Bożka 18

Kamienica przypisana była do dzielnicy Kamieniec z numerem konskrypcyjnym 137. Numer posesji był 20. Budynek został wzniesiony w 1902 r. przez Ludwiga Kametza. Pierwszym właścicielem był również Ludwig Kametz. W okresie międzywojnia dom został zakupiony przez rodzinę Harbichów. (Z prasy lokalnej) - do 1929 r. mieszkał tu radca nadworny, prezydent Emanuel Harbich. Adwokat Emanuel Harbich zmarł w krajowym szpitalu w Cieszynie po dłuższej ciężkiej chorobie znany zaszczytnie w całym kraju radca dworu, dawniejszy prezydent cieszyńskiego sądu obwodowego Emanuel Harbich. Zmarły pochodził z północnych Moraw, przeżył wszakże największą część życia swego wśród nas w kraju Cieszyńskim. Był kilka lat zatrudniony w sądzie powiatowym we Frysztacie a następnie przy sądzie obwodowym w Cieszynie, gdzie też dosiągł najwyższej rangi, uzyskując kolejno po sobie wszystkie godności aż do prezydenta i radcy dworu. Był on też przed przewrotem ostatnim naczelnikiem to najwyższej instancji rządowej w kraju naszym. Niemało zasług położył on też około zbudowania nowego gmachu sądowego, której to budowie poświęcił wiele pracy i niezwykłej pieczołowitości swojej. Budowa gmachu tego tworzyła też chlubę jego, na którą rad wskazywał. Po przewrocie utworzył prezydent Harbich u nas w Cz. Cieszynie wraz ze starszym radcą sądowym Wanką-Renzenheim kancelarię adwokacką, którą po nim przejął teraz syn jego dr Walter Harbich. Zmarły hofrat Harbich, jak go powszechnie u nas nazywano, był jedną z najwybitniejszych osobistości życia publicznego w kraju naszym, był on zaprzyjaźniony tak z pierwszymi rodzinami w kraju, z domami Larischów, Thunów, Beesów, jak również z niektórymi rodzinami naszych chłopów-arystokratów, siedlaków, wójtów z całej okolicy. Był on gorącym miłośnikiem przyrody gór naszych, a przede wszystkim łowiectwa, któremu oddawał się z wielkim poświęceniem. Jeszcze w minionym roku opowiadał przyjaciołom swoim, jak to w Alpach położył trzech kapitalnych jeleni. Miał 75 lat. Po jego śmierci dom do dr Waltera Harbicha jego żony Erny i Emanuela Harbicha juniora. W okresie międzywojnia znajdowało się tu m.in. biuro projektowe architekta Karla Valouška oraz budowniczego Franza Etzlera. 27 kwietnia 1939 r. budynek został zakupiony za 40 tys. złotych (250 tys. koron) przez Ernesta i Antonię (z domu Lawicka z Krakowa) Skudrzyków, którzy dotąd mieszkali przy ul. Błogockiej 8. Po II wś budynek został im odebrany, jednak w wyniku apelacji powrócił na krótko w 1948 r.