Osiedla Dyrekcji - 3 kolonie mieszkalne wybudowane przez PKP w latach 1928-39 na obszarze ok. 30,2 ha, zwane potocznie "Dyrekcją"; obejmują Gmach Dyrekcji Kolei przy pl. Niepodległości nr 1 (mur., 1929-1939, arch. H. J. Gay) oraz 112 domów mieszkalnych w zabudowie luźnej i zwartej i 4 baraki drewniane Biura Kierownictwa Budowy przy Żwirki i Wigury (prowadzonej przez kier. budowy Z. Mianowskiego, następnie M. Leszczynę-Głybowskiego). Granice obszaru zajętego przez osiedla „Dyrekcji" wyznaczają ulice: Wiejska - Graniczna - Wysoka - Żwirki i Wigury - Słowackiego - Szwoleżerów - Śląska - Wołyńska - Wileńska - 11-Listopada - Reja - Brzóski - Batorego - Plac Tysiąclecia. Budowę osiedli kolejowych przerwano w 1932 i ukończono dopiero w latach 1938-39. Gmach rozbudowano w latach 50 XX w., remont, lata 70 XX w.

Ukształtowane są z 3 zespołów zabudowy o odrębnej morfologii i typologii:

1) zespół zabudowy zwartej (pierzejowej) na głównej osi dzielnicy między Wzgórzem Kredowym a Górką Katedralną, ograniczony ulicami Wiejską, Batorego, Żwirki i Wigury, Wysoką i Graniczną, zwany "Dyrekcją Górną";
2) zespół zabudowy zwartej (pierzejowej) wokół placu Niepodległości wraz z Gmachem Dyrekcji Kolei na północnej osi dzielnicy między Wzgórzem Kredowym a Dworcem PKP, zwany "Dyrekcją Dolną"
oraz pomiędzy "Dyrekcją Górną" i "Dolną"
3) zespół zabudowy luźnej (dwurodzinnej) ograniczony ulicami Stephensona, Słowackiego i Szwoleżerów.

24 kwietnia 1971 decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków Urzędu Wojewódzkiego w Lublinie, tereny przylegajłce do al. Piłsudkiego oraz tereny i układ urbanistyczny osiedli Dyrekcji, wpisane zostały do Rejestru Zabytków pod nr A/138.

Chełm Dzielnica Nowe Miasto 1926 – historyczna dzielnica Chełma z okresu modernizmu, założona w dwudziestoleciu międzywojennym po wschodniej stronie Górki Katedralnej na terenach Starostwa Obłonie przekazanych miastu po odzyskaniu niepodległości. Rozplanowana w latach 1925-26 w ramach aspiracji rozbudowy miasta i starań władz o przeniesienie do Chełma ważnych urzędów państwowych (m.in. Wschodniej Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych 1928-1939). Budowę dzielnicy Nowe Miasto rozpoczęto w 1926 r. od wytyczenia nowych ulic i skwerów o łącznej powierzchni ok. 77 ha, parcelacji gruntów o powierzchni ok. 32 ha pod zabudowę zwartą i ok. 263 ha pod zabudowę indywidualną, obejmującą obszar osiedli zwanych Domkami i Działkami; w 1928 r. miasto rozpoczęło budowę dużej szkoły powszechnej dla nowej dzielnicy przy ulicy Szwoleżerów (Szkoła X-lecia odzyskania niepodległości) oraz budowę sieci wodociągowej i kanalizacyjnej dla nowej dzielnicy, jak i dla Starego Miasta po zachodniej stronie Górki i jego istniejących już przedmieść, z oczyszczalnią ścieków na Bieławinie w okolicy dworca kolejowego, a od lipca 1928 r. Koleje Państwowe rozpoczęły budowę Gmachu Dyrekcji Kolei i kolonii mieszkalnych dla pracowników DOKP. Jednak wskutek wielu niedociągnięć w 1932 r. przerywano budowę osiedla kolejowego pozostawiając niedokończone budynki w stanie surowym na szereg lat. Gmach i kolejową kolonię mieszkalną wykończono i oddano do użytkowania dopiero po wznowieniu prac w latach 1938–1939. Niemniej przeniesienie z Radomia do Chełma Wschodniej DOKP pokrzyżowała już II-wojna światowa. Pozostałe części dzielnicy Nowe Miasto wzdłuż południowej osi (obecnie ulice Parkowa-Paderewskiego-Traugutta) oraz po wschodniej stronie Wzgórza Kredowego przeznaczono pod zabudowę indywidualną i sukcesywnie uzupełniano po II-wojnie światowej w latach 60 i 70-tych osiedlami Cementowni i CHSM oraz nową zabudową przy Kolejowej w okresie dwóch ostatnich dekad.