Narożna kamienica przypisana była do dzielnicy Saska Kępa z numerem konskrypcyjnym 24 (w okresie międzywojnia zmieniony na 307). Numer posesji był podwójny. Dla ul. Dworcowej był to nr 1 (w okresie międzywojnia zmieniony na 5), zaś dla ul. Saska Kępa był to nr 31 (do 1899 r. posiadał 29, zaś w okresie międzywojnia zmieniony na 33). Budynek został wzniesiony w 1885 r. (o zamiarach budowy informuje prasa w lutym) przez Aloisa Jedeka dla Marii Scholtis. Kamienica ta jako pierwsza wyznaczała przebieg nowo-budowanej ul. Dworcowej na styku z ul. Saska Kępa. Budowę pierwotnie jednopiętrowej kamienicy poprzedzała rozbiórka przyziemnego domu Marii Schindler . Zapewne po śmierci Marii Scholtis kamienica przeszła na własność męża Karla Scholtisa seniora, który mieszkał w kamienicy przy ul. Wyższa Brama 15 . Od 1889 r. w pomieszczeniach handlowych działała filia sklepu z wyrobami płóciennymi Maurycego Kukucza (centrala znajdowała się w budynku przy ul. Frydeckiej ). Po jego śmierci w 1892 r. sklep prowadziła Hermina Kukutsch. Od 1896 r. w kolejnych pomieszczeniach handlowych mieścił się sklep z meblami oraz maszynami do szycia Michaela Kammholza (żydowskiego wyznania), którego drugi sklep znajdował w jego kamienicy przy ul. Grabińskiej . Ponadto nieduże pomieszczenie wynajmowała Amalia Brzoza, która zarządzała trafiką (najstarsza trafika na Saskiej Kępie ). W styczniu 1903 r. kamienica została sprzedana za 74 tys. koron żydowskiemu handlarzowi Samuelowi Liebermannowi, który urządził tu duży sklep towarów mieszanych. Samuel Liebermann był m.in. przewodniczącym budowy pomnika cesarza Franciszka Józefa I . Wcześniej mieszkał i prowadził swój sklep w kamienicy przy ul. Hasnera w latach 1896-1899, natomiast w latach 1900-1902 w kamienicy przy ul. Saska Kępa . W październiku 1903 r. budynek został rozbudowany o dodatkowe piętro. Prace te wykonał ponownie Alois Jedek. W tym okresie w pomieszczeniach handlowych znajdowała się galanteria Tobiasa Hirscha, sklep meblowy Hermana Baumringa, warsztat krawiecki Sophii Schindler, sklep z rowerami i gramofonami Cillie Huttrer, a także trafika Markusa Grünfelda. Od 1909 r. Samuel Liebermann był przedstawicielem Agencji ubezpieczeniowej: Gothaer Lebensversicherungs-Bank auf Gegenseitigkeit. Po podziale miasta w nowo-powstałym Czeskim Cieszynie ukonstytuowała się Żydowska Gmina Wyznaniowa w zarządzie które zasiadał również Samuel Liebermann (styczeń 1923 r.). W 1924 r. rogowy obiekt nabył handlarz suknem Gustaw Pollak, który zlecił przeprowadzenia gruntownego remontu. Elewację kamienicy odnowiono poprzez jej uproszczenie, zaś pierwsze piętro adaptowano dla celów handlowych. Remont zakończył się w listopadzie tego samego roku, natomiast oficjalne otwarcie nowego sklepu miało miejsce w styczniu 1925 r. Gustaw Pollak swoją działalność handlową rozpoczął w 1908 r. w wynajętym lokalu kamienicy przy ul. Saska Kępa 2 . Trudnił się handlem tkaninami produkcji krajowej jak też i zagranicznej (Anglia), ubraniami dla dorosłych i dla dzieci, płaszczami męskimi i damskimi itp. Sprzedawał za gotówkę, ale również na kredyt. Stali klienci otrzymywali rabat w wysokości 10%. Ponadto dawał zniżki organizacjom dobroczynnym oraz szkołom. Obsługa sklepu składała się z 23-25 osób. Był to największy sklep tekstylny w międzywojennym Czeskim Cieszynie. Pomimo otwarcia nowego sklepu we własnej kamienicy, drugi sklep (pierwotny) przy ul. Saska Kępa 2 pozostawał jeszcze przez jakiś - jako filia - czynny. Gustaw Pollak brał udział w I wś. Prasa lokalna w grudniu 1914 r. tak informowała o jego odznaczeniu: Gustaw Pollak, plutonowy 100. p. p., został odznaczony srebrnym medalem za waleczne zachowanie się przed nieprzyjacielem. Odznaczony tak zaszczytnie ma handel sukna w Cieszynie. Po podziale miasta wraz z żoną Gertrudą przeprowadził się do nowo-wybudowanej kamienicy przy obecnej ul. Dvořáka , gdzie mieszkali do momentu zakupienia opisywanej kamienicy. W okresie międzywojnia w kamienicy oprócz sklepu Gustawa Pollaka znajdował się sklep z czekoladami i słodyczami Selmy Eisinger, handel mąką Otto Gottlieba, handel drewnem Leopolda Spitzera, gabinet lekarski Vladimíra Richtera (od 1921 r.) - główny lekarz Powiatowej Kasa Chorych, sklep obuwniczy Roberta Braunera, sklep z krawatami Heinricha Fliegelmanna, sklep tekstylny "LUBO" (od 1934 r.) oraz sklep z urządzeniami elektrycznymi Rudolfa Tomanka (od 1937 r.). Gustaw Pollak reklamował się w prasie lokalnej, między innymi w gazecie Nasz Lud. Periodyk ten w marcu 1926 r. opublikował aferę z żydowskim agentem Schönbergem w Cieszynie, który miał dokonać "zamachu rytualnego" na swej chrześcijańskiej służącej. Po opublikowaniu afery Gustaw Pollak zrezygnował z umieszczania reklamy w tej właśnie gazecie. We wrześniu 1930 r. wystawiono w witrynie sklepowej makietę przyszłego kościoła ewangelickiego na Niwach . W 1931 r. zmarła w Cieszynie w wieku 84 lat matka Gustawa Pollaka, Katharina. Pochowana została na cmentarzu żydowskim w Cieszynie. W 1936 r. Gustaw Pollak zainstalował na swym budynku (narożnik) zegar podświetlany nocą. Wydatki związane z prądem opłacało miasto. Krótko po II wś. sklep znajdował się pod zarządem państwowym, ponieważ Gustaw Pollak uważany był za osobę niepewną politycznie, choć nadal pozostawał właścicielem - świadczy o tym szyld na sklepie z napisem Gustav Pollak. Około 1948 sklep przejął V. Škuta, jednak po nacjonalizacji mienia prywatnego przez władze komunistyczne kamienicę wraz z sklepem przejęło miasto. Przez następne dekady aż do zmiany ustroju politycznego w 1989 r., tradycyjnie sprzedawano w nim różnego rodzaju wyroby tekstylne. W tym okresie sklep nosił nazwę "Tep". Ostatecznie w 1996 r. sklep zamknięto po czym otwarto tu drogerię. Rodzina Pollaków najprawdopodobniej wyemigrowała na Słowację. Oprócz kamienicy posiadała również altanę przy obecnej alei Pokoju . Najstarsza generacja cieszyniaków nadal używa dawnego określenia tej kamienicy - "u Pollaka".
więcej  |
