Pługi do odśnieżania torowisk mogą być budowane jako osobne wagony bierne, pchane przez wozy służbowe, bądź posiadać własny napęd. Przedmiotowy wóz gospodarczy o obecnym oznaczeniu ZT-K 126 reprezentuje drugi typ. Pierwotnie pasażerski wagon silnikowy typu 4N z lat 1957–1962 został w tym celu znacznie przebudowany w latach 80. XX wieku w oparciu o dokumentację techniczną przekazaną z MPK Poznań. Skrócono wówczas jeden z pomostów, by do jego ściany czołowej domontować pług wirnikowy. Ponieważ w momencie przebudowy wagon był już najprawdopodobniej pojazdem jednokierunkowym, prace te objęły dotychczasowy pomost tylny, który od tego momentu stał się przednim. Zainstalowano na nim wyposażenie stanowiska motorniczego z nastawnikiem jazdy, hamulcem ręcznym i pulpitem oraz przełączniki pługu. Jednocześnie jednak zachowano dotychczasowy nastawnik wraz z pozostałym wyposażeniem na drugim (dotychczas przednim) pomoście, w związku z czym pojazd odzyskał cechy wozu dwukierunkowego. Od strony pługu wirnikowego wprowadzono dzielone okno czołowe, a w miejsce jednego reflektora umieszczonego pośrodku wprowadzono dwa światła ulokowane symetrycznie. Dodatkowe oświetlenie uzyskała także konstrukcja pługu. W ten sposób powstał samobieżny pług odśnieżny o numerze G-059 eksploatowany przez Miejskie Przedsiębiorstwo Komunikacyjne we Wrocławiu w celu zimowego utrzymania torowisk.
Wagon był regularnie eksploatowany do początku XXI w., przy czym w 2003 roku został sprzedany przez MPK Wrocław Sp. z o.o. Zakładowi Torowemu Sp. z o.o. i wówczas zmieniono jego numer z G-059 na ZT-K 126. Obie wyżej wymienione spółki powstały w wyniku restrukturyzacji zakładu budżetowego MPK Wrocław w 1997 roku. Wówczas to wydzielono kilka odrębnych podmiotów odpowiedzialnych za utrzymanie infrastruktury. W lutym 2017 roku wagon został zakupiony przez Klub Sympatyków Transportu Miejskiego.
żródło: strona internetowa KSTM:

Pierwszy tramwaj konny we Wrocławiu wyjechał na trasę w lipcu 1877 r., natomiast pierwszą linię elektryczną uruchomiono w czerwcu lub lipcu 1893 r.

Droga prowadząca do wsi Kleinburg była naturalnym przedłużeniem ul. Świdnickiej. Jeszcze przed włączeniem tego rejonu do miasta był on gęsto zaludniony, a żyzne ziemie zasiedlali głównie ogrodnicy. Pierwsze domy podmiejskie i wille zaczęły powstawać ok. 1850 r. w północnym odcinku ulicy. Po włączeniu w 1866 r. w granice miasta Nowej Wsi, zmieniono ulicy nazwę z Kleinburger Chaussee na Kleinburgerstr. Trzeba zaznaczyć, że wtedy jeszcze ulica kończyła się na wysokości obecnej ulicy Hallera. Po parcelacji na początku lat 70. XIX w. kolonii willowej na Borku rozpoczęła się realizacja planu urbanistycznego dla Przedmieścia Południowego. Zgodnie z nim droga miała się przerodzić w szeroką, reprezentacyjną ulicę o szerokości 27 m. Wkrótce potem ponownie zmieniono nazwę, tym razem na Kaiser-Wilhelm-Str. Od tego momentu Przedmieście Świdnickie stało się najpiękniejszym rejonem Wrocławia. Powstawały wytworne wille najbogatszych mieszkańców Breslau oraz bogate kamienice z mieszkaniami o powierzchni 300 mkw. Kolejną ważną datą w historii ulicy był rok 1897 r. W tym roku przedłużono ulicę dalej na południe, aż do ul. Krzyckiej i powstałego w 1890 r. nasypu obwodowej kolei towarowej. W latach 30. XX w. przebudowano torowisko, przenosząc je na środkowy pas zieleni rozdzielający obie jezdnie. Ostatniej przed wojną zmiany nazwy dokonano 20 IV 1938 r., kiedy to na cześć bojówek hitlerowskich nazwano ulicę Strasse der SA.

W 1945 r. podobnie jak reszta Przedmieścia Południowego zabudowa ulicy w większości została zniszczona. Łatwiej wymienić budynki, które ocalały niż te zburzono. Od tego samego roku obowiązuje obecna nazwa – Powstańców Śląskich. Przez ostatnie 40 lat skutecznie oszpeca się tą piękną niegdyś ulicę blokami z wielkiej płyty, transatlantykami itp.