Opracowanie projektu mostu - pierwszego mostu stałego od czasów Mostu Zygmunta Augusta (jeśli nie liczyć dwóch konstrukcji na palach z 1807 i 1816 r.) zlecono Stanisławowi Kierbedziowi profesorowi Instytutu Korpusu Inżynierów Komunikacji w Petersburgu, który w 1858 r. przybył do Warszawy i wykonał wiercenia na przedłużeniu zjazdu z Placu Zamkowego, gdzie wybudowano wcześniej Wiadukt Pancera. W 1859 r. car Aleksander II zatwierdził projekt sześcioprzęsłowego mostu - stalowej konstrukcji kratowej. Pierwotnie most miał pełnić funkcję kolejowego dla kolei Wiedeńsko-Petersburskiej, jednak ze względu na koszty zrezygnowano z tego pomysłu i opracowano zastępczo projekt tramwaju konnego łączącego dworce Wiedeński z Petersburskim.
W 1860 r. wybudowano drewniany most roboczy, który począwszy od zimy 1860/1861 udostępniono do powszechnego ruchu pieszego, co zakończyło ponad 250-letnią epokę mostów łyżwowych w Warszawie. Otwarcie mostu nastąpiło 22 listopada 1864 r. w cieniu niedawnego upadku Powstania Styczniowego.

Pierwszy warszawski stalowy most na Wiśle. Zbudowano go w latach 1859-64. Most miał sześć przęseł i długość ok. 500 m. W pierwszych planach miał być mostem kolejowym łączącym dworzec Petersburski (obecnie Wileński) z dworcem Wiedeńskim (okolice dzisiejszego dworca Centralnego). Zaniechano jednak prowadzenia kolei przez centrum Warszawy i most ten ukończono wyłącznie jako drogowy (z torami dla tramwajów konnych). Most kolejowy zbudowano kilka lat później, na północ od mostu Kierbedzia, przy warszawskiej Cytadeli.

Mimo iż Most Kierbedzia był pierwszym stałym mostem od czasów Zygmunta Augusta, a budowę mostu stałego uchwalił jeszcze Sejm Czteroletni, ówczesna prasa nie wspomina, nawet w krótkich notatkach, o budowie i postępie prac. Przyczyną było to iż most kończono w 1864 roku, w którym upadło Powstanie styczniowe. Dwa miesiące przed zakończeniem budowy na stokach Cytadeli stracono członków Rządu Narodowego, a na dodatek głównym budowniczym był Polak z wysokim rosyjskim stopniem generalskim.

Most został otwarty osobiście przez hrabiego Berga odpowiedzialnego za bezwzględne stłumienie Powstania styczniowego.

W czasie zaborów most nosił oficjalną nazwę mostu Aleksandryjskiego (od cara Aleksandra II). Potocznie nazywany był jednak mostem Kierbedzia (od nazwiska projektanta i budowniczego Stanisława Kierbedzia). Z placu Zamkowego prowadził doń wiadukt Pancera. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości ta druga nazwa stała się nazwą oficjalną.

5 sierpnia 1915 około 6 rano wycofujące się z Warszawy wojska rosyjskie wysadziły dwa środkowe przęsła, nie uszkadzając filarów. Most został odbudowany w 1916. Został ponownie zniszczony 13 września 1944 przez wojska niemieckie.

Po wojnie na ocalałych filarach zbudowano nowy most, który został nazwany mostem Śląsko-Dąbrowskim i stał się po rozbiórce wiaduktu Pancera częścią Trasy W-Z.

Źródło: Licencja:

Tymczasowa przeprawa drewniana zbudowana na jako most roboczy na czas budowy Mostu Kierbedzia. Była to pierwsza konstrukcja stała od czasów Mostu Zygmunta Augusta (jeśli nie liczyć dwóch mostów na palach z roku 1807 i 1816). Krótko po zbudowaniu mostu, zimą 1860/1861 udostępniono go dla powszechnego ruchu pieszego, likwidując jednocześnie dotychczas funkcjonującą przeprawę łyżwową. Zakończyło to w Warszawie ponad 250-letnią epokę mostów łyżwowych, vide:

br />
Most roboczy rozebrano wkrótce po otwarciu Mostu Kierbedzia w listopadzie 1864 r.

Ulica Wybrzeże Gdańskie biegnie wzdłuż rzeki Wisły, łączy al."Solidarności" z ul.Słomińskiego.

Wybrzeże Gdańskie to obecnie jedna z głównych arterii komunikacyjnych Warszawy, biegnąca z południa na północ. Powstała w starym korycie Wisły po odsunięciu się rzeki na wschód. Tereny w okolicach obecnej ulicy Bugaj były miejscem, gdzie toczyło się intensywnie życie gospodarcze miasta. Jeszcze w XIX wieku istniały tutaj spichlerze oraz baseny portowe umożliwiające przeładunek zboża, drewna oraz materiałów budowlanych (głównie piasku). W 1865 r., na Podzamczu ulokowano wojsko carskie, które miało dbać o "porządek" w mieście po powstaniu styczniowym. Wtedy wybudowano baraki dla kozaków, a Arkady Kubickiego przekształcono w pomieszczenia stajenne. Po uzyskaniu niepodległości przez Polskę, w 1918 r., w miejscu siedziby kozaków wybudowano koszary Oddziału Zamkowego Prezydenta RP, podlegające Kancelarii Wojskowej Prezydenta RP. Do 1918 roku, odcinek drogi przy moście Kierbedzia nazywano ulicą Nadbrzeżną a przy moście kolejowym, nieopodal cytadeli, Brzegową. W 1919 roku oba odcinki połączono w jedną ulicę, którą nazwano Wybrzeże Gdańskie. W 1920 roku umocniono brzegi rzeki, tak by można było bezpiecznie cumować statki wycieczkowe i barki towarowe. Około 1928 roku, nad samym brzegiem Wisły, wybudowano linię kolejową, która zaopatrywała w węgiel elektrownię Powiśle (linia ta istniała jeszcze w latach siedemdziesiątych dwudziestego wieku). W latach 1935 - 1939 ówczesny Prezydent Warszawy, Stefan Stażyński, zlecił wykonanie umocnionego bulwaru na odcinku od mostu Kierbedzia do mostu kolejowego. Do rozpoczęcia drugiej wojny światowej wykonano kilkusetmetrowy odcinek bulwaru, do którego cumowały statki wycieczkowe pływające do Młocin. Część murów oporowych nabrzeża została wykonana z kamienia, pozyskanego z rozebranego w 1926 roku Soboru św. Aleksandra Newskiego (stał na środku Placu Piłsudskiego). Tablica pamiątkowa, mówiąca o rozpoczęciu prac porządkujących koryto Wisły na tym odcinku przetrwała czas wojny i można ją zobaczyć przy schodach nieopodal obecnego mostu Śląsko - Dąbrowskiego. Po drugiej wojnie światowej, w miejscu dawnej ulicy powstała szeroka, dwujezdniowa droga umożliwiająca szybką komunikację pomiędzy centrum Warszawy a trasą wylotową w kierunku Gdańska.

Źródło: