Kolorujstarsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 14 głosy | średnia głosów: 6
 | Polska › woj. dolnośląskie › Wrocław › Przedmieście Świdnickie › pl. Kościuszki Tadeusza, gen. › Pomnik Friedricha Bogislava von Tauentziena |
maj 1937 , Plac Kościuszki w 1937 roku. Miasto udekorowane prawdopodobnie z okazji odbywających się w tym czasie targów maszynowych (5-9 V 1937).
Skomentuj zdjęcie
esski
 Może być maj 1937. Za chwilę napis Wertheim zleci z 6 piętra i roztrzaska się o glebę, Po nim to , zarządcy wbudują kolejny neon/szyld AWAG. 2014-01-11 01:47:38 (12 lat temu)
do esski : Czyli to zdjęcie musiało zostać wykonane między listopadem 1937 a kwietniem 1938 - zgadza się? Kiedy została wysłana tamta pocztówka do której podałem link? 2014-01-11 12:37:59 (12 lat temu)
To zdjęcie można włączyć do Tramwajów we Wrocławiu. Mamy tu wóz LH Standard z doczepą letnią - taki, sam zestaw jak na tej fotografii , tylko widziany "od zakrystii". 2014-01-11 21:22:44 (12 lat temu)
do Neo[EZN]: W roku 1937 wkopano dobrze nam znaną latarnię, właśnie tej latarni nie widać. Na fotce z powyższego inku nie widać liści, zatem --> do 1936 ? 2014-01-11 21:29:50 (12 lat temu)
|
|
Na stronie od 2001 wrzesień
24 lat 7 miesięcy 3 dni |
11 pobrań 2266 odsłon 6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia Neo[EZN]
Obiekty widoczne na zdjęciu
 |
pomniki
|
Pomnik Friedricha Bogislava von Tauentziena
więcej zdjęć (81)
Zbudowano: 1795
Zlikwidowano: 1945
Dawniej: Tauentzien Denkmal
Generał Friedrich Bogislav von Tauentzien, który w roku 1760 obronił Wrocław przed naporem wojsk austriackich, zgodnie ze swoim życzeniem spoczął w miejscu swojego triumfu – przed Bramą Świdnicką, na południowym przedpolu fortyfikacji miejskich. Początkowo jego nagrobkiem była skromna płyta, ale wkrótce syn generała Bogislav Friedrich Emanuel von Tauentzien postanowił uczcić pamięć ojca i jego zasługi dla miasta fundując mu okazały grobowiec będący jednocześnie jego pomnikiem. Do wykonania tego dzieła zatrudnił twórców Bramy Brandenburskiej w Berlinie, architekta Carla Gottharda Langhansa i rzeźbiarza Johanna Gottfrieda von Schadowa. Odsłonięcia pomnika dokonano w cztery lata po śmierci generała, w roku 1795. W roku 1807, po zburzeniu fortyfikacji miejskich,dowodzący francuskimi wojskami okupacyjnymi we Wrocławiu książę Hieronim Bonaparte nakazał wytyczenie na obszarze Wygonu Świdnickiego placu musztry. Plac ten miał kształt kwadratu, a pomnik Tauentziena stanowił jego centralny punkt. W czasie zabudowywania Przedmieścia Świdnickiego, w pierwszej połowie XIX wieku, założenie to zostało zachowane i od tej pory kwadratowy plac z centralnie położonym pomnikiem stanowił charakterystyczny element tej części miasta. Pomnik został odnowiony w latach 1888–1890. Likwidacji pomnika dokonano w roku 1945, kiedy usuwano we Wrocławiu także inne pomniki pruskich bohaterów. Całość została zniszczona w ciągu jednego dnia, a poszczególne fragmenty pomnika wywiezione w nieznane miejsce. Nieznany jest także dalszy los doczesnych szczątków Tauentziena, które spoczywały wewnątrz sarkofagu. Rok później w miejscu pomnika władze miejskie ustawiły głaz pamiątkowy poświęcony bojownikom o wolność, który stoi w tym miejscu do dziś.
Pomnik Tauentziena składał się z trzech części. Dolną częścią był wykonany z labradorytu cokół, na którym umieszczono dwie marmurowe płaskorzeźby autorstwa von Schadowa. Pierwsza z nich, na stronie frontowej przedstawiała obronę Wrocławia w roku 1760, natomiast na drugiej wykuta została scena kapitulacji twierdzy w Świdnicy. Obie płaskorzeźby w czasie renowacji pomnika w latach 1888–1890 zostały zastąpione ich brązowymi odlewami, oryginały zaś umieszczono w Śląskim Muzeum Sztuk Pięknych. Na cokole znajdował się wykonany z ciemnego marmuru sarkofag z trumną w której spoczywały szczątki generała. Sarkofag ozdobiony był okrągłą tablicą z brązu, na której umieszczono portret generała. Pomnik wieńczyła naturalnej wielkości piaskowcowa rzeźba Bellony, przedstawionej jako żałobnica, opłakująca stratę bohatera. Całość otoczona była żeliwnym ogrodzeniem.
Bibliografia
Zygmunt Antkowiak: Pomniki Wrocławia. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1985. ISBN 8304019531. (pol.)
Encyklopedia Wrocławia. Wrocław: Wydawnictwo Dolnośląskie, 2006. ISBN 83-7384-561-5. (pol.)
Komm, ich zeige Dir Breslau. Ein zuverlässiger Führer für Breslauer und Fremde. Wrocław: J. U. Kern's Verlag, 1925. (niem.)
Walther Nickel: Die öffentlichen Denkmäler und Brunnen Breslaus. Wrocław: Wilhelm Gottlieb Korn Verlag, 1938. (niem.)
Źródło: Autorzy:
Pomnik Tauentziena składał się z trzech części. Dolną częścią był wykonany z labradorytu cokół, na którym umieszczono dwie marmurowe płaskorzeźby autorstwa von Schadowa. Pierwsza z nich, na stronie frontowej przedstawiała obronę Wrocławia w roku 1760, natomiast na drugiej wykuta została scena kapitulacji twierdzy w Świdnicy. Obie płaskorzeźby w czasie renowacji pomnika w latach 1888–1890 zostały zastąpione ich brązowymi odlewami, oryginały zaś umieszczono w Śląskim Muzeum Sztuk Pięknych. Na cokole znajdował się wykonany z ciemnego marmuru sarkofag z trumną w której spoczywały szczątki generała. Sarkofag ozdobiony był okrągłą tablicą z brązu, na której umieszczono portret generała. Pomnik wieńczyła naturalnej wielkości piaskowcowa rzeźba Bellony, przedstawionej jako żałobnica, opłakująca stratę bohatera. Całość otoczona była żeliwnym ogrodzeniem.
Bibliografia
Zygmunt Antkowiak: Pomniki Wrocławia. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1985. ISBN 8304019531. (pol.)
Encyklopedia Wrocławia. Wrocław: Wydawnictwo Dolnośląskie, 2006. ISBN 83-7384-561-5. (pol.)
Komm, ich zeige Dir Breslau. Ein zuverlässiger Führer für Breslauer und Fremde. Wrocław: J. U. Kern's Verlag, 1925. (niem.)
Walther Nickel: Die öffentlichen Denkmäler und Brunnen Breslaus. Wrocław: Wilhelm Gottlieb Korn Verlag, 1938. (niem.)
Źródło: Autorzy:
Dom handlowy "Renoma"
więcej zdjęć (361)
Architekt: Hermann Dernburg
Zbudowano: 1927-1929
Dawniej: Wertheim, AWAG, PDT
Zabytek: A/2498/349/Wm
Berlińska firma handlowa Wertheim planowała wzniesienie swego domu handlowego we Wrocławiu jeszcze przed I wojną światową. Jednak swe plany zrealizowała dopiero w 1928 r. wznosząc przy obecnej ul. Świdnickiej 40 monumentalny, siedmiokondygnacyjny gmach. W konkursie architektonicznym zwyciężył projekt "Wratislaviae" Hermanna Dernburga, który pokonał tak znanych architektów jak Theo Effenberger, Ludwig Moshamer, Herman Wahlich czy Erich Mendelshon. Budynek o kubaturze 160 000 m3, powierzchni 35 000 m2 i wysokości 32 m wzniesiono na działce o powierzchni 6200 m2. Stalową konstrukcję szkieletową o wadze 3800 t wykonała Huta "Karol" (Carlshütte) z Wałbrzycha (później wykonała też konstrukcję kina Capitol). Do sklepu wchodziło się przez sześć wejść (główne od ul. Świdnickiej), a komunikację poziomą i pionową umożliwiały klatki schodowe (w tym dwie otwarte, przy wewnętrznych czterokondygnacyjnych dziedzińcach), windy (cztery osobowe i pięć towarowo-osobowych) oraz schody ruchome. Obok sklepów istniał także salon fryzjerski, atelier fotograficzne, sala rekreacyjna, restauracja z tarasem i ogród zimowy proj. E.M. Lessera. Z zewnątrz wyróżniały się horyzontalne pasy okien oddzielone wąskimi lizenami i wyłożone jasną glazurą ścianki podparapetowe. Na lizenach umieszczono rzeźby portretowe, które wykonali Ulrich Nitschke i Hans Klakow.
Pomimo zbombardowania 12 marca 1945 r. i wywołanego nim kilkudniowego pożaru, zdecydowano się na odbudowę. Otwarcie częściowo odremontowanego (parter i piętro) domu towarowego zbiegło się z otwarciem Wystawy Ziem Odzyskanych, a dokonał go min. Hilary Minc 21 lipca 1948 r. W ciągu pierwszego dnia Powszechny Dom Towarowy obsłużył 7909 klientów, by drugiego ta liczba wzrosła do ponad 15 000 osób. Od 1949 r. przystąpiono do odbudowy kolejnych pięter. W następnych latach w wyniku konkursu na łamach "Słowa Polskiego" dom towarowy otrzymał nazwę "Renoma".
(za: Atlas architektury Wrocławia, tom I)
Wagon letni Linke-Hofmann Sommerwagen [S 29]
więcej zdjęć (15)
Zbudowano: 1927
Zlikwidowano: 1945
Letnie wagony doczepne Linke-Hofmann Sommerwagen [S 29]
Numery taborowe SSB: 5001-5020
W 1927-29 roku Linke-Hofmann A.G. Breslau wyprodukowała serię wagonów Sommerwagen na bazie wagonu doczepnego typu Standard. Wykonano 20 szt., które otrzymały w SSB numerację 5001-5020. Wagony te nie posiadały szyb w oknach, zastosowano zasłonki z materiału. Dach typu Haubendach. Ponadto zamiast pełnych drzwi użyto metalowych ramek.
Numery taborowe SSB: 5001-5020
W 1927-29 roku Linke-Hofmann A.G. Breslau wyprodukowała serię wagonów Sommerwagen na bazie wagonu doczepnego typu Standard. Wykonano 20 szt., które otrzymały w SSB numerację 5001-5020. Wagony te nie posiadały szyb w oknach, zastosowano zasłonki z materiału. Dach typu Haubendach. Ponadto zamiast pełnych drzwi użyto metalowych ramek.
Tramwaje we Wrocławiu
więcej zdjęć (84)
Zbudowano: 1877/1893
Dawniej: Straßenbahn in Breslau
Pierwszy tramwaj konny we Wrocławiu wyjechał na trasę w lipcu 1877 r., natomiast pierwszą linię elektryczną uruchomiono w czerwcu lub lipcu 1893 r.
Komunikacja miejska we Wrocławiu
więcej zdjęć (5)
Wagon silnikowy Linke-Hofmann Standard [T 25]
więcej zdjęć (134)
Zbudowano: 1925-1929
Wagony motorowe Linke-Hofmann Standard [T 25]
Numer taborowy SSB: 1001-1232
Pod koniec pierwszej połowy lat dwudziestych trwały intensywne prace nad budową nowego tramwaju. W 1925 roku zaowocowały one nowym modelem wagonu silnikowego „Standard”, którego nazwa wskazywała, że został on zaprojektowany jako bazowy model dla wrocławskiej komunikacji. Nowy wagon został niebawem wyprodukowany przez wrocławskie zakłady Linke-Hofmann A.G.
Podstawowe wymiary tramwaju to: 9 600 mm długości, 2 100 mm szerokości, 3 250 mm wysokości, rozstaw osi 2 500 mm oraz ciężar 11 050 kg. Tramwaj posiadał wyodrębniony rozsuwanymi drzwiami przedział pasażerski składający się z 21 miejsc siedzących (7 podwójnych i 7 pojedynczych tapicerowanych ławek) oraz 26 miejsc stojących. Jako napęd zastosowano silniki firmy Simens o mocy 46 kW każdy, zainstalowane na przednim i tylnym pomoście. Kabina pasażerska z siedmioma oknami i dach typu Haubendach.
Ten pierwszy, produkowany seryjnie wagon o całkowicie stalowej konstrukcji był początkowa znacznie głośniejszy od starszych, drewnianych konstrukcji, ale specjalnie zaprojektowane potrójnie resorowane podwozie zlikwidowało ten problem.
W latach 1925-1930 wyprodukowano serię 232 wozów tego typu. Wagony silnikowe nosiły numerację S.S.B. 1001-1182. W tym samym 1925 roku powstał nowy wagon doczepny do wozów typu „Standard”. Miał on analogiczne parametry, co wóz silnikowy, jednakże posiadał większą ilość miejsc stojących. W latach 1925-1929 wyprodukowano wozy o nr 1183-1232. Wagony te w okresie 1934-38 były sukcesywnie przebudowywane na wozy silnikowe.
Numer taborowy SSB: 1001-1232
Pod koniec pierwszej połowy lat dwudziestych trwały intensywne prace nad budową nowego tramwaju. W 1925 roku zaowocowały one nowym modelem wagonu silnikowego „Standard”, którego nazwa wskazywała, że został on zaprojektowany jako bazowy model dla wrocławskiej komunikacji. Nowy wagon został niebawem wyprodukowany przez wrocławskie zakłady Linke-Hofmann A.G.
Podstawowe wymiary tramwaju to: 9 600 mm długości, 2 100 mm szerokości, 3 250 mm wysokości, rozstaw osi 2 500 mm oraz ciężar 11 050 kg. Tramwaj posiadał wyodrębniony rozsuwanymi drzwiami przedział pasażerski składający się z 21 miejsc siedzących (7 podwójnych i 7 pojedynczych tapicerowanych ławek) oraz 26 miejsc stojących. Jako napęd zastosowano silniki firmy Simens o mocy 46 kW każdy, zainstalowane na przednim i tylnym pomoście. Kabina pasażerska z siedmioma oknami i dach typu Haubendach.
Ten pierwszy, produkowany seryjnie wagon o całkowicie stalowej konstrukcji był początkowa znacznie głośniejszy od starszych, drewnianych konstrukcji, ale specjalnie zaprojektowane potrójnie resorowane podwozie zlikwidowało ten problem.
W latach 1925-1930 wyprodukowano serię 232 wozów tego typu. Wagony silnikowe nosiły numerację S.S.B. 1001-1182. W tym samym 1925 roku powstał nowy wagon doczepny do wozów typu „Standard”. Miał on analogiczne parametry, co wóz silnikowy, jednakże posiadał większą ilość miejsc stojących. W latach 1925-1929 wyprodukowano wozy o nr 1183-1232. Wagony te w okresie 1934-38 były sukcesywnie przebudowywane na wozy silnikowe.
pl. Kościuszki Tadeusza, gen.
więcej zdjęć (1318)
Dawniej: Tauentzien Platz
ul. Podwale
więcej zdjęć (2541)
Dawniej: Nikolai -, Schweidnitzer -, Ohlauer - Stadtgraben
Bieg obecnej ul. Podwale wyznaczył przebieg murów miejskich i znajdującej się przy nich zewnetrznej fosy miejskiej. Niezabudowana droga nabrała miejskiego charakteru dopiero po wyburzeniu fortyfikacji w 1807 r. Po rozparcelowaniu w 1813 r. na 26 działek nowa ulica otrzymała nazwę Am Stadtgraben (Przy Fosie Miejskiej). Istnienie dużych parcel, które w następnych latach dzielono na mniejsze, pociągało za sobą ciągłe zmiany numeracji. Aby usprawnić te działania w 1847 r. zdecydowano się na podzielenie ulicy na trzy odcinki i nadanie im osobnych nazw (wywodzących się od przedmieść, przez które przechodziły):
- odcinek od ul. Sikorskiego do pl. Orląt Lwowskich nazwano Nikolai Stadtgraben (Podwale Mikołajskie);
- od pl. Orląt Lwowskich do ul. Dworcowej - Schweidnitzer Stadtgraben (Podwale Świdnickie);
- od ul. Dworcowej do al. Słowackiego - Ohlauer Stadtgraben (Podwale Oławskie);
W dwa lata po podziale ulicy zamontowano na niej oświetlenie gazowe. Do połowy lat 40. XIX w. wzdłuź ulicy ciągnęły się głównie ogrody, które z czasem zaczęły zastępować okazałe gmachy użyteczności publicznej i budynki mieszkalne. W latach 1828-1834 między ul. Sądową i pl. Orląt Lwowskich wznisiono Koszary Kirasjerów (później Grenadierów), a w latach 1845-1852 na sąsiedniej działce powstał okazały gmach sądu. W następnych latach powstały: Synagona Na Wygonie (1866-70), dom handlowy Martina Schneidera (ob. Podwale), gmach Prezydium Policji (1925-27), monumentalny dom towarowy Wertheim (AWAG, po wojnie PDT) czy willa rodziny Haase pod nr 76 (później siedziba śląskiego oddziału HJ).
W czasie wojny najbardziej ucierpiał południowy odcinej ulicy między ul Czystą i ul. Kołłątaja, a także rejon ul. Traugutta i pl. 1-go Maja. Po wojnie ulica także była podzielona na trzy odcinki, lecz 11 grudnia 1951 r. zdecydowano się na ich połączenie pod jedną nazwą - ul. Podwale.
- odcinek od ul. Sikorskiego do pl. Orląt Lwowskich nazwano Nikolai Stadtgraben (Podwale Mikołajskie);
- od pl. Orląt Lwowskich do ul. Dworcowej - Schweidnitzer Stadtgraben (Podwale Świdnickie);
- od ul. Dworcowej do al. Słowackiego - Ohlauer Stadtgraben (Podwale Oławskie);
W dwa lata po podziale ulicy zamontowano na niej oświetlenie gazowe. Do połowy lat 40. XIX w. wzdłuź ulicy ciągnęły się głównie ogrody, które z czasem zaczęły zastępować okazałe gmachy użyteczności publicznej i budynki mieszkalne. W latach 1828-1834 między ul. Sądową i pl. Orląt Lwowskich wznisiono Koszary Kirasjerów (później Grenadierów), a w latach 1845-1852 na sąsiedniej działce powstał okazały gmach sądu. W następnych latach powstały: Synagona Na Wygonie (1866-70), dom handlowy Martina Schneidera (ob. Podwale), gmach Prezydium Policji (1925-27), monumentalny dom towarowy Wertheim (AWAG, po wojnie PDT) czy willa rodziny Haase pod nr 76 (później siedziba śląskiego oddziału HJ).
W czasie wojny najbardziej ucierpiał południowy odcinej ulicy między ul Czystą i ul. Kołłątaja, a także rejon ul. Traugutta i pl. 1-go Maja. Po wojnie ulica także była podzielona na trzy odcinki, lecz 11 grudnia 1951 r. zdecydowano się na ich połączenie pod jedną nazwą - ul. Podwale.