Wagony motorowe Linke-Hofmann Standard [T 25]
Numer taborowy SSB: 1001-1232

Pod koniec pierwszej połowy lat dwudziestych trwały intensywne prace nad budową nowego tramwaju. W 1925 roku zaowocowały one nowym modelem wagonu silnikowego „Standard”, którego nazwa wskazywała, że został on zaprojektowany jako bazowy model dla wrocławskiej komunikacji. Nowy wagon został niebawem wyprodukowany przez wrocławskie zakłady Linke-Hofmann A.G.
Podstawowe wymiary tramwaju to: 9 600 mm długości, 2 100 mm szerokości, 3 250 mm wysokości, rozstaw osi 2 500 mm oraz ciężar 11 050 kg. Tramwaj posiadał wyodrębniony rozsuwanymi drzwiami przedział pasażerski składający się z 21 miejsc siedzących (7 podwójnych i 7 pojedynczych tapicerowanych ławek) oraz 26 miejsc stojących. Jako napęd zastosowano silniki firmy Simens o mocy 46 kW każdy, zainstalowane na przednim i tylnym pomoście. Kabina pasażerska z siedmioma oknami i dach typu Haubendach.
Ten pierwszy, produkowany seryjnie wagon o całkowicie stalowej konstrukcji był początkowa znacznie głośniejszy od starszych, drewnianych konstrukcji, ale specjalnie zaprojektowane potrójnie resorowane podwozie zlikwidowało ten problem.
W latach 1925-1930 wyprodukowano serię 232 wozów tego typu. Wagony silnikowe nosiły numerację S.S.B. 1001-1182. W tym samym 1925 roku powstał nowy wagon doczepny do wozów typu „Standard”. Miał on analogiczne parametry, co wóz silnikowy, jednakże posiadał większą ilość miejsc stojących. W latach 1925-1929 wyprodukowano wozy o nr 1183-1232. Wagony te w okresie 1934-38 były sukcesywnie przebudowywane na wozy silnikowe.

Pierwszy tramwaj konny we Wrocławiu wyjechał na trasę w lipcu 1877 r., natomiast pierwszą linię elektryczną uruchomiono w czerwcu lub lipcu 1893 r.

Ulica prowadząca od południowo-wschodniego narożnika Rynku na południe należy do najstarszych we Wrocławiu. Pierwszy odcinek od Rynku do wewnętrznej fosy wytyczono ok. 1240 r. ale już w początkach XIV w. przedłużono ją do fosy zewnętrznej. Pierwszy zapis pojawia się w 1345 r., gdzie występuje pod nazwą Schwiednitzerstr. (ul. Świdnicka). W XIV w. powstały także dwa zespoły klasztorno-szpitalne związane z zakonem Joannitów (kościół Bożego Ciała) i zakonem Augustianów (kościół św. Doroty). Od początku wznoszono przy ulicy wiele karczm i zajazdów, a także pełniła ona funkcje handlowe. Dalszy rozwój ulicy nastąpił po wyburzeniu fortyfikacji miejskich w 1807 r. Oficjalnie przedłużono ją do obecnej ul. Powstańców Śląskich w 1823 r., nadając nowemu odcinkowi nazwę Neue Schweidnitzerstr. W pierwszej połowie lat 40. XIX w. wzniesiono z inicjatywy Eugena von Vaersta gmach Teatru Miejskiego, który zaprojektował Carl Ferdinand Langhans. Tuż obok powstał w 1846 r. budynek Generalnej Komendantury wg proj. F.A. Stüllera, a w latach 1863-65 budynek hotelu Monopol wg proj. spółki Brost & Grosser, do którego dobudowano w 1892 r. dom towarowy o tej samej nazwie. W pierwszej połowie XX w. najważniejszą budowlą wzniesioną przy ulicy był niewątpliwie olbrzymi dom handlowy firmy Wertheim (1928 r.).

Niestety zniszczenia wojenne nie ominęły tej ulicy. Najbardziej ucierpiały odcinki północny przy Rynku i południowy od pl. Kościuszki do nasypu kolejowego. Luki w zabudowie stopniowo zastąpiono nowymi budynkami nie zawsze godnymi stania przy jednej z bardziej reprezentacyjnych ulic Wrocławia. W latach 70. w trakcie budowy trasy WZ zburzono także wybudowany w latach 30. dom handlowy Bielschowsky proj. Hermana Wahlicha, w którym po wojnie mieściła się m.in. składnica harcerska. Po wybudowaniu trasy WZ zlikwidowano na odcinku od Rynku do pl. Teatralnego linię tramwajową, a także ograniczono ruch samochodowy. W ostatnich latach ulica przeszła generalny remont na wspomnianym wyżej odcinku, który zmieniono jednocześnie w deptak.
Co do nazwy ulicy to przez kilka miesięcy 1945 roku na całej długości obowiązywała historyczna nazwa - ul. Świdnicka. W listopadzie 1945 r. patronem dawnej Neue Schweidnitzerstr. został komediopisarz i poeta Aleksander hr. Fredro. Lecz hrabia miał swą ulicę tylko kilka lat. Już w 1952 r. przyłączono ją do ulicy Świdnicką, którą jednocześnie przemianowano "na wieczne czasy" na ul. Stalingradzką. Na wieczne czasy, czyli na pięć lat, bo do 1957 r. Wtedy przywrócono historyczną nazwę - ul. Świdnicka.