny, bez wyrałnego podziału traktowego. Czytelny jest wewnętrzny podział wzdłuż klatki schodowej na dwie części. Za

http://panel.lfoz.lublin.pl/in...azwa/wozuczyn-dom-specjalistow