Kamienicę dla Jana Łaskiego zaprojektowała znana spółka architektów Henryk Stifelman i Stanisław Weiss. Budynek wzniesiony w roku 1913 zdobią oszczędne, zgodne z ówczesnym rodzącym się nurtem modernizmu, dekoracje: wykusze, narożne wieżyczki, balkony, płaskorzeźby oraz wyobrażenia rogów obfitości. Na parterze mieściły się sklepy i lokale a na wyższych kondygnacjach mieszkania wyłożone ozdobnymi parkietami na podłogach i sztukateriami na sufitach. Na ostatnim piętrze mieściła się kawiarnia Niespodzianka, a w wieżyczkach-gloriettach małe tarasy widokowe: z jednej strony rozciągał się z nich widok na dachy Warszawy, a z drugiej na niezabudowane jeszcze pola Mokotowa aż po Konstancin. Kamienica nie ucierpiała w czasie wojny, w ostatnich latach została odrestaurowana.
(na podstawie www.klimatwarszawy.pl

http://www.klim...a-jana-laskiego

- tam też krótkie wspomnienia z czasów IIWŚ dotyczące tej kamienicy)

Kompleks "Plac Unii" - uroczyste otwarcie 12 X 2013. Stanął w miejscu zburzonego "Supesramu". Jego część handlowa ma mieć trzy poziomy i składać się również z Supersamu, a także innych sklepów, restauracji oraz kawiarni. Będą też poziomu biurowe.
Projekt Placu Unii został opracowany przez pracownię APA Kuryłowicz & Associates, pod przewodnictwem wybitnego, nieżyjącego już, polskiego architekta profesora Stefana Kuryłowicza.

Ulica Klonowa, zwana niegdyś Okopową, powstała w roku 1770 jako silnie załamana droga biegnąca wzdłuż usypywanych wtedy Okopów Lubomirskiego. Według planu miała łączyć węzeł późniejszych ulic: Polną z Marszałkowską i Al. Szucha z Drogą Kalwaryjską(czyli dzisiejszymi Al. Ujazdowskimi) na wysokości Belwederu. Odcinek ulicy od załomu do owego węzła (dzisiejszego Pl. Unii Lubelskiej poprowadzono pod wałem, jako swego rodzaju drogę forteczną, stąd pierwotna nazwa - Okopowa; na wysokości załamania jej biegu urządzono bastion ziemny. Od strony miasta wzdłuż drogi od roku 1772 rozciągał się ogród królewskiego malarza Marcelego Bacciarellego; zaplanowany z centralnym rondem, otoczonym rozchodzącymi się promieniście alejkami. Przy załomie Okopowej urządzono heksagonalny staw, zaś od strony późniejszego Pl. Unii Lubelskiej wybudowano piętrowy pałacyk; na terenie jego ogrodu wzniesiono projektowany przez Jana Christiana Kamsetzera pawilon w formie rotundy. Trójboczny placyk tworzony przez Okopy Lubomirskiego, obecną ul. Belwederską i początkowy odcinek Okopowej należał ówcześnie do Belwederu; w okresie 1819-20 zabudowano go pawilonem stajni i wozowni wielkiego księcia Konstantego. Kolejnym elementem zabudowań Belwederu był maneż zwany także rajszulą; jego budowa w latach 1823-24 wymusiła odsunięcie odcinka wału celem poszerzenia posesji. Oba budynki zaprojektował architekt Jakub Kubicki; równocześnie po przeciwnej stronie ulicy powstały zabudowania gospodarcze Belwederu. Okopowa od początku swego istnienia obsadzona była klonami; po roku 1876 od ich miana nadano obecną nazwę ulicy. W roku 1884 kolejny właściciel Bagateli - dawnego ogrodu Marcelego Bacciarellego, Józef Maurycy Kamiński urządził na jego terenie ogród zoologiczny; po dekadzie ogród z pałacem zakupiło Warszawskie Towarzystwo Ogrodnicze. Równocześnie przeprowadzono prace porządkowe według projektu Waleriana Kronenberga, zaś w roku 1900 część ogrodu rozparcelowano, wytyczając ul. Flory. Tereny pomiędzy obecnym Pl. Unii Lubelskiej a nową ulicą rozparcelowano na niewielkie działki, zabudowane do roku 1914 kamienicami, zaliczanymi ówcześnie do najwyższych w mieście. Od strony ulicy Klonowej pod nr. 20 wzniesiono po roku 1900 trzypiętrowy dom Rösmanów (nadbudowany o dwie kolejne kondygnacje około roku 1911) i pod nr. 14 również trzypiętrowy dom Grymkiewicza. W okresie 1912-13 według konkursowego projektu Henryka Juliana Gaya pod nr. 16 wzniesiono gmach gimnazjum męskiego Towarzystwa Szkoły Mazowieckiej; koniec jej budowy zbiegł się w czasie z rozpoczęciem prac nad wzniesieniem kamienicy Alfreda Binzera u zbiegu z ul. Flory. Jej projektanci - Karol Jankowski i Franciszek Lilpop przewidzieli wzniesienie aż ośmiu pięter, co zaliczało ją do grupy najwyższych w mieście. Do wybuchu I wojny światowej kilka parcel pozostało bez zabudowy; luki te uzupełniono dopiero w latach trzydziestych, rozbudowując gmach szkolny oraz wznosząc pod nr. 12 kolejną kamienicę dla Alfreda Binzera. W roku 1935 po parcelacji resztówki ogrodu Bagatela przeprowadzono ul. Bacciarellego; parcele narożne zajęły dwie wille projektowane przez Marcina Weinfelda i Bohdana Pniewskiego. Położony naprzeciwko maneż trwał bez zmian, zaś stajnie belwederskie około roku 1930 przebudowano na rezydencję marszałka Edwarda Śmigłego-Rydza i hotel Urzędu Rady Ministrów. Klonowa była w tym okresie ulicą nowoczesną: otrzymała nawierzchnię z asfaltu oraz nowoczesne latarnie gazowe; naprzeciwko domu pod nr. 20 działała w latach trzydziestych stacja benzynowa. W latach okupacji Klonowa znalazła się w obrębie wydzielonej szlabanami "dzielnicy Niemieckiej"; jako jedna z niewielu ulic w centrum miasta uniknęła strat w zabudowie. W okresie powojennym kamienice zostały zdewastowane, zaś poddany dość niefortunnej przebudowie gmach Towarzystwa Szkoły Mazowieckiej pomieścił XV Liceum Ogólnokształcące im. Narcyzy Żmichowskiej.

Wikipedia

Ulica Puławska - ulica w Warszawie i Piasecznie zaczynająca się (według numeracji) w dzielnicy Mokotów, a kończąca na granicy administracyjnej miasta Warszawa. W tym miejscu styka się z ulicą Puławską w Piasecznie, która zaczyna się w Piasecznie od rynku miejskiego i kończy na administracyjnej granicy gminy Piaseczno.

Warto nadmienić, iż Puławska (obok Alei Jerozolimskich) jest jedną z najdłuższych ulic która znajduje się w granicach administracyjnych Warszawy. Ma długość wynoszącą ponad 12,5 km w Warszawie, kolejne 2 km w Piasecznie. Według danych z 2007 roku przeprowadzonych przez GUS, Puławska jest najwolniejszą ulicą Warszawy.
Ulica Puławska zaczyna się od placu Unii Lubelskiej i kończy się na granicy Warszawy i Piaseczna. Numeracja biegnie przeciwnie do biegu Wisły i zaczyna się od placu placu Unii Lubelskiej, biegnąć dalej w kierunku administracyjnej granicy Warszawy i Piaseczna.

Na całej długości jest dwujezdniowa, z pasem rozdzielającym (ilość pasów ruchu zmienia się od dwóch do czterech). Bardzo ruchliwa, często zakorkowana w godzinach szczytu. Ze względu na długie, proste odcinki często dochodzi do wypadków spowodowanych nadmierną prędkością[1]. Większość skrzyżowań posiada sygnalizację świetlną.
Nazwa pochodzi od miasta Puławy - ulica Puławska była bowiem tzw. "wylotówką" w kierunku Puław i Lublina. W czasach, gdy Puławy nosiły nazwę Nowa Aleksandria, ulica ta nazywała się Nowoaleksandryjska.
Ciekawostki [edytuj]
Jest to jedna z nielicznych ulic Warszawy, której numeracja rośnie niezgodnie ze standardem numeracji czyli przeciwnie do biegu Wisły. Niezgodność jest jednak pozorna ponieważ początek ulicy oddala się od Wisły pod kątem który pozwala uznać ją za prostopadłą w stosunku do dawnego przebiegu rzeki, numeracja jest więc prawidłowa.
6 czerwca 1962 na ulicy Puławskiej 2 (przy placu Unii Lubelskiej) otwarto pierwszy w Warszawie duży sklep samoobsługowy tzw. Supersam, który został zamknięty 10 kwietnia 2006 z powodu korozji konstrukcji. Wcześniej znajdował się tam staw, który zasypano w latach 20. XX wieku. Wtedy ta okolica należała do peryferii miasta. W 1892 utworzono stację kolejki wilanowskiej, a w 1898 - kolejki piaseczyńskiej (grójeckiej).
W czasie okupacji hitlerowskiej nosiła nazwę "Feldherrnallee" ("Aleja Wodzów").
Źródło: