†

Cmentarz św. Wawrzyńca

Cmentarz zamknięto oficjalnie w 1866 roku, choć do 1908 chowano tam zmarłych. Zniszczony w 1945 roku, obejmował obszar trójkąta Miła, Ładna, Piwna. Po 1940 Konwiarz na jego terenie wybudował schron-magazyn.

Cmentarz poświęcony około 1602 roku. Decyzję o zamknięciu podjęto w 1866 roku. Istniał do 1945 roku, sporadycznie pełniąc funkcje funeralne. Przeznaczony do likwidacji w nieznanym terminie.

Kaplica cmentarna pod wezwaniem św. Wawrzyńca, wzniesiona w 1722 roku w konstrukcji szkieletowej, została usytuowana w centrum nekropolii. Dnia 15 kwietnia 1859 roku parafia otrzymała zgodę na postawienie nowej kaplicy. Obiekt ten wybudowano w miejscu zajmowanym dotychczas przez starsze założenie, będące wówczas w złym stanie technicznym. Neogotycki kościółek, również pod wezwaniem św. Wawrzyńca, wzniesiono według projektu Alexisa Langera. Zachowaną do dziś świątynię poświęcono w końcu 1860 roku.

Cmentarz parafii katedralnej został poświęcony około 1602 roku. Od początku służył również wiernym związanym z kolegiatą pod wezwaniem Świętego Krzyża. W centrum nekropolii od 1722 roku znajdowała się szachulcowa kaplica cmentarna pod wezwaniem św. Wawrzyńca.

W latach dziewięćdziesiątych XVIII wieku teren cmentarny ogrodzono drewnianym parkanem. Ogrodzenie to zastąpiono w 1844 roku innym, zapewne murowanym. Wtedy też w południowo-zachodnim narożniku nekropolii powstał dom grabarzy - parterowa murowana budowla na rzucie czworokąta, przykryta czterospadowym dachem.

Przed 1860 rokiem zarząd nad cmentarzem przejęta parafia świętokrzyska. W 1860 roku na miejscu zajmowanym przez osiemnastowieczną kaplicę wybudowano według projektu Alexisa Langera kościółek w stylu neogotyckim. Od połowy XIX wieku dotychczas rzadko zasiedlone tereny okalające cmentarz zaczęty wypełniać się zabudową o charakterze miejskim. Obszar cmentarza został uszczuplony w tym czasie o pas działek przy granicy nekropolii od strony Laurentiusstrasse (ulica Piwna). W 1 866 roku, ze względu na wspomnianą realizację zabudowy miejskiej, cmentarz zamknięto. Na terenie nekropolii - mimo statusu założenia „zamkniętego” - zapewne do 1908 roku byty chowane osoby szczególnie zasłużone dla Kościoła katolickiego i dla Wrocławia. Teren cmentarza stanowił swoisty, jak to określano w ówczesnej prasie, panteon diecezji wrocławskiej.

W 1908 roku teren cmentarny przejął wrocławski magistrat, którego decyzją z lipca 1939 roku nekropolia została ponownie przekazana parafii katedralnej. Po 1940 roku na obszarze nekropolii wybudowano żelbetonowy obiekt magazynowy, sytuując go frontem do Selenkestrasse (ulica Ładna).

Znane osoby pochowane na tym cmentarzu:

Heinrich Robert Goppert (1800-1884), lekarz, botanik. Od 1839 roku profesor medycyny Uniwersytetu Wrocławskiego, rektor tej uczelni w latach 1846-1847. Dyrektor wrocławskiego Ogrodu Botanicznego w latach 1852-1884. Od 1846 roku do śmierci Heinrich Robert Goppert byt prezesem Śląskiego Towarzystwa Kultury Ojczyźnianej (Schlesische Gesellschaft fur Vaterlandische Cultur). W 1875 roku otrzymał tytuł honorowego obywatela Wrocławia.

Wilhelm Junckmann (1811-1886), historyk. W 1848 roku wybrany na posła do parlamentu frankfurckiego, a następnie (1849 rok) do pruskiego Landtagu. Od 1854 roku profesor na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Wrocławskiego.

Augustin Knoblich (zmarty 12 października 1876 roku), historyk. Badacz życia św. Jadwigi śląskiej i księżnej Anny śląskiej. Byt autorem licznych prac z dziejów wrocławskiego Kościoła katolickiego.

Alexis Langer (1825-1904), architekt. Projektant, obok kościoła pod wezwaniem św. Wawrzyńca, między innymi wrocławskiego kościoła pod wezwaniem św. Michała Archanioła. Twórca nieistniejącego pomnika Zwycięstwa 1870/1871 na Wzgórzu Polskim.

Joseph Ignaz Ritter (1787-1857), profesor teologii, wikariusz generalny. Od 1830 roku kanonik kapituły katedralnej we Wrocławiu. W latach 1840-1843, po rezygnacji biskupa Leopolda von Sedlnitzkiego, zarządzał diecezją wrocławską jako administrator.

Raphael Schall (1814-1859), malarz diecezji wrocławskiej. Urodzony we Wrocławiu, absolwent Akademii w Berlinie (1833-1834) i w Dusseldorfie (1831-1841). Portrecista i twórca obrazów ołtarzowych.

Adrian Włodarski (1807-1875), biskup pomocniczy diecezji wrocławskiej. Urodził się w Hajdukach na Górnym Śląsku. Święcenia kapłańskie przyjął w 1830 roku. Wyniesiony do sakry biskupiej w 1861 roku jako tytularny biskup Ibory.

Źródło: Cmentarze dawnego Wrocławia.