Koszary 1 Pułku Ułanów Krechowieckich

Koszary wybudowane dla carskich ułanów. Od 1921 do 1939 r. koszary zajmował ! Pułk Ułanów Krechowieckich im. płk. Bolesława Mościckiego.
W Augustowie od czasów Powstania Styczniowego stacjonował stale garnizon wojsk carskich. Początkowo wojska były rozmieszczone na kwaterach u osób prywatnych. Z czasem wraz ze wzrostem ilości wojska, postanowiono o wybudowaniu koszar, gdzie można by pomieścić wszystkie jednostki. Początkowo wybudowano przy ulicy Młyńskiej w roku 1867 drewniane koszary dla wojska. W koszarach tych rozmieszczono 11 Fanagoryjski Pułk Grenadierów oraz bateria artylerii z 3 Grendierskiej Brygady Artylerii. Około roku 1888 jednostki te zostały zastąpione przez 2 Doński Pułk Kozaków. Takie rozwiązanie, z drewnianymi koszarami, było wystarczające do czasu gdy w Augustowie stacjonował jedynie jeden pułk wojska. Jednakże w związku z wzmocnieniem sił wojskowych w Augustowie, i skierowaniem do miasta 104 Ustiudzkiego Pułku Piechoty, pilną potrzebą okazało się wybudowanie nowych koszar o znacznie większej pojemności. W roku 1894 wojskowa komisja budowlana wykupiła od miasta część lasu w uroczysku Orzechówka przy szosie na Suwałki, gdzie wybudowano nowe murowane koszary. W roku 1896 w pobliżu koszar rozpoczęto budowę garnizonowej cerkwi pod wezwaniem św. Mikołaja Cudotwórcy (obecny kościół katolicki Matki Bożej Częstochowskiej). Wojska carskie planowały dalszą rozbudowę koszar około roku 1914, do której ze względu na wybuch I wojny światowe nie doszło. W okresie I wojny światowej koszary zajmowały wojska niemieckie, które zrobiły z nich obóz jeniecki. Po zakończeniu wojny wiosną 1921 r. do zdewastowanych koszar wprowadziły się stopniowo pododdziały 1 Pułku Ułanów Krechowieckich. Koszary, które do tej pory były koszarami piechoty, a stały się z przybyciem ułanów, koszarami jazdy, musiano dobudować stajnie. W roku 1927 wyremontowano dawną cerkiew, na kościół garnizonowy. Wybudowano także krytą ujeżdżalnię. Po II wojnie światowej, wraz ze zmianą układu sił, a zwłaszcza przesunięciu się granic z najbliższym wrogiem z okolic Augustowa setki kilometrów na zachód, w mieście nie było potrzeby stacjonowania liczniejszych jednostek wojskowych. W związku z tym, niepotrzebne już wojsku zabudowania koszarowe przekazano miastu, na cele mieszkaniowe, przemysłowe.