Komuny Paryskiej 3

15 maja 2003 r., miesiąc po jej śmierci, odbyło się spotkanie w Klubie Muzyki i Literatury. Przyjaciel Marianny przypomniał, że do chrztu trzymał ją dowódca Armii Krajowej, który wsławił się odbiciem kolegów z więzienia UB, za co później został stracony.
Marianna Bocian nie miała szans we Wrocławiu na zaistnienie jako wielka poetka. Lewackie gremia spychały ją na margines. Wyskładałem jej ostatnią książkę poetycką pt. „ciągła odsłona” i po jej śmierci pomogłem w wydaniu, a jednak i w tym czasie miałem sygnały, że wielu nie podoba się jej wiersz o Miłoszu, którego M.B. nazwała „jamnikiem przydrożnym” – parafrazując „Pieska przydrożnego” Cz.M. (tytuł wiersza z „ciągłej odsłony” na str. 28 brzmi: Przepowiednia z czasu, gdy ,,jamnik przydrożny” urągał mądrości Norwidowej).