Pługi do odśnieżania torowisk mogą być budowane jako osobne wagony bierne, pchane przez wozy służbowe, bądź posiadać własny napęd. Przedmiotowy wóz gospodarczy o obecnym oznaczeniu ZT-K 126 reprezentuje drugi typ. Pierwotnie pasażerski wagon silnikowy typu 4N z lat 1957–1962 został w tym celu znacznie przebudowany w latach 80. XX wieku w oparciu o dokumentację techniczną przekazaną z MPK Poznań. Skrócono wówczas jeden z pomostów, by do jego ściany czołowej domontować pług wirnikowy. Ponieważ w momencie przebudowy wagon był już najprawdopodobniej pojazdem jednokierunkowym, prace te objęły dotychczasowy pomost tylny, który od tego momentu stał się przednim. Zainstalowano na nim wyposażenie stanowiska motorniczego z nastawnikiem jazdy, hamulcem ręcznym i pulpitem oraz przełączniki pługu. Jednocześnie jednak zachowano dotychczasowy nastawnik wraz z pozostałym wyposażeniem na drugim (dotychczas przednim) pomoście, w związku z czym pojazd odzyskał cechy wozu dwukierunkowego. Od strony pługu wirnikowego wprowadzono dzielone okno czołowe, a w miejsce jednego reflektora umieszczonego pośrodku wprowadzono dwa światła ulokowane symetrycznie. Dodatkowe oświetlenie uzyskała także konstrukcja pługu. W ten sposób powstał samobieżny pług odśnieżny o numerze G-059 eksploatowany przez Miejskie Przedsiębiorstwo Komunikacyjne we Wrocławiu w celu zimowego utrzymania torowisk.
Wagon był regularnie eksploatowany do początku XXI w., przy czym w 2003 roku został sprzedany przez MPK Wrocław Sp. z o.o. Zakładowi Torowemu Sp. z o.o. i wówczas zmieniono jego numer z G-059 na ZT-K 126. Obie wyżej wymienione spółki powstały w wyniku restrukturyzacji zakładu budżetowego MPK Wrocław w 1997 roku. Wówczas to wydzielono kilka odrębnych podmiotów odpowiedzialnych za utrzymanie infrastruktury. W lutym 2017 roku wagon został zakupiony przez Klub Sympatyków Transportu Miejskiego.
żródło: strona internetowa KSTM:

Pierwszy tramwaj konny we Wrocławiu wyjechał na trasę w lipcu 1877 r., natomiast pierwszą linię elektryczną uruchomiono w czerwcu lub lipcu 1893 r.

Najstarszy odcinek ulicy (od pl. 1. Maja) pokrywa się z biegiem dawnej drogi biegnącej w stronę Brandenburgii i Saksonii. Była to wtedy główna droga Przedmieścia Mikołajskiego. Około XVI w. ulica byla luźno zabudowana a po obu jej stronach rozciągały się ogrody. Gwałtowny rozwój nastąpił po zdobyciu Wrocławia przez wojska francuskie na początku XIX wieku. Wtedy zaczęły powstawać pierwsze kamienice. Od lat 70. XIX w. w związku ze zwiększeniem urbanizacji przedmieścia zabudowa została jeszcze bardziej zagęszczona. W XX wieku stanowiły ją już głównie kamienice czynszowe o różnym standarcie. Przy ulicy były to okazałe budynki dla bogatszych zaś oficyny zamieszkiwali głównie biedni pracownicy pobliskich fabryk. Odmienna zabudowa charakteryzowała młodszy odcinek ulicy. Były to głównie budynki z lat 20. w rejonie Szczepina i Popowic.
Omawiając nazwę ulicy trzeba zaznaczyć, że na obecną ul. Legnicką składają się dwie przedwojenne ulice:

- Friedrich-Wilhelm-Str. od pl. 1. Maja do pl. Strzegomskiego. Patronem był pruski król Fryderyk Wilhelm III (1770-1840)

- Frankfurterstr. od pl. Strzegomskiego do ul. Na Ostatnim Groszu. Nazwa pochodziła od miasta Frankfurt nad Odrą, w stronę którego ulica prowadzi. Do ok. 1910 r. ten odcinek był częścią szosy berlińskiej (Berliner Chaussee).

W 1945 r. zabudowa tej szerokiej, reprezentacyjnej ulicy została zrównana z ziemią. Przez rok ulica już na całej długości (od pl. 1. Maja do ul. Na Ostatnim Groszu) funkcjonowała pod nazwą ul. Lignickiej. W tym roku skorygowano nazwę miasta Legnica i od tego czasu obowiązuje obecna nazwa. W latach 70. wzdłuż ulicy wniesiono osiedla bloków z wielkiej płyty.