WUWA dom nr 29-30

...a za bramą N-126 - idealna na podboje Polski i ... może trochę dalej, w demokrację ludową :)

Środkowy słup widoczny jeszcze na tym zdjęciu uległ niestety skróceniu do wysokości płotu, usunięto też poprzeczkę łącząca daszki nad wejściami do obu mieszkań, którą on wspierał. Obok zamurowania jednej z loggii i wymianie przeszklonych drzwi wejściowych to na szczęście najpoważniejsza ingerencja w plany architekta tego domu.

do YouPiter: Moskwicz rodziców zaciągnął N 126 aż do Sarajewa w ówczesnej Jugosławii. Ależ się po drodze zaspał:).

do Danuta B.: Widać felgi ,,cytrynki" czyli świetność swoją i wielkie podróże miała już za sobą. A w demokrację czyli wielkie kurorty Bułgarii i Jugosławii oczywiście. Tylko nie wiem, kto (może co) i dlaczego zaspał ? :)

do YouPiter: Piter.. skoro jesteś na łączach .. to podrzucam , jak na razie linki, ku twej uciesze...

do YouPiter: Moskwicz 403 się zasapał. Najpierw w Bardzie, bo ojciec jadąc pierwszy raz w życiu z przyczepą, wypakował ją do syta, nawet 20 l wody w baniaku jechało:). Potem znowu woda się zagotowała w górach pod Sarajewem, gdzie był b. długi podjazd. Uczynny tirowiec nas wziął na hol. Podlotkiem byłam:).

do esski : Dzięki, maluch stękał ale nie pękał. Ale Mikrus za Wielką Wodą ? No cóż, Polonia też musi coś mieć z tych 1723 egz. :)

do Danuta B.: I jak wspominasz grad Sarajevo?

do WW: Wtedy najbardziej facsynowała mnie egzotyka tego miasta - z meczetami, bazarami rzemieślników (taka dziś powiedziałabym - cepeliada). Zapamiętałam scenę w tramwaju, do którego wsiadł pijany i śpiewał - uderzyło mnie, że pasażerowie się śmiali. U nas widziałabym święte oburzenie (wtedy więcej korzystałam z wrocławskich tramwajów, pamiętam Jasia-pawie-oczko).
A poza tym w ówczesnej Jugosławii młodą siksę facynowało zaopatrzenie sklepów - porównując do naszych sklepów za Edwarda, tam był Zachód. Szkoda, ze nie miałam wtedy wyostrzonego oka fotopolanki:). Trochę slajdów zostało.
Polscy turyści mieli w Jugosławiii dobre notowania - miejscowi od razu szerokim gestem zapraszali do siebie - wy partizany, my partizany, Tito... i rakija już się lała (rodzicom).

do Danuta B.: Cenne te opowieści, Danusiu. Są slajdy, jest pamięć, może by tak na blogu te wspomnienia zostawić? No nie bez kozery mówi się dziś o Jugo jako o kapitaliźmie w socjaliźmie. Byłem trochę bliżej, dziesięć lat temu, na półwyspie Murter. Fakt, niezwykła gościnność, brak baczenia na swoje dobra tzn. samochody pootwierane, za ladą długo nikt nie stoi (czyli ufają wszystkim, chyba przyjezdnym też), no i drogi. Tu się naprawdę płynie. Ale są też całe wsie opustoszałe. Kontrasty takie ...

do Danuta B.: Ciekawe jest to, że egzotyka została, za to o imponowaniu zaopatrzeniem nie ma już mowy. Wojna zepchnęła ten kraj na margines kontynentu. I pomyśleć, że w 1984 r. była tam olimpiada... Oby się kiedyś odbili.

do WW: Wiesz, największe wrażenie zostawia w nas to, co się ogląda pierwszy raz. Jak to powiedział bohater filmu "Kraina wiecznego szczęścia" ustami aktora Anthony Hopkinsa - (...)"najważniejszy jest ten pierwszy pocałunek, do niego będziesz porówywał wszystkie następne"(...).
Tak i ja, po latach wciąż pamiętam to Sarajewo, choć potem byłam nieco dalej. To, co zobaczyłam po raz pierwszy, wyryło się na zawsze. Zdjęcie obuwia przed wejściem do meczetu, śpiew muezzina... Dziś można to sobie zobaczyć np. na YT, nic prawie nie jest egzotyczne. Koleżanki ślą zdjęcia z palmami:). Właściwie nie ma po co jeździć gdziekolwiek, no może po pewną pogodę:).
Dlatego najbardziej lubię jeździć do ujścia Warty, które niedawno także pierwszy raz zobaczyłam i co roku odkrywam na nowo. A ile bliżej:).

do Danuta B.: O tak, podpisuje się oburącz pod tymi wspomnieniami bo też tam wtedy byłem.

do † Andrzej Mastalerz: Ja byłam w 1974 r.

do Danuta B.: A ja w 1969 i 71.