Pierwszy tramwaj konny we Wrocławiu wyjechał na trasę w lipcu 1877 r., natomiast pierwszą linię elektryczną uruchomiono w czerwcu lub lipcu 1893 r.

Droga prowadząca do wsi Kleinburg była naturalnym przedłużeniem ul. Świdnickiej. Jeszcze przed włączeniem tego rejonu do miasta był on gęsto zaludniony, a żyzne ziemie zasiedlali głównie ogrodnicy. Pierwsze domy podmiejskie i wille zaczęły powstawać ok. 1850 r. w północnym odcinku ulicy. Po włączeniu w 1866 r. w granice miasta Nowej Wsi, zmieniono ulicy nazwę z Kleinburger Chaussee na Kleinburgerstr. Trzeba zaznaczyć, że wtedy jeszcze ulica kończyła się na wysokości obecnej ulicy Hallera. Po parcelacji na początku lat 70. XIX w. kolonii willowej na Borku rozpoczęła się realizacja planu urbanistycznego dla Przedmieścia Południowego. Zgodnie z nim droga miała się przerodzić w szeroką, reprezentacyjną ulicę o szerokości 27 m. Wkrótce potem ponownie zmieniono nazwę, tym razem na Kaiser-Wilhelm-Str. Od tego momentu Przedmieście Świdnickie stało się najpiękniejszym rejonem Wrocławia. Powstawały wytworne wille najbogatszych mieszkańców Breslau oraz bogate kamienice z mieszkaniami o powierzchni 300 mkw. Kolejną ważną datą w historii ulicy był rok 1897 r. W tym roku przedłużono ulicę dalej na południe, aż do ul. Krzyckiej i powstałego w 1890 r. nasypu obwodowej kolei towarowej. W latach 30. XX w. przebudowano torowisko, przenosząc je na środkowy pas zieleni rozdzielający obie jezdnie. Ostatniej przed wojną zmiany nazwy dokonano 20 IV 1938 r., kiedy to na cześć bojówek hitlerowskich nazwano ulicę Strasse der SA.

W 1945 r. podobnie jak reszta Przedmieścia Południowego zabudowa ulicy w większości została zniszczona. Łatwiej wymienić budynki, które ocalały niż te zburzono. Od tego samego roku obowiązuje obecna nazwa – Powstańców Śląskich. Przez ostatnie 40 lat skutecznie oszpeca się tą piękną niegdyś ulicę blokami z wielkiej płyty, transatlantykami itp.

Plany założenia ulicy pojawiły się w 1856 r. w związku potrzebą zastąpienia ul. Nasypowej, która została zdegradowana podczas budowy linii kolejowej. Wytyczona została w latach 1864-1887 w czterech osobnych odcinkach przez różnych inwestorów. Odcinek zachodni do ul. Zielińskiego zakładali murarz Meinecke i inspektor budowlany Lutz, odcinek od ul. Zielińskiego do ul. Powstańców Śląskich spółka Schottländer-Kuvecke-Oscar Cohn, od ul. Powstańców Śląskich do ul. Komandorskiej mistrz ciesielski Kuvecke, a ostatni fragment od ul. Komandorskiej do ul. Hubskiej założyli w 1885 r. Machol i Schaps. Nowa ulica otrzymała nazwę Sadowastr. dla upamiętnienia bitwy pod wsią Sadowa (3 lipca 1866) niedaleko Königgrätz (Hradec Králové). W 1925 r. z wschodniego odcinka ulicy (od ul. Hubskiej do ul. Borowskiej) utworzono nową ulicę An der Teichäckern (dziś ul. Sucha). Zabudowa powstała głównie w latach 1871-1880, przy czym wyróżniały się dwa gmachy. Jeden to powstała w latach 1885-88 szkoła elementarna na rogu z ul. Zielińskiego proj. Roberta Mende i Richarda Plüddemana, oraz pierwszy wrocławski dom opieki społecznej proj. Karla Klimma i Richarda Plüddemana, oddany do użytku 1 października 1909 r.
W wyniku działań wojennych w 1945 r. zniszczona została niemal cała zabudowa ulicy oprócz wspomnianej szkoły i budynku biurowego w pobliżu ul. Powstańców Śląskich (zburzonego w 2004 r.).