Zapora Wisła Czarne

Intensywny rozwój regionu Beskidu Śląskiego i Pogórza Cieszyńskiego wywołał potrzebę zbudowania zbiornika wody pitnej. Został on usytuowany w miejscu połączenia dwóch (z trzech) potoków źródłowych rzeki Wisły, wypływających z terenu ścisłego rezerwatu przyrody „Barania Góra”. Zapora ziemna przecięła dolinę, około 300 m poniżej połączenia Czarnej i Białej Wisełki. Budowę rozpoczęto w 1967 roku. Zaporę zaprojektował Hydroprojekt Kraków, a inwestorem bezpośrednim został Zarząd Inwestycyjny zabudowy Dorzecza Górnej Wisły w Krakowie. W związku z budową zbiornika wodnego zaszła konieczność wywłaszczenia około 50 ha gruntów. Przygotowanie niecki obejmowało: karczowanie lasów na powierzchni 19,7 ha / usunięcie 12 gospodarstw z zabudowaniami oraz szkoły, przebudowę istniejącego układu komunikacyjnego (przełożenie drogi państwowej Wisła – Kubalonka na długości 1836 m oraz przełożenie drogi lokalnej do Doliny Białej Wisełki).
Budowę zapory zakończono w 1973 roku. Zbiornik Wisła Czarne zamyka zlewnię o powierzchni 30 km kw. Powierzchnia akwenu wynosi 40 ha i ma długość 1,1 km. Zbiornik ma pojemność 5 mln m sześć. Posiada trzy poziomy spiętrzania. Zadaniem zbiornika jest zaopatrzenie w wodę pitną mieszkańców Wisły, Ustronia i Skoczowa oraz ochrona przed powodziami terenów niżej leżących.
Bezpośrednio do zbiornika wpływają oddzielnie dwa źródłowe potoki: Czarna Wisełka i Biała Wisełka. Wypływa zaś potok Wisełka, który tworzy rzekę Wisłę po połączeniu się z potokiem Malinka.
Źródło: Tablica informacyjna, znajdująca się nad zaporą. Tablica ta została wykonana staraniem Towarzystwa Miłośników Wisły.

Zapora ta jest drugą po Tresnej, co do wysokości zaporą ziemną w Polsce.Wysokość zapory 36 m, a jej długość 280 m. Tama pełni również funkcję popularnego deptaka spacerowego.