W latach 90-tych XIX wieku rajcowie miejscy Białej uznali, że wybudowany w 1827 roku budynek ratusza, znajdujący się przy Rynku (obecnie pl. Wojska Polskiego), jest nie wystarczający dla dynamicznie rozwijającego się miasta i zadecydowali o budowie nowego gmachu. Sponsorem tej inwestycji została Komunalna Kasa Oszczędności - miejscowy bank założony w 1883 roku.
W m-cu lutym 1894 r. dyrekcja KKO rozpisała konkurs na projekt budynku, który w założeniu miał być dwufunkcyjny - mieścić siedzibę banku oraz magistrat. Założenia konkursowe dokładnie określały wymagania, jakim miał sprostać. Położono nacisk zarówno na fukcjonalność jak i na okazałość przyszłego gmachu. Organizacją konkursu zajął się Austriacki Związek Inżynierów i Architektów. W jury zasiedli trzej architekci z Wiednia: Ludwig Wachtler, Franz von Neumann i Herman Helmer.
24 lipca 1894 roku jury dokonało wyboru projektu przeznaczonego do wykonania spośród ośmiu propozycji. Współcześnie znane są tylko dwie z nich: projekt o nazwie Honoris Causa autorstwa Karola Korna oraz Coalition2 autorstwa Emanuela Rosta. Konkurs wygrał projekt Rosta i to on został wybrany do realizacji, ulegając szeregowi pokonkursowych zmian i poprawek. Propozycja Korna znalazła się na drugim miejscu, prawdopodobnie ze względu na zbyt wielkie rozmiary gmachu oraz brak, postulowanej w warunkach konkursowych, wieży z zegarem.
Prace budowlane rozpoczęły się 1 września 1895 r. a zakończyły 30 września roku 1897.
Kirownikiem budowy był Ignac Ungwer. Koszty budowy, początkowo szacowane na 200 tyś. koron austro-węgierskich, ostatecznie wyniosły 612 tyś. koron. Komunalna Kasa Oszczędności i władze miejskie, z burmistrzem Johannem Rosnerem na czele, wprowadziły się do nowego ratusza w dniu 17 października 1897 roku. W niedługim czasie stał się on również siedzibą policji i 20-to osobowego oddziału straży miejskiej dysponującej aresztem w suterenie. Jeden pokój zajmowało Towarzystwo Obywatelskie, obok którego znajdowało się, założone 3 grudnia 1904 roku, Muzeum Miejskie. Ostatnia kondygnacja przeznaczona była na mieszkania urzędników.
Ze względu na brak miejsca w ciasnych strukturach urbanistycznych Białej, gmach ratusza powstał na południe od centrum miasta, na słabo zagospodarowanym terenie w widłach rzek Białej i Niwki, przy Feuerwerplatz (pl. Straży Pożarnej). Usytuowanie budynku miało również aspekt ideowy. W jego sąsiedztwie znajdował się bowiem Dwór Lipnicki, dawna siedziba starostów lipnickich, od których w XVIII wieku mieszczanie bialscy byli uzależnieni. Okazala budowla wyraźnie dominowała nad dworem starostów, który w 1893 roku został przekazany przez arcyksięcia Albrechta Fryderyka Habsburga siostrom zakonnym z przeznaczeniem na klasztor i szkołę. Gmach ratusza stał się przez to manifestacją samorządności, która w XIX w. przezwyciężyła system feudalny.
W 1951 roku, wraz z połączeniem Bielska i Biąłej w jeden organizm miejski, dotychczasowy ratusz bialski stał się siedzibą Prezydenta Miasta, Urzędu Miejskiego i Miejskiej Rady Narodowej.
W 1993 roku przystąpiono do prac konserwatorskich wieży zegarowej i dachu. Dwa lata wcześniej stary zegar zastąpiono nowym, elektronicznym, zaś dawny zabytkowy przekazano do muzeum. Główne prace remontowe przeprowadzono w latach 1996-97, objęły one zarówno elewację budynku jak i jego wnętrza. Na stulecie istnienia przywrócono ratuszowi jego dawny XIX-wieczny wygląd, odtworzony głównie na podstawie dawnych fotografii i rysunków projektowych Emanuela Rosta.
Historycznie był to teren świńskiego targu wsi Biała. Po 1945 roku plac nosił nazwę : Bohaterów Stalingradu. Obecnie plac Ratuszowy. A Siedziba =Budynek straży pożarnej został wykorzystany jako faktyczna siedziba urzędów miejskich.
