Sołectwo położone jest w południowo – wschodniej części gminy Mirosławiec, (powiat wałecki, województwo zachodniopomorskie) przy trasie nr 10, w odległości 12 km od Mirosławca. Piecnik zlokalizowany jest nad jeziorami: „Piecnik” oraz „Głębokim”. W bliskiej okolicy znajduje się jezioro „Bytyń Wielki”, które jest największe i najgłębsze w całym okręgu (877,1ha). Piecnik jest sołectwem, do którego należy także Kolonia Piecnik.
Wieś wzmiankowana w 1337 roku w „Landbuchu” ( kataster nowomarchijski), stanowiła wraz z Próchnowem enklawę brandenburską na terenie Królestwa Polskiego. Dopiero w 1816 roku Piecnik wraz z Próchnowem został administracyjne przyłączony do powiatu wałeckiego (wówczas już w granicach państwa pruskiego). Według wzmianki w „Landbuchu”w XIV wieku wieś ta należała do posiadłości rodu GÜNTERSBERG. Na podstawie dawnej kroniki kościelnej wiadomo, że w roku 1663 wieś należała do rodziny Anklam i Beneckendorff. Według danych katastralnych z roku 1829 Piecnik stanowił majątek ziemski o powierzchni 13,5 łanów 18 (hufe). Kościół (obecnie p.w. Podwyższenia Krzyża Świętego) pochodzi z XVIII wieku i został wzniesiony jako świątynia ewangelicka. Jest to bezwieżowy budynek o konstrukcji szachulcowej („pruski mur”), na rzucie prostokąta, z dwuspadowym dachem, kryty dachówką. Chorągiewka na dachu ma datę 1710. Jeden z dzwonów (zachowanych jeszcze w okresie międzywojennym) był odlany w roku 1684. W roku 1929 we wsi powstał dom opieki społecznej („Wohlfartshaus”). W tymże roku, we wrześniu we wsi miał miejsce pożar, spowodowany uderzeniem pioruna. W roku 1930 Piecnik – podobnie jak szereg innych miejscowości gminy – zyskał połączenie komunikacyjne omnibusem pocztowym ( „Kraftpostlinie”)z Wałczem i Mirosławcem. Szacunkowo podaje się, że około roku 1939 wieś liczyła 561 mieszkańców i 120 gospodarstw domowych. Obecnie ma około 190 mieszkańców (1999 r.). Piecnik w granicach Polski znalazł się w roku 1945. W lutym 1945 roku wieś była miejscem zaciekłych walk, które stoczyli tutaj w ramach operacji przełamania Wału Pomorskiego żołnierze 1 DP im. T. Kościuszki oraz 4 pułku ciężkich czołgów (1 Armia Wojska Polskiego).Korzystając z dogodnego położenia wsi wśród wzniesień panujących nad okolicą oraz między dwoma dużymi jeziorami (jezioro Piecnik i Głębokie) wojska niemieckie zorganizowały tutaj silną obronę, ryglującą szosę Wałcz – Mirosławiec. Ta szosa stanowiła jedyną drogę odwrotu dla jednostek niemieckich okrążonych w Wałczu.Ostatecznie wieś została zdobyta podczas nocnego ataku (około godziny 20.00) 11 lutego, przez żołnierzy 3 pp. (1DP im. T. Kościuszki).W walkach o Piecnik poległo wielu polskich żołnierzy, m.in. płk Jan Szczutko – zastępca d/s liniowych d – cy 1DP. W maju w roku 1967 umieszczono tutaj przy szosie głaz z tablicą upamiętniającą te walki. Jedną z atrakcji Piecnika jest położony nad jeziorem park (3,3 ha) z bogatym drzewostanem, na który składają się między innymi stare lipy, klony, kasztanowce, świerki oraz dwa stare dęby ( o obwodach 620 i 500 cm).
Inną osobliwością okolic Piecnika jest możliwość spotkania „oko w oko” ze stadem żubrów, które upodobały sobie rozległe błonia po lewej stronie szosy za wsią, w kierunku Mirosławca. Przy odrobinie szczęścia i zachowaniu należytej ostrożności można podziwiać te wspaniałe zwierzęta w naturalnym środowisku.Do najcenniejszych obiektów zalicza się kościół filialny p.w. Podwyższenia Krzyża Świętego wzniesiony jako protestancki w końcu XVIII wieku, o konstrukcji szachulcowej.
Wieś znajduje się przy drodze o znaczeniu ponadregionalnym, łączącą Pomorze z Wielkopolską. Leży na terenie o bogatej rzeźbie: licznych obszarach jezior i wzniesień wykorzystywanych jako pola uprawne.
Kościół filialny p.w. Podwyższenia Krzyża Świętego wzniesiony jako protestancki w końcu XVIII wieku, o konstrukcji szachulcowej, otynkowanej. Świątynia na rzucie prostokąta, salowa, nakryta dachem naczółkowym, obecnie z eternitu. Wewnątrz strop belkowy, podparty rzędami drewnianych słupów.
W Piecniku znajduje się również park dworski o powierzchni 3,3 ha. Jest to park silnie zaniedbany o charakterze leśnym. Wśród dendroflory na uwagę zasługują pomniki przyrody w części pomocnej parku oraz stare drzewa rosnące pomiędzy ruinami pałacu a drogą. W runie oprócz dominujących gatunków leśnych, oraz antropofitów (m.in. niecierpek gruczołowaty) występuje konwalia majowa, śnieżyczka, przebiśnieg i bluszcz pospolity. W założonym w I poł. XIX wieku w oparciu o istniejące warunki naturalne parku krajobrazowym rośnie około 400 - 500 drzew liściastych i iglastych mających około 150 lat, w tym niektóre dęby, buki, lipy, jesiony są znacznie starsze o wymiarach przekraczających 400 cm. Są wśród nich także egzemplarze znacznie grubsze. Stanowi on pozostałość całego założenia pałacowo - parkowego leżącego nad jez. Piecnik, z którego pałac i zabudowa gospodarcza uległy zniszczeniu w 1945 r.
więcej  |
proszę czekać...
|
