Wrocław Świebodzki był pierwszą stacją powstałej w 1842 roku kolei Świebodzickiej. Z czasem jego znaczenie spadło, na rzecz dworca głównego, a w 1992 roku został on zamknięty dla ruchu pasażerskiego. Tory towarowe, położne na północ od części pasażerskiej wykorzystywano trochę dłużej. Obecnie na części dawnego torowiska co niedzielę urządzane jest duże targowisko.
Ze względu na doskonałe położenie co jakiś czas podnoszona jest kwestia reaktywacji stacji dla ruchu pasażerskiego, lecz PKP nie wydaje się być zainteresowane tematem.

Plac składający się właściwie z dwóch placów powstał w czasie budowy dwóch dworców kolejowych - Świebodzkiego i Marchijskiego. W skład placu wszedł także fragment Magasinstr. (dziś Braniborska). Nazwa Berliner Platz nadana została 1861 r. przy okazji zmiany nazwy obecnej ul. Braniborskiej. Najstarszymi budynkami były nieistniejące już dzisiaj: willa Hennigów z 1856 r. pod nr 1a oraz miejska hala gimnastyczna pod nr 2 z 1863 r. W miejscu tej drugiej budowli ok. 1930 r. wzniesiono Miejską Kasę Pożyczkową proj. G. Müllera. Po dojściu nazistów do władzy nastąpiła kolejna zmiana nazwy. Od 3 lipca 1935 r. na cześć 11. Regimentu Grenadierów plac nazwano Elferplatz.

W 1945 r. zabudowa placu została niemal doszczętnie zniszczona. Ocalał jedynie budynek dworca i wpomniany wcześniej budynek Miejskiej Kasy Pożyczkowej (dziś Polski Tytoń). Obecną formę plac otrzymał głównie w latach 60. Wtedy wybudowano łącznik do obecnego pl. Legionów oraz wzniesiono bloki pod nr 4-12.
Przez kilka powojennych lat był to plac Braniborski. Jednak już 11 grudnia 1951 r. zadecydowano, że nowym patronem będzie Sergiusz Kirow (1886-1934), radziecki działacz ruchu robotniczego, sekretarz KC WKP(b). Obecna nazwa obowiązuje od 1990 r. Upamiętnia ona młodych mieszkańców Lwowa broniących swego miasta w latach 1918-1920.