Pierwszy tramwaj konny we Wrocławiu wyjechał na trasę w lipcu 1877 r., natomiast pierwszą linię elektryczną uruchomiono w czerwcu lub lipcu 1893 r.

Najstarszy odcinek ulicy (od pl. 1. Maja) pokrywa się z biegiem dawnej drogi biegnącej w stronę Brandenburgii i Saksonii. Była to wtedy główna droga Przedmieścia Mikołajskiego. Około XVI w. ulica byla luźno zabudowana a po obu jej stronach rozciągały się ogrody. Gwałtowny rozwój nastąpił po zdobyciu Wrocławia przez wojska francuskie na początku XIX wieku. Wtedy zaczęły powstawać pierwsze kamienice. Od lat 70. XIX w. w związku ze zwiększeniem urbanizacji przedmieścia zabudowa została jeszcze bardziej zagęszczona. W XX wieku stanowiły ją już głównie kamienice czynszowe o różnym standarcie. Przy ulicy były to okazałe budynki dla bogatszych zaś oficyny zamieszkiwali głównie biedni pracownicy pobliskich fabryk. Odmienna zabudowa charakteryzowała młodszy odcinek ulicy. Były to głównie budynki z lat 20. w rejonie Szczepina i Popowic.
Omawiając nazwę ulicy trzeba zaznaczyć, że na obecną ul. Legnicką składają się dwie przedwojenne ulice:

- Friedrich-Wilhelm-Str. od pl. 1. Maja do pl. Strzegomskiego. Patronem był pruski król Fryderyk Wilhelm III (1770-1840)

- Frankfurterstr. od pl. Strzegomskiego do ul. Na Ostatnim Groszu. Nazwa pochodziła od miasta Frankfurt nad Odrą, w stronę którego ulica prowadzi. Do ok. 1910 r. ten odcinek był częścią szosy berlińskiej (Berliner Chaussee).

W 1945 r. zabudowa tej szerokiej, reprezentacyjnej ulicy została zrównana z ziemią. Przez rok ulica już na całej długości (od pl. 1. Maja do ul. Na Ostatnim Groszu) funkcjonowała pod nazwą ul. Lignickiej. W tym roku skorygowano nazwę miasta Legnica i od tego czasu obowiązuje obecna nazwa. W latach 70. wzdłuż ulicy wniesiono osiedla bloków z wielkiej płyty.

Plac powstał na terenie dawnej wsi Szczepin. Do początku XIX w. teren ten znajdował się na przedpolu murów Wrocławia więc był zabudowany kiepskimi, głównie drewnianymi domami, które łatwo było zniszczyć w razie najazdu obcych wojsk. Teren obecnego placu długo ine posiadał własnej oficjalnej nazwy, a zabudowania przypisywane były do okolicznych ulic. Nieoficjalnie plac zwany był pl. Wartowniczym (Wachtplatz) od wartowni znajdującej się tu do 1862 r. Dopiero pod koniec XIX w. uznano tą nazwę za oficjalną.

W czasie wojny większość zabudowy została zrównana z ziemią. Ocalał jedynie solidny budynek dawnej fabryki papierosów. Po wojnie nie zdecydowano się na odbudowę placu w dawnym kształcie, a podczas poszerzania ulicy Legnickiej ostatecznie zatracił swój dawny kształt. W 1945 r. zrezygnowano z historycznej nazwy i nadano nową. Po wyburzeniu ruin pozostała warstwa pokruszonej cegły barwiąc ten teren na kolor czerwony. A że władzy spodobała się nowa nazwa przypominająca plac o tej samej nazwie w Moskwie, więc od tego czasu był to pl. Czerwony. Nazwa przetrwała 55 lat. W roku 2000 z okazji 20. rocznicy założenia Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego "Solidarność", który ma swą siedzibę we wspomnianym wcześniej budynku dawnej fabryki papierosów, zmieniono nazwę na pl. Solidarności.
Sam budynek przekazano "Solidarności" w dniu 26 sierpnia 1998 r.