Główna 14

Kamienica przypisana była do dzielnicy Kamieniec z numerem konskrypcyjnym 56. Numer posesji był 14 (od 1892 r.). Budynek został wzniesiony w 1873 r. przez Fritza Fuldę dla Josefa Fasala i Moritza Fasala - Liquerfabrik (fabryka likierów, która działała na zapleczu w odrębnym budynku . W kamienicy mieszkał m.in. Fedor Kunze - Zimmermeißter oraz Baron Boß - prezes Präsidium des I. österr. schlesischen Militär-Veteranen-Bundes in Teschen. Oprócz tego w budynku znajdowała się siedziba stowarzyszenia Teschner Musikverein. Według książki adresowej z 1877 r. właścicielem kamienicy był nadal Josef Fasal. Natomiast od 1886 r. Moritz Fasal. Własną firmę Moritz Fasal (1841-1919) założył w 1868 r., a produkowała ona likiery, wódki gatunkowe oraz wodę sodową. Przed 1874 r. na posesji na Saskiej Kępie 56, której Maurycy stał się później właścicielem, powstała nowa, duża fabryka likierów. Przy zakładzie wytwórczym funkcjonował rzecz jasna sklep firmowy oraz gospoda, w których m. in. sprzedawano własne produkty. W późniejszym czasie M. Fasal prowadził tu także trafikę, jak ówcześnie nazywano małe sklepiki z papierosami, prasą itd. W ciągu kilku lat firma rozwinęła się na tyle, że w 1875 r. została wpisana do ksiąg handlowych Sądu Okręgowego w Cieszynie pod nazwą „Moritz Fasal, Rosoglio-Liqueur-Rum und Sodawasser Erzeugung". Materiał do produkcji pochodził przede wszystkim z okolicznych beskidzkich lasów i od pobliskich rolników. W 1886 r. firma Fasala posiadała już własne składy towarów we Wiedniu (Untere Donaustarasse 45), Opawie i Karniowie oraz stałych odbiorców we wszystkich większych miastach monarchii austro-węgierskiej. W grudniu tego samego roku zainstalowano w witrynie sklepowej lampę systemu dr Carla Auera von Welsbacha, czyli tzw. koszulkę auera. W 1888 r. odnowiono bardzo gustownie i komfortowo tzw. pijalnię napojów bezalkoholowych, które były chłodzone. Chodziło Cherry-kobbler i Grenadine. W 1903 r. Maurycy Fasal otrzymał tytuł cesarsko-królewskiego dostawcy dworu. Moritz Fasal prowadził swoją firmę aż do śmierci, stopniowo dopuszczając do współudziału syna Adolfa, początkowo jako prokurystę (1897 r.), a następnie, od 1905 r., jako wspólnika. On też przejął firmę po śmierci ojca w 1919 r. W tym samym roku budowniczy Max Wrana wykonał nieduże przeróbki w środku kamienicy na pierwszym piętrze. Siedziba firmy i fabryka funkcjonowała na dawnym miejscu, ale w innym już mieście, mianowicie w powstałym w 1920 r. Czeskim Cieszynie. Firma produkowała nadal likiery, soki owocowe i wodę sodową sprzedając je m.in. w przyfabrycznym zajeździe, zrezygnowano natomiast z prowadzenia trafiki. Dalej także specjalnością firmy pozostawały likiery ziołowe, ale też jako specjalność reklamowano oranżadę i lemoniadę „Ambrozja”. W razie potrzeby Adolf Fasal dopuszczał do firmy wspólników. Pierwszym w latach 1922-25 był Rudolf Glesinger, kupiec z Wojkowic (z rodziny, która sama produkowała od pokoleń wódkę, m.in. słynną „Wojkowską gorzką”), następnie w latach 1925-29 Rudolf Reik. W 1928 r. do spółki przystąpił syn właściciela dr Jerzy (Georges) Fasal. Dla prowadzenia interesów w polskiej części miasta utrzymano filię na ul. Stawowej 10

http://fotopolska.eu/Cieszyn/b31706,Stawowa_10.html

. Na początku 1938 r. firma, która właśnie miała obchodzić siedemdziesięciolecie swojego istnienia, została zlikwidowana. Zabudowania fabryki kupił Schlesinger, od którego potem odkupił je Walter Schroeder. Do 1947 r. likiernia działała pod nazwą Schlesinger i Zuneiss. Biografia Moritza Fasala:

http://pl.wikipedia.org/wiki/Moritz_Fasal

. Oprócz przedsiębiorstwa rodziny Fasalów w budynku mieścił się sklep ze słodyczami Kneisla (od 1933 r.) Krótko po II wś. zarządcą państwowym nad mieniem Adolfa Fasala zostali: Bayer, Sivy, Kraliček oraz Hermann Zuweis.