Karl Reinhart

Karl Reinhart (ur. 26.05.1890 w Wiedniu, katolik – data śmierci nieznana), 1911–1914 studiował architekturę w wiedeńskiej Akademii Sztuk Pięknych (szkoła Otto Wagnera). Od 1924 pracował w biurze projektów w Cieszynie, gdzie zajmowałem stanowisko głównego architekta. Zaprojektował polskie gimnazjum w Bielsku, wiele innych szkół w polskiej części Śląska oraz szereg budynków mieszkalnych i komercyjnych. Brał też udział w konkursach: rzeźnia w Mysłowicach, katedra w Katowicach, seminarium w Pszczynie, oraz duże osiedle mieszkaniowe w Bielsku. Rok później założył własną pracownię w Czeskim Cieszynie ... 1925-1935. Najprawdopodobniej w tym okresie ożenił się z Wilhelmin, która notowana jest w Książkach Adresowych Czeskiego Cieszyna. Małżeństwo najpierw mieszkało przy ul. Kameralnej 2, natomiast około 1931 r. przeprowadzili się do nowej kamienicy pod adresem Bezruča 30 (dawniej 24). W tym okresie był bardzo twórczy, gdyż zaprojektował dużą ilość domów rodzinnych, budynków komercyjnych oraz kamienic. Do najbardziej znaczących dzieł zaliczają się: Filia Centralnego Banku Niemieckich Kas Oszczędnościowych w Czechosłowacji, Polskie Towarzystwo Oszczędności i Zaliczek, plebanię i dom studenta w Boguminie, przebudowa kościoła ewangelickiego w Bystrzycy (może chodziło o kościół katolicki w Jabłonkowie - rozbudowa w 1930 r.), duży dom zajezdny w Wędryni, internat w Mariańskich Górach przy Ostrawie, domy seniora w Karwinie, Suchej i Piotrowicach. Ponadto brał udział w konkursach na budowę kościoła ewangelickiego (na Rozwoju?), gdzie otrzymał I miejsce, kościół pamięci w Opawie (bliższy wybór), pawilon dziecięcy w Darkowie oraz sala gimnastyczna w Trzyńcu. W 1935 r. zakończył swoją działalność na Śląsku Cieszyńskim, co miało związek z sytuacją polityczną i gospodarczą Czechosłowacji, która nastąpiła w międzyczasie, a która utrudniała działalność Niemcom. Po powrocie do Wiednia najpierw zajmował się budową nowoczesnych domów z drewna. W 1937 r. jako pracownik biura architektonicznego opracował plany przebudowy domu dominikanów. Później projektował obiekty wojskowe, m.in. lotnisko i szkołę pilotów dla Luftwaffe w Salzburgu. W latach 1938-1945 pracował jako nauczyciel w szkołach budowlanych w Wiedniu, Salzburgu, Lipsku, Villach i Krems. W latach 1918-1924 często zmieniał pracę w swoim zawodzie w wyniku sytuacji gospodarczej: jako architekt w spółdzielni mieszkaniowej, kierownikiem zakładu stolarskiego, wreszcie jako kreślarz w studiu sztuki komercyjnej.
Po studiach odbył służbę wojskową - 3 lata w baonie artylerii oraz rok we włoskim Trydencie.