Dubaje (Дубае) dawniej Duboje (1 zdjęć)

Pierwsze wzmianki o wsi pochodzą z 1498 roku, kiedy koniuszy Sieńko Dmitrowicz otrzymał część tej wsi od pińskiej księżnej Marii Siemienowej. Ale już w 1503 roku wieś stała się własnością Karpowiczów na mocy decyzji księcia Fiodora Iwanowicza Jarosławowicza. W 1558 roku wieś została wymieniona w dokumentach określających zasięg lasów królewskich. W 1566 roku dobra te na mocy przywileju wydanego przez króla Zygmunta Augusta stały się własnością Siemiona i Dymitra Werenicz-Stachowskich herbu Ogończyk. Prawdopodobnie od nich wieś nabył Sasin Iwanowicz. A w 1596 roku właścicielem majątku był Jan Połoz, który założył tu ogromny park, z centralnym zamkiem, które wraz z resztą Duboi były już w 1598 roku własnością innego bogatego szlachcica Jana Popowa. Na początku XVII wieku właścicielami majątku byli Ogińscy, później Radziwiłłowie. W 1635 albo 1638 roku Albrycht Stanisław Radziwiłł przekazał go zakonowi pińskich jezuitów, którzy urządzili tu sobie letnią rezydencję. W starym zamku urządzono ochronkę dla sierot, a obok sztucznej wyspy wybudowano pierwszą kaplicę. W 1648 roku wieś była spalona przez kozaków ukraińskich. W 1706 roku, podczas III wojny północnej w rezydencji jezuitów przebywał król szwedzki Karol XII (w czasie tej wojny wieś była ponownie spalona). W 1748 roku mieszkał w niej Adam Naruszewicz.

Po kasacie zakonu jezuitów w 1773 roku ten rozległy majątek kupił prawdopodobnie Ignacy Kurzeniecki. W 1784 roku odwiedził go tu król Stanisław August. Królowi towarzyszył bp Adam Naruszewicz.

Przed rozbiorami Duboja leżała w województwie brzeskolitewskim Rzeczypospolitej. Po II rozbiorze Polski w 1793 roku znalazła się na terenie Imperium Rosyjskiego. W 1830 roku pod miasteczkiem odbyła się bitwa między wojskami powstańczymi Tadeusza Pusłowskiego w wojskami carskimi.

Kurzenieccy władali Duboją przez około 100 lat. Po upadku powstania styczniowego utracili te dobra[4], nowym właścicielem stał się Platon Spasski. W latach 70. XIX wieku działała tu gorzelnia, cegielnia i młyn (napędzany kieratem). W 1885 roku od Andrieja Spiridonowa dobra te kupił znany przemysłowiec warszawski Karol Szlenkier. W 1904 roku właścicielką Duboi i dóbr liczących około 9 tysięcy hektarów stała się jego córka Anna Wyżdżyna, która w 1921 roku[2] wydzieliła jego centralną, stuhektarową część z parkiem i XVIII-wiecznym dworem pojezuickim na szkołę rolniczą imienia jej przedwcześnie zmarłej córki Janiny. Szkoła ta działała do 1944 roku[1]. W latach 30. XX wieku wieś liczyła 90 domów i 320 mieszkańców. W czasie II wojny światowej połowa domów została zniszczona.

W czasie I wojny światowej wieś też została spalona. Po ustabilizowaniu się granicy polsko-radzieckiej w 1921 roku Duboja znalazła się na terenie Polski, w gminie Brodnica powiatu pińskiego województwa poleskiego, od 1945 roku – w ZSRR, od 1991 roku – na terenie Republiki Białorusi.

W 2004 roku wprowadzono nazwę Dubaje.