Ruchu Oporu 4

Kamienica przypisana była do dzielnicy Saska Kępa z numerem konskrypcyjnym 121 (początkowo 14A), który w okresie międzywojnia został zmieniony na 177. Numer posesji był 4. Budynek został wzniesiony w 1869 r. Podług najstarszej Książki Adresowej Cieszyna z 1874 r. ówczesnym właścicielem był Johann Hauke, który trudnił się budową organów. W następnych latach budynek należał do Ferdinanda Planiego (Plany, czasami pisany też Plány - rodzina ta była skoligacona z rodziną Kordulów - Franziska Plany pochodziła z domu Kordula). Około 1886 r. budynek przeszedł na własność Alexandra Sekulowicza a następnie Josefa Glesingera. Przed rokiem 1893 nabył go Johann Then a po nim Katharina Then. Po śmierci Kathariny Then w 1904 r. kamienicę zakupił Salomon Liebermann, który parę lat później przepisał ją swym dzieciom: Hermannowi, Davidowi, Markusowi, Bernhardowi oraz Hanni. Od 1909 r. nowym właścicielem stał się aptekarz Karl Turek, który w 1911 r. roku zlecił adaptację pomieszczeń na pierwszym piętrze dla żydowskiego stowarzyszenia Szomre-Szabos / Strażnicy Szabatu. Prace te wykonał Max Wrana i Johann Frank. Jako przedstawiciele stowarzyszenia zostali odnotowani: Salomon Roßbach, David Silbermann, Löbl Blum i Heinrich Lauber. Społeczność żydowska Czeskiego Cieszyna od samego początku była bardzo zróżnicowana. Znaczną jego część, czasami przeważającą, stanowili zwolennicy różnych odłamów judaizmu ortodoksyjnego, którzy od 2 poł. XIX w. w coraz większej liczbie przybywali koleją z Galicji, osiedlając się najchętniej w okolicach dworca kolejowego (niskie zabudowania przy ul. Jabłonkowskiej i Frydeckiej

https://fotopolska.eu/Frydecka_1_Cieszyn)

.
Już od 70. lat XIX w. organizowali własne domy modlitwy, początkowo w różnych tymczasowych lokalach, nędznych drewnianych barakach itp. Przykładowo w prasie lokalnej z 1883 r. informowano o bójce polskich ortodoksyjnych żydów podczas święta jakim był szabat. Od 1911 r. funkcjonował już na stałe przy Mervillegasse 4 żydowski dom modlitwy, w którym m.in. dokonywano obrzędów rytualnych związanych z urodzeniem dzieci. Prowadziło go ortodoksyjne stowarzyszenie modlitewne i dobroczynne Schomre-Schabos. Jego statut zarejestrowany został w 1911 r., a celem stowarzyszenia było utrzymanie domu modlitwy, łaźni rytualnej i personelu kultowego oraz codzienne odbywanie modlitw. Odbywało się to w specjalnie przystosowanej sali na piętrze budynku, który z czasem stał się własnością stowarzyszenia.

Znaczenie domu modlitwy wzrosło po podziale Cieszyna w 1920 r., był to bowiem jedyny obiekt żydowskiego kultu po lewej stronie rzeki Olzy. W 1928 r., kiedy Schomre-Schabos wybudowało własną synagogę przy obecnej ul. Bożka 16

http://fotopolska.eu/21495,obiekt.html?f=228159-foto

, właścicielem domu przy ul. Ruchu Oporu nr 4 został kupiec i producent kapeluszy Moses Löbl May (mieszkał tu:ttp://fotopolska.eu/66175,obiekt.html ), który zarazem był przełożonym stowarzyszenia. May prowadził działalność handlową w polskiej (był właścicielem kamienicy przy ul. Michejdy 17

http://fotopolska.eu/Michejdy_17_Cieszyn

sklep z kapeluszami znajdował się w kamienicy przy ul. Głębokiej 34 ttp://fotopolska.eu/Gleboka_34_Cieszyn ) jak i czeskiej części miasta. Własną firmę założył w 1895 r. Pomimo przeprowadzki stowarzyszenia do nowego budynku nadal działała tu szkoła religii i języka hebrajskiego.
W 1928 r. budynek dawnej synagogi przebudowano do obecnego kształtu. Projekt przygotował architekt Eduard David natomiast właściwe prace budowlane wykonał Anton Wicherek. W 1930 r. znajdował się tu sklep z bronią i amunicją Emila Košťála (później przeniesiony pod nr 14), a także sklep galanteryjny Jakoba Jakobowicza (do 1935 r.). W 1937 r. budowniczy Theodor Haushild wykonał przebudowę przyziemia dla celów handlowych. Od 1938 r. spółka handlowa M. L. May pod kierownictwem Fryderyka May otrzymała międzynarodową koncesję na handel kapeluszami i ich przynależnościami - zastępca handlowy na terenie Polski. Krótko po II wś. właścicielem kamienicy była Anna May.