Narożna kamienica przypisana była do dzielnicy Saska Kępa z numerem konskrypcyjnym 24 (w okresie międzywojnia zmieniony na 307). Numer posesji był podwójny. Dla ul. Dworcowej był to nr 1 (w okresie międzywojnia zmieniony na 5), zaś dla ul. Saska Kępa był to nr 31 (do 1899 r. posiadał 29, zaś w okresie międzywojnia zmieniony na 33). Budynek został wzniesiony w 1885 r. (o zamiarach budowy informuje prasa w lutym) przez Aloisa Jedeka dla Marii Scholtis. Kamienica ta jako pierwsza wyznaczała przebieg nowo-budowanej ul. Dworcowej na styku z ul. Saska Kępa. Budowę pierwotnie jednopiętrowej kamienicy poprzedzała rozbiórka przyziemnego domu Marii Schindler . Zapewne po śmierci Marii Scholtis kamienica przeszła na własność męża Karla Scholtisa seniora, który mieszkał w kamienicy przy ul. Wyższa Brama 15 . Od 1889 r. w pomieszczeniach handlowych działała filia sklepu z wyrobami płóciennymi Maurycego Kukucza (centrala znajdowała się w budynku przy ul. Frydeckiej ). Po jego śmierci w 1892 r. sklep prowadziła Hermina Kukutsch. Od 1896 r. w kolejnych pomieszczeniach handlowych mieścił się sklep z meblami oraz maszynami do szycia Michaela Kammholza (żydowskiego wyznania), którego drugi sklep znajdował w jego kamienicy przy ul. Grabińskiej . Ponadto nieduże pomieszczenie wynajmowała Amalia Brzoza, która zarządzała trafiką (najstarsza trafika na Saskiej Kępie ). W styczniu 1903 r. kamienica została sprzedana za 74 tys. koron żydowskiemu handlarzowi Samuelowi Liebermannowi, który urządził tu duży sklep towarów mieszanych. Samuel Liebermann był m.in. przewodniczącym budowy pomnika cesarza Franciszka Józefa I . Wcześniej mieszkał i prowadził swój sklep w kamienicy przy ul. Hasnera w latach 1896-1899, natomiast w latach 1900-1902 w kamienicy przy ul. Saska Kępa . W październiku 1903 r. budynek został rozbudowany o dodatkowe piętro. Prace te wykonał ponownie Alois Jedek. W tym okresie w pomieszczeniach handlowych znajdowała się galanteria Tobiasa Hirscha, sklep meblowy Hermana Baumringa, warsztat krawiecki Sophii Schindler, sklep z rowerami i gramofonami Cillie Huttrer, a także trafika Markusa Grünfelda. Od 1909 r. Samuel Liebermann był przedstawicielem Agencji ubezpieczeniowej: Gothaer Lebensversicherungs-Bank auf Gegenseitigkeit. Po podziale miasta w nowo-powstałym Czeskim Cieszynie ukonstytuowała się Żydowska Gmina Wyznaniowa w zarządzie które zasiadał również Samuel Liebermann (styczeń 1923 r.). W 1924 r. rogowy obiekt nabył handlarz suknem Gustaw Pollak, który zlecił przeprowadzenia gruntownego remontu. Elewację kamienicy odnowiono poprzez jej uproszczenie, zaś pierwsze piętro adaptowano dla celów handlowych. Remont zakończył się w listopadzie tego samego roku, natomiast oficjalne otwarcie nowego sklepu miało miejsce w styczniu 1925 r. Gustaw Pollak swoją działalność handlową rozpoczął w 1908 r. w wynajętym lokalu kamienicy przy ul. Saska Kępa 2 . Trudnił się handlem tkaninami produkcji krajowej jak też i zagranicznej (Anglia), ubraniami dla dorosłych i dla dzieci, płaszczami męskimi i damskimi itp. Sprzedawał za gotówkę, ale również na kredyt. Stali klienci otrzymywali rabat w wysokości 10%. Ponadto dawał zniżki organizacjom dobroczynnym oraz szkołom. Obsługa sklepu składała się z 23-25 osób. Był to największy sklep tekstylny w międzywojennym Czeskim Cieszynie. Pomimo otwarcia nowego sklepu we własnej kamienicy, drugi sklep (pierwotny) przy ul. Saska Kępa 2 pozostawał jeszcze przez jakiś - jako filia - czynny. Gustaw Pollak brał udział w I wś. Prasa lokalna w grudniu 1914 r. tak informowała o jego odznaczeniu: Gustaw Pollak, plutonowy 100. p. p., został odznaczony srebrnym medalem za waleczne zachowanie się przed nieprzyjacielem. Odznaczony tak zaszczytnie ma handel sukna w Cieszynie. Po podziale miasta wraz z żoną Gertrudą przeprowadził się do nowo-wybudowanej kamienicy przy obecnej ul. Dvořáka , gdzie mieszkali do momentu zakupienia opisywanej kamienicy. W okresie międzywojnia w kamienicy oprócz sklepu Gustawa Pollaka znajdował się sklep z czekoladami i słodyczami Selmy Eisinger, handel mąką Otto Gottlieba, handel drewnem Leopolda Spitzera, gabinet lekarski Vladimíra Richtera (od 1921 r.) - główny lekarz Powiatowej Kasa Chorych, sklep obuwniczy Roberta Braunera, sklep z krawatami Heinricha Fliegelmanna, sklep tekstylny "LUBO" (od 1934 r.) oraz sklep z urządzeniami elektrycznymi Rudolfa Tomanka (od 1937 r.). Gustaw Pollak reklamował się w prasie lokalnej, między innymi w gazecie Nasz Lud. Periodyk ten w marcu 1926 r. opublikował aferę z żydowskim agentem Schönbergem w Cieszynie, który miał dokonać "zamachu rytualnego" na swej chrześcijańskiej służącej. Po opublikowaniu afery Gustaw Pollak zrezygnował z umieszczania reklamy w tej właśnie gazecie. We wrześniu 1930 r. wystawiono w witrynie sklepowej makietę przyszłego kościoła ewangelickiego na Niwach . W 1931 r. zmarła w Cieszynie w wieku 84 lat matka Gustawa Pollaka, Katharina. Pochowana została na cmentarzu żydowskim w Cieszynie. W 1936 r. Gustaw Pollak zainstalował na swym budynku (narożnik) zegar podświetlany nocą. Wydatki związane z prądem opłacało miasto. Krótko po II wś. sklep znajdował się pod zarządem państwowym, ponieważ Gustaw Pollak uważany był za osobę niepewną politycznie, choć nadal pozostawał właścicielem - świadczy o tym szyld na sklepie z napisem Gustav Pollak. Około 1948 sklep przejął V. Škuta, jednak po nacjonalizacji mienia prywatnego przez władze komunistyczne kamienicę wraz z sklepem przejęło miasto. Przez następne dekady aż do zmiany ustroju politycznego w 1989 r., tradycyjnie sprzedawano w nim różnego rodzaju wyroby tekstylne. W tym okresie sklep nosił nazwę "Tep". Ostatecznie w 1996 r. sklep zamknięto po czym otwarto tu drogerię. Rodzina Pollaków najprawdopodobniej wyemigrowała na Słowację. Oprócz kamienicy posiadała również altanę przy obecnej alei Pokoju . Najstarsza generacja cieszyniaków nadal używa dawnego określenia tej kamienicy - "u Pollaka".

Kamienica przypisana była do dzielnicy Saska Kępa z numerem konskrypcyjnym 32 (w okresie międzywojnia zmieniony na 315). Numer posesji był 3 (w okresie międzywojnia zmieniony na 6). Budynek został wzniesiony w 1903 r. przez Alberta Dostala dla weterynarza Eduarda Blaschego oraz żony Luisy. Parcelę pod budynek została zakupiona w styczniu 1903 r. za 12 tys. koron od sąsiada Samuela Liebermanna . Przed wybudowaniem własnej kamienicy rodzina Blaschego wynajmowała mieszkanie w budynku przy ul. Dworcowej . Johann Eduard Blasch zmarł w 1937 r. w wieku 68 lat. Pochowany został na cmentarzu komunalnym w Czeskim Cieszynie. Przez niemal 40 lat pełnił funkcję weterynarza powiatowego najpierw w Jabłonkowie od 1896 r., następnie w Cieszynie od 1898 r. (jego poprzednikiem był Rudolf Hofer), zaś po podziale miasta w Czeskim Cieszynie na poście powiatowego zwierzolekarza. W lutym 1910 r. został przez prezydenta krajowego mianowany nadweterynarzem - radcą weterynaryjnym. W grudniu 1914 r. ofiarował 3 złote pierścienie i jeden złoty guzik na tzw. Srebrny Krzyż (zbiórka pieniężna w czasie I wś). Eduard Blasch należał do grona osób zawodowo aktywnych. Nie sposób przedstawić jego szerokie pole działania. Prowadził wykłady, prezentacje, doradztwo itp. Trwale współpracował z Towarzystwem Rolniczym dla Księstwa Cieszyńskiego w Cieszynie. Współpracował również z Śląską krajową szkołą rolniczą w Kocobędzu. W 1929 r. dla Towarzystwa pszczelniczo-ogrodniczego na Śląsku czeskim, wygłosił wykład na temat: O chorobach pszczół. W 1930 r. po śmierci weterynarza miejskiego dr Leopolda Neumanna pełnił również służbę weterynarza miejskiego. W lutym 1931 r. przeszedł na emeryturę, a na jego miejsce wybrano komisarza weterynaryjnego lek. wet. Eduarda Blažka. Według wspomnień zamieszczonych w prasie regionalnej: Był on wśród ludności naszej powszechnie znany i lubiany dla znakomitej wiedzy i zdolności swoich, jak też dla uprzejmego charakteru. W życiu politycznym nie występował wcale. Pozostawił po sobie pamiątkę sumiennego i sprawiedliwego urzędnika i dobrego człowieka. Z małżeństwo Eduarda i Luisy Blaschów pochodziło trzech synów: dr Gunther, Alfred i Kurt. W kamienicy oprócz rodziny Blaschów mieszkał m.in. Franz Kraliczek - emerytowany starszy inspektor Kolei Koszycko-Bogumińskiej, który zmarł w 1927 r. licząc 79 lat. Krótko po II wś. zarządcą państwowym nad mieniem Kurta Blascha została E. Ovčařová. W sierpniu 1947 r. miała miejsce konfiskata majątku z racji niemieckiego pochodzenia.

Ulica powstała w 1888 r. i przypisana była do dzielnic Saska Kępa oraz Kamieniec. Pierwszy raz o konieczności budowy drogi informowała prasa lokalna w styczniu 1887 r. Potrzeba ta wynikała z podjętej w 1885 r. decyzji o budowie nowego dworca kolejowego w miejscu, do którego nie prowadziła żadna droga lub chociażby ścieżka. Po raz pierwszy przebieg przyszłej drogi został zaznaczony na mapie miasta z 1885 r., aczkolwiek na mapie z 1883 r. (latarnie uliczne) zarys ten również się pojawia, jednak nitka ta została nałożona później - rewizja. Zatwierdzenie trajektorii drogi przez władze miasta potwierdza wydana w 1885 r. zgoda na budowę rogowej kamienicy , która jako pierwsza określiła przebieg komunikacji względem narożnika z ul. Saska Kępa. Na budowę drogi został rozpisany w grudniu 1887 r. przetarg. Prace były nadzorowane i najprawdopodobniej również finansowane przez "Biuro budownicze sekcji Kolei Północnej" (Baubüro der Nordbahn-Section Teschen). Droga prowadziła przez działki należące do Johanna Tetli. We wrześniu 1888 r. musiano z powodu budowy gmachu dworca kolejowego przenieść główny gazociąg. Nazwa robocza ulicy brzmiała Zufahrtsstraße (droga dojazdowa). Od 1888 r. pojawia się nazwa Bahnstrasse. Właściwą nazwę ulicy nadano w marcu 1892 r. i brzmiała Bahnhofstrasse (w polskiej prasie stosowano nazwę ul. Kolejowa). Jej nazwa odnosiła się do nowego dworca kolejowego . W 1889 r. mieszkańcy skarżyli się na brak chodnika, dlatego w październiku tego samego roku został wykonany od strony torowiska. Chodnik ten o nawierzchni piaszczystej połączył się z istniejącym już odcinkiem przed samym budynkiem dworca kolejowego, który był wykonany z trwałego materiału jakim były kamienne płyty. W kwietniu 1891 r. i 1892 r. mieszkańcy miasta ponownie skarżyli się na brak chodników z prawdziwego zdarzenia. Uważano to za skandal, by dwa lata po wzniesieniu nowego dworca nadal ich nie było. Zwracano uwagę, że w ulewne dni powstawało błoto, przez które musiano się przedzierać lub skakać ponad kałużami. Przekonywano, że nie wszystkich stać na korzystanie z dorożki. Sugerowano, by tak bogate instytucje prywatne, jak Kolej Koszycko-Bogumińska oraz Kolej Miast Śląskich, same wybudowały, choć skromne chodniki. W 1894 r. poprowadzono wzdłuż drogi wodociąg. W 1895 r. wybrukowano odcinek drogi pomiędzy ul. Saska Kępa i obecną ul. Štefánika. Przy tej okazji prasa lokalna ironicznie odnotowała, iż dla koni ulica ta została usłana kostką brukową, natomiast dla ludzi wciąż nie ma chodników. Ponadto napisano: w skomplikowanych relacjach prawnych, które odnoszą się do tej drogi, nie wiadomo, kto powinien być pociągnięty do odpowiedzialności. W październiku 1897 r. wykonano chodnik z prawdziwego zdarzenia, który zastąpił w ten sposób istniejący od 1889 r. chodnik o piaszczystej nawierzchni. Przy okazji prasa lokalna przypominała władzom miasta, by dbali o czystość chodników. Koszty z tym związane zostały podzielone pomiędzy miasto, Powiatowy Wydział Drogowy, Kolej Koszycko-Bogumińską oraz Kolej Miast Śląskich. W tym samym roku wykonano kanalizację ściekową, która biegła wzdłuż hotelu "Central Bahnhof" a następnie skręcała w stronę obecnej ul. Štefánika. W 1900 r. odnowiono od strony stacji kolejowej stary drewniany płot (wzdłuż całej ulicy). W kwietniu 1905 r. władze miasta rozważała naprzeciw dworca zbudować gmach teatru. Chodziło o jeden z trzech wariantów lokalizacji. W 1906 r. droga została wydłużona o odcinek pomiędzy obecną ul. Graniczną i Strzelniczą. Wcześniej, ulica ta należała do tzw. Nowej Sibicy - dzielnicy sąsiedniej wsi Sibica . W Książce Adresowej Cieszyna z 1906 r. widnieje adnotacja: Die zu Teschen gehörenden käufer von Neu - Schibitz (należąca do Cieszyna nabyta od Nowej Sibicy). Na odcinek ten nawiązywała droga wewnętrzna dworca towarowego . W marcu 1920 r. zarząd Kolei Koszycko-Bogumińskiej zamierzał w miejscu, gdzie obecnie znajduje się Hotel Piast oraz sąsiednie budynki aż po skrzyżowanie z obecną ul. Čapka. wybudować nowy dworzec kolejowy (patrz plany). Pierwsze tego typu zamiary można wyśledzić już w styczniu 1917 r., wtedy koszt nowego gmachu obliczono na 2 miliony koron. Powodem miał być wzmożony ruch kolejowy, któremu nie starczał już stary dworzec. Oprócz budynku dworca zamierzano również wznieść budynki dla dyrekcji, która jak dotąd wynajmowała prywatne lokale przy ul. Hoheneggera. Dla tak ambitnego celu zarezerwowała sobie u władz miasta parcelę sięgającą aż po drukarnię Kutzera. Ponieważ gmach nowego dworca stanąłby na samym środku ul. Dworcowej, wobec czego ulica ta stałaby się nie przejezdną. Dlatego budowniczy Carl Friedrich przedstawił projekt nowego połączenia ul. Strzelniczej z ul. Główną. Nowa linia miała biec ul. Havlíčka, przecinając rynek i nawiązując na ul. Ruchu Oporu. Oprócz nowego gmachu dworca kolejowego rozważano również inny wariant, a mianowicie budowę gmachu dla dyrekcji Towarzystwa Górniczo-Hutniczego (TGH powstało 1 stycznia 1906 r.). Ten wariant pojawił się już w 1906 r. - budowniczym miał zostać Albert Dostal. Oprócz tego zaistniał jeszcze trzeci wariant, który wniosła Macierz Szkolna dla Księstwa Cieszyńskiego, która w tym samym miejscu planowała zbudować tzw. konsum nauczycielski. Ostatecznie budynek ten stanął przy ul. Illicha . Należy dodać, iż obszar zarezerwowany dla nowego dworca kolejowego nie został nigdy zabudowany, w wyniku czego powstał istniejący po dziś dzień szeroki bulwar. Trzeba jednak zaznaczyć, iż obszar ten został około 1927 r. zwężony o 15 m, albowiem władze miasta uznały, iż na części niewykorzystanej działki można by zbudować kamienice. W marcu 1920 r. na posiedzeniu gminnym uchwalono rozszerzyć dotychczasową ścieżkę prowadzącą wzdłuż nasypu kolejowego pomiędzy ul. Wiaduktową i ul. Saska Kępa. Po regulacji miała posiadać 15 m szeroką jezdnię i miała służyć pieszym oraz motoryzacji. Oprócz tego podjęto uchwałę o sprzedaniu tzw. działek Altmanna (działki te znajdowały się w miejscu wspominanej ścieżki), które były mieniem miasta i które przeznaczono pod zabudowę. Regulacja (tylko fragmentaryczna) owej ścieżki przebiegła dopiero w 1921 r. Do użytku publicznego oddano ją 20 października 1921 r., co miało ścisły związek z otwarciem w tym miejscu przyziemnych pawilonów handlowych . Pawilony te były rozwiązaniem tymczasowym, zanim zostaną zaprojektowane i wybudowane nowe kamienice. W tym okresie odcinek ten nie był jeszcze częścią składową ul. Dworcowej, dlatego też posiadał własną nazwę, którą zaproponował pod koniec 1926 r. ing. Walter Fulda. W języku czeskim stosowano nazwę: Na valech, U hráze lub Na hrázi. W języku niemieckim stosowano nazwę: Am Damm, natomiast w języku polskim: Na grobli, Na nasypie lub U tamy. Nazwa ta odnosiła się do pobliskiego wysokiego nasypu kolejowego. W 1929 r. na odcinku tym wykonano kanalizację ściekową, którą przeprowadził Anton Wicherek oraz wodociąg, który zrealizował Max Wrana. Ponadto w październiku tego samego roku przebiegła regulacja polegająca na rozbudowie dotychczasowej ścieżki na ulicę z prawdziwego zdarzenia. Początkiem 1930 r. nawierzchnię wybrukowało przedsiębiorstwo Rudolfa Pierniczka. Prace te poprzedzał przetarg, do którego zgłosiły się aż cztery firmy, najtańsze były: Czeczotka z Opawy (81700 kcz) oraz Pierniczek (82600 kcz). Oficjalne otwarcie nowego odcinka drogi, która została wcielona do ul. Dworcowej, nastąpiło 26 maja 1930 r. o godzinie 10:00. W 1925 r. miasto zakupiło 10 małych i tyle samo dużych kubłów na śmieci, które zainstalowano m.in. wzdłuż ul. Dworcowej. W 1926 r. na odcinku, gdzie dotąd obszar był niezabudowany (m.in. przed dworcem kolejowym), powstały nowe kępki zieleni oraz posadzono drzewka. W ten sposób nawiązano na istniejące już fragmenty w zabudowanej części ulicy. Ponadto pasma zieleni zostały ogrodzone ozdobnym płotkiem. Natomiast pierwotne ogrodzenia z drutu zostały usunięte, gdyż były niewystarczające i nie zabraniały dziatwie w deptaniu trawy. Również w tym samym roku przeprowadzono kanalizację ściekową (chodziło o pierwotny odcinek ul. Dworcowej) prace te przeprowadziła firma budowlana Maxa Wrany. W 1930 r. zainstalowano pompę stacji benzynowej. W tym samym roku poszerzono chodnik na odcinku od skrzyżowania z ul. Saska Kępa po skrzyżowanie z ul. Štefánika. Chodnik o szerokości 2,5 m i pokryto asfaltem. Również w tym samym roku Stowarzyszenie dla upiększania miasta zainstalowało wzdłuż nowego odcinka ulicy, gdzie dotychczas znajdowały się cztery stare ławki zupełnie nowe i wygodne a w roku następnym żywopłot. W czerwcu 1931 r. kładziono kabel telefoniczny z nowego budynku poczty do polskiej części miasta. W styczniu 1933 r. został zamknięty dla ruchu samochodowego odcinek pomiędzy ul. Wiaduktową i ul. Saska Kępa. Za nieprzestrzeganie tego zakazu karano kwotą wysokości 5 kcz. W listopadzie 1933 r. władze miasta odrzuciły projekt budowy pawilonu fryzjerskiego na działce należącej do dworca kolejowego, który znajdował się na przeciw hotelu "Central". Główny sprzeciw wyrażało Stowarzyszenie dla upiększania miasta. Ponadto zwracano uwagę, że w mieście znajduje się dużo pustych lokali handlowych, gdzie zakład fryzjerski mógłby się znaleźć. Innym argumentem sprzeciwu była nieestetyczność takiego pawilonu (budy). Również w listopadzie tego samego roku przeprowadzono brukowanie narożnika pomiędzy hotelem Polonia, sklepem Červenki oraz gazownią miejską. W 1935 r. w pobliżu przejścia podziemnego Demelloch zamierzano zainstalować zegar. Było to podyktowane usunięciem zegara z kamienicy Antonii Doffek przy obecnej ul. Głównej . Ostatecznie zegar pojawił się na rogowej kamienicy Pollaka w 1936 r. W 1937 r. na ulicy doszło do wypadku - został przejechany samochodem zamiatacz uliczny Juraszek. W 1938 r. Stowarzyszenia Opieki i Upiększania Zieleni zamierzało zakupić stację meteorologiczną, która miała stanąć naprzeciw dworca kolejowego. W tym samym roku "národní združení" zamierzało zbudować pomnik Kramářowi. Jako jedno z miejsc proponowano przed dworcem kolejowym. Od 1 lutego 1939 r. sprzed dworca kolejowego wyruszał autobus przedsiębiorstwa komunikacyjnego Jana Molina . Miejskie autobusy kursowały pomiędzy dworcem kolejowym a Powiatową Kasą Chorych co 15 minut. W lipcu 1939 r. powstał tzw. policyjny odwach, który miał usprawnić służbę policji o bezpieczeństwo w tej części miasta. W tym samym okresie narożniki na głównych skrzyżowaniach ogrodzono łańcuszkami z racji bezpieczeństwa przechodniów przed samochodami. Zmiany nazwy ulicy były następujące: 1920 - 1938 Bahnhofstrasse – Nádražní ulice. W języku polskim stosowano nieoficjalną nazwę ul. Dworcowa, gdyż w tym okresie miasto posiadało tylko czesko-niemieckie nazwy ulic. Po przyłączeniu w październiku 1938 r. Czeskiego Cieszyna do Polski jej nazwę zmieniono na ul. Gen. Bortnowskiego. W latach 1939 -1945 Bahnhofstrasse, 1945 – 1948 ul. Nádražní, 1948 - 1990 ul. Gottwaldova, od 7 lutego 1990 r. aż po współczesność ul. Nádražní. Po wprowadzeniu dwujęzycznych nazw ulic w 2007 r. również ul. Dworcowa.