Mury miejskie (obronne) w Będzinie kazał zbudowano na zlecenie króla Kazimierza Wielkiego, (o czym wspominał już Janko z Czarnkowa w "Kronice Polskiej 1333-1384", a później Jan Długosz), na miejscu wcześniejszych umocnień drewnianych. Mury wzniesiono w latach 60. XIV w. Były połączone z murami obwodowymi zbudowanego wcześniej zamku królewskiego. Funkcjonowały w nich dwie bramy: Sławkowska (Krakowską) i Bytomska (Wrocławską). Mury zostały zniszczone częściowo w 1655. W 1823 istniała już tylko część południowo-wschodnia i wschodnia. W latach 1952–1956 dokonano niewielkiej rekonstrukcji obiektu, a w szczególności jednej z baszt.
W 2011 r. zostały odbudowane w rejonie ulic Modrzejowskiej i Zawale, zgodnie z ich średniowiecznym przebiegiem. Do rekonstrukcji użyto kamienia o charakterystyce najbardziej zbliżonej do materiałów pierwotnie zastosowanych. Mają ponad 170 m długości, grubość do 1,20 m. oraz wysokość wraz z krenelażem do 7 m w najwyższej partii, tuż przy górnej baszcie.
ane techniczne
Powierzchnia miasta otoczona murami wynosiła około 7 ha, długość linii obwarowań wynosiła około 1 km. Średnica miasta wewnątrz murów wynosiła ok 350m, a grubość 1,80-1,90 m. Baszty były zbudowane na planie prostokąta, otwarte od strony miasta. Odległość między nimi wynosiła około 60 m. Jedna z zachowanych ma wymiary 7,35(czoło) x 5,30 × 5,50, a druga 7,95(czoło) x 5,00 × 5,15. Na dawnych planach zachował się ślad uliczki podmurnej. Chodnik dla obrońców wynosił do 1,3 m. Nie wiadomo ile było tych baszt, ponieważ badań archeologicznych w tym zakresie nie prowadzono. Bramy się nie zachowały, aczkolwiek w 1823 r. istniała jeszcze tzw "Sławkowska".
