Wagony motorowe Linke-Hofmann Standard [T 25]
Numer taborowy SSB: 1001-1232

Pod koniec pierwszej połowy lat dwudziestych trwały intensywne prace nad budową nowego tramwaju. W 1925 roku zaowocowały one nowym modelem wagonu silnikowego „Standard”, którego nazwa wskazywała, że został on zaprojektowany jako bazowy model dla wrocławskiej komunikacji. Nowy wagon został niebawem wyprodukowany przez wrocławskie zakłady Linke-Hofmann A.G.
Podstawowe wymiary tramwaju to: 9 600 mm długości, 2 100 mm szerokości, 3 250 mm wysokości, rozstaw osi 2 500 mm oraz ciężar 11 050 kg. Tramwaj posiadał wyodrębniony rozsuwanymi drzwiami przedział pasażerski składający się z 21 miejsc siedzących (7 podwójnych i 7 pojedynczych tapicerowanych ławek) oraz 26 miejsc stojących. Jako napęd zastosowano silniki firmy Simens o mocy 46 kW każdy, zainstalowane na przednim i tylnym pomoście. Kabina pasażerska z siedmioma oknami i dach typu Haubendach.
Ten pierwszy, produkowany seryjnie wagon o całkowicie stalowej konstrukcji był początkowa znacznie głośniejszy od starszych, drewnianych konstrukcji, ale specjalnie zaprojektowane potrójnie resorowane podwozie zlikwidowało ten problem.
W latach 1925-1930 wyprodukowano serię 232 wozów tego typu. Wagony silnikowe nosiły numerację S.S.B. 1001-1182. W tym samym 1925 roku powstał nowy wagon doczepny do wozów typu „Standard”. Miał on analogiczne parametry, co wóz silnikowy, jednakże posiadał większą ilość miejsc stojących. W latach 1925-1929 wyprodukowano wozy o nr 1183-1232. Wagony te w okresie 1934-38 były sukcesywnie przebudowywane na wozy silnikowe.

Pierwszy tramwaj konny we Wrocławiu wyjechał na trasę w lipcu 1877 r., natomiast pierwszą linię elektryczną uruchomiono w czerwcu lub lipcu 1893 r.

Wagony doczepne Berolina [B 30]
Numery taborowe SSB: 3201- 3255 (3201-3300?)

W 1930 roku firma SSB przebudowała 55 (wg innych źródeł ponad 70) starych wagonów Berolina na wagony doczepne z zamkniętymi pomostami. Zmodernizowane wagony miały po pięć okien w przedziale pasażerskim, zaokrąglony dach na całym nadwoziu z bocznymi świetlikami (tzw. Schlappdach) i zabudowane pomosty. Drzwi z tyłu nadwozia były podwójne. Wagony te były bardzo często sprzęgane w wozami motorowymi LHW Standard (często nazywane mylnie doczepami Standard ze względu na podobieństwo kształtu nadwozia). Wagony Berolina po wojnie były przenumerowane na nr w zakresie 3100-3199.

Ulica czterokrotnie w swej historii zmieniała nazwę. Po przyłączeniu Szczytnik do miasta nosiła do roku 1888 starą nazwę Schwoitscher Chaussee (Szosa Swojczycka) pochodzącą od nazwy wsi Swojczyce, do której wiodła. Później przemianowano ją na Thiergartenstraße, traktując ją jako przedłużenie dzisiejszej ulicy Curie-Skłodowskiej. W roku 1903 zmieniono ortografię nazwy na Tiergartenstraße. Z kolei w roku 1925 dla uczczenia pamięci zmarłego w tymże roku pierwszego prezydenta Republiki Weimarskiej ulicę przemianowano na Friedrich Ebert Straße. Konsekwencją tej zmiany było także nadanie nowej numeracji posesjom. Niespełna osiem lat później, w dniu 30.IV.1933 socjaldemokratycznego prezydenta zastąpił w roli patrona tej ulicy wódz III Rzeszy i odtąd nosiła ona nazwę Adolf Hitler Straße. Z przyczyn oczywistych nowo powołana Komisja Do Spraw Zmiany Nazw Ulic w czerwcu roku 1945 podjęła decyzję o przemianowaniu ulicy na Adama Mickiewicza, była to jedna z pierwszych dwunastu polskich nazw wprowadzonych w życie w miesiąc po zakończeniu działań wojennych we Wrocławiu.