Prev
Ostatnie komentarze
|
|
Żywiec Cmentarz Wojenny Żołnierzy Radzieckich |
|
ritterswalder (2020-06-21 08:46:20)
Dziwaczna nazwa miejscowości, w której ma się znajdować spis pochowanych.
|
|
4elza (2020-06-21 15:51:23)
Nawet próbowałam poszukać, ale mnie przerosło ;-)
|
|
fantom (2020-06-21 16:13:36)
Chodzi o adres: Żywiec Rynek 2 - dzisiejszy Urząd Miasta.
|
|
4elza (2020-06-21 16:16:47)
Wow, że to Żywiec to bym nie wymyśliła:-O
|
|
fantom (2020-06-21 16:18:46)
Ruscy piszą fonetycznie nazwy oryginalne i czasem trochę przekręcają.
|
|
ritterswalder (2020-06-21 16:20:07)
Tżnwse - jakby ktoś zaszyfrował. Pozostały tekst chyba skopiowali skądinąd ale napisać Żywiec cyrylicą nie dali rady.
|
|
4elza (2020-06-21 16:22:27)
Tżiwsie jak się tak bardziej zastanowić to nawet sensownie brzmi ;-)
|
|
ritterswalder (2020-06-21 16:29:01)
"n" a nie "i". No chyba że był to akt oporu wobec wroga - nie uczyć się jego języka.
|
|
ZPKSoft (2026-04-09 12:01:31)
Zaznaczyłam cmentarz na mapie.
|
|
polskup (2026-04-09 12:23:23)
Mam wrażenie, że to "T" to miało być "Г". Po rosyjsku, zwłaszcza w tekstach oficjalnych, stosuje się pleonazm "в городе Живец", choć wtedy nazwa miasta jest nieodmieniona. A tu jest. I to z 2 błędami: jest "c" zamiast "ц" i brakuje "e" (powinno być Живеце, jeśli już).
|
|
Jarosław Dubowski (2026-04-09 13:43:00)
Runok 2 też jest z czapy. Komuś sie zdało że y tak samo w łacince jak w cyrylicy wygląda...
|
|
blaggio. (2026-04-09 22:07:51)
Nasuwa się podejrzenie, że byki są autorstwa kogoś, kto w Polsce wykonywał na zamówienie tę tablicę, a nie znał rosyjskiego. Rosyjskie drukowane "i" jest bardzo podobne do "n", a jeszcze bardziej jako małe litery w piśmie odręcznym. W piśmie odręcznym duże "g" jest bardzo podobne to dużego "t". Może miało być w skrócie oznaczającym "gorod". Może ktoś podał tekst pisany odręcznie. Najtrudniej jednak jest wytłumaczyć w ten sposób "runok".
Tu jest jeszcze więcej byków w napisie wyżej: zamiast e twarde jest z w "etom", znak miękki zamiast "b" w "kładbiszczie".
|
|
polskup (2026-04-09 22:34:28)
Runok to pomylone "u" z "y" analogicznie jak "n" z "i". "E" e "etom" jest dobre, tylko napisane znakiem "z" :) I jeszcze rosyjskie "y" zrobione ze znaku twardego. Masakra.
Tak. Nasi to pisali.
|
|
mamik (2026-04-10 08:29:45)
Datowanie watpliwe bo na GSV tablica wygląda identycznie a dziwnym by było gdyby przez 60 lat się nie zmieniła. Ślady obróbki przy pomocy AI również dostrzegam.
|
|
da signa (2026-04-10 08:40:27)
Widoczny w prawym dolnym rogu plan rozmieszczenia grobów nie wygląda identycznie :)
|
|
4elza (2026-04-10 08:41:47)
Co do datowania nie wiem, proszę o sugestie, natomiast jeśli chodzi o obróbkę zdjęć z pomocą AI, to nigdy z niej nie korzystałam i póki co nie zamierzam.
|
|
mamik (2026-04-10 08:47:45)
A skąd pochodzi to zdjęcie? Bo, że na aukcji ktos wystawił to wątpię.
|
|
mamik (2026-04-10 08:52:22)
Jest zardzewiały tak jak tu W latach 60 raczej nie był. |
|
polskup (2026-04-10 09:02:04)
No właśnie. Po stopniu skorodowania można datować na 2015 :) Na GSV 2013 jest mniej rdzy.
A co do wystawiania na aukcjach: ludzie robią rzeczy niewyobrażalne. Znam przypadek, kiedy wystawiono na aukcji współczesne zdjęcie pobrane z serwisu i pozbawione koloru, jako pocztówkę przedwojenną :)))
|
|
da signa (2026-04-10 09:07:57)
Masz rację i zgadzam się z kol. polskupem, zdjęcie może mieć ok 10 lat .
|
|
yani (2026-04-10 10:53:51)
To na 100% współczesne zdjęcie, a nie z lat 60-tych. Sąsiednie również.
|
|
Jarosław Dubowski (2026-04-10 13:35:45)
Tak jest, zwłaszcza technika (wyklejanka z liter) i nity zrywalne użyte do mocowania na to wskazują.
|
|
yani (2026-04-10 13:41:50)
No, właśnie... O takich nitach nikomu w Polsce w latach 60-tych nawet się nie śniło. Nawet w latach 80-tych czegoś takiego jeszcze w Polsce nie było.
|
|
Jazzek (2026-04-10 13:45:32)
No i w latach 60-tych język rosyjski był jako tako znany. Nikt takiego bełkotu na tablicy pod okiem wielkiego brata by nie zaakceptował.
|
|
|
Lubaczów Lubaczów |
|
marek45 (2026-03-14 16:16:22)
1978 r. Fot. J. Jastrzębski
|
|
|
Cieszanów Synagoga |
|
vetinari (2026-01-23 14:54:27)
|
|
Wiesław Smyk (2026-01-23 15:34:42)
To jest dubel.
|
|
vetinari (2026-01-23 15:43:18)
No to w tym obiektu masz jeścze paru, ale dzine jest źe mi się pokazują tylko w miniaturach po prawej, ale w samym obiektu nie....
|
|
a%3A3%3A%7Bs%3A1%3A%22k%22%3Ba%3A2%3A%7Bi%3A0%3Bi%3A1%3Bi%3A1%3Bs%3A6%3A%22Polska%22%3B%7Ds%3A1%3A%22w%22%3Ba%3A2%3A%7Bi%3A0%3Bs%3A2%3A%2216%22%3Bi%3A1%3Bs%3A12%3A%22podkarpackie%22%3B%7Ds%3A1%3A%22m%22%3Ba%3A3%3A%7Bi%3A0%3Bs%3A5%3A%2248784%22%3Bi%3A1%3Bs%3A7%3A%22Radru%C5%BC%22%3Bi%3A2%3Bb%3A1%3B%7D%7D
|
wczytywanie danych...
|
|
|
|
|
Radruż (ukr. Радруж, w latach 1977−1981 Rozdroże) – wieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie lubaczowskim, w gminie Horyniec-Zdrój.W latach 1975−1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa przemyskiego.Radruż położony jest przy granicy z Ukrainą, na krawędzi dwóch krain geograficznych – Roztocza (Roztocze Wschodnie, zwane też Rawskim) i Kotliny Sandomierskiej (Płaskowyż Tarnogrodzki). W części roztoczańskiej charakterystycznym elementem krajobrazu są wąwozy, niektóre z potokami i źródłami mineralnymi. Przez wieś płynie strumień Radrużka, uchodzący w pobliżu Horyńca do potoku Papiernia, który poniżej Baszni Dolnej przyjmuje nazwę Sołotwa i po połączeniu z Wisznią koło Lubaczowa tworzy Lubaczówkę. Miejscowość zajmuje obecnie powierzchnię 22,82 km², natomiast przed wojną liczyła 38,81 km², sąsiadując od wschodu z Potyliczem i Smolinem (obecnie na Ukrainie). Miejscowość pojawiła się w źródłach pisanych w roku 1444, kiedy to książę mazowiecki i bełski Władysław I nadawał dla Piotra Pieczykura z Wilcz na Mazowszu wieś Horyniec, mającą graniczyć od wschodu z osadą nazwaną w dokumencie „Nadruscz”. Można stąd wnioskować, że Radruż był już wtedy znaczącą osadą, jeśli względem niej wyznaczono granice sąsiedniej. Przebiegał tędy ważny szlak, łączący najstarsze ośrodki tego regionu – Lubaczów i Potylicz (a w szerszym ujęciu – obszar Nadsania i Pobuża). Od przebiegającej tam drogi może wywodzić się nazwa miejscowości. W XVI w. we wsi pojawili się nowi osadnicy, a wieś organizowana została na prawie wołoskim. W połowie XVI wieku Radruż liczył ponad 500 osób; byli to głównie Rusini. Mieszkańcy zajmowali się rolnictwem, hodowlą owiec i bartnictwem. Wśród mieszkańców wsi wymienianych jest także trzech karczmarzy, młynarz, kowal, cieśla i tokarz[potrzebne źródło]. Wieś występuje w tym czasie źródłach jako „Zadruż” lub „Radrus”.Od końca XV w. wieś nękana była najazdami tatarskimi. W XVII w. znaczne straty i zniszczenia spowodowały również wojny kozackie, potop szwedzki i najazd Rakoczego. Wielu mieszkańców pojmanych zostało w jasyr. Do niewoli dostała się wtedy Maria Dubniewiczowa, żona wójta radruskiego Eliasza. Na początku XVII w. rozwinęło się w Radrużu wydobycie i obróbka rudy darniowej, a być może także produkcja szkła. W 1602 r. starosta lubaczowski Jan Płaza postawił na tym terenie hutę, której działalność przyczyniła się do spustoszenia okolicznych lasów.
W XVIII w. na polecenie starosty lubaczowskiego Adama Mikołaja Sieniawskiego, hetmana wielkiego koronnego, powstał w Radrużu kamieniołom oraz piec do wypalania wapna. W końcu XVIII w. wieś liczyła 1648 mieszkańców, w tym 1600 unitów, 40 rzymskich katolików oraz 8 żydów i należała do największych w starostwie. Po pierwszym rozbiorze Polski Radruż znalazł się w monarchii habsburskiej, w prowincji zwanej Królestwem Galicji i Lodomerii. W sąsiednim Smolinie pojawili się osadnicy niemieccy, sprowadzeni tu w ramach kolonizacji józefińskiej. Około 1820 r. Radruż wraz z okolicznymi wsiami, należącymi do dóbr kameralnych, został sprzedany Piotrowi Doborskiemu i do II wojny światowej pozostawał w rękach prywatnych, wielokrotnie zmieniając właścicieli. W tym czasie powstał folwark i dwór. W latach 1873-1891 właścicielami wsi byli Andruszewscy, których grobowiec znajduje się na przycerkiewnym cmentarzu. W okresie międzywojennym w centrum wsi, obok cerkwi, zbudowana została szkoła i budynek zebrań ludowych.
Od września 1939 r. do czerwca 1941 r. Radruż znajdował się pod okupacja radziecką. Nowe władze zajęły opuszczony majątek ziemski i założyły w nim kołchoz, a we dworze urządziły strażnicę ochrony pogranicza. W sierpniu 1944 r., w wyniku porozumienia granicznego między PKWN a rządem ZSRR, wyznaczono taki przebieg granicy, który podzielił kilka pogranicznych miejscowości, w tym także Radruż. Większa, zachodnia część wsi, z cerkwią i dworem, znalazła się po stronie polskiej. Wschodnia, w dużym stopniu zalesiona, znalazła się na terenie ZSRR i weszła w skład Smolina.
za wiki
więcej  |
proszę czekać...
|
