Pałac Nowy Dwór

Pierwsza budowla istniała tu prawdopodobnie w I poł. XIV w., a jej właścicielem był Gotsche Schaff von Kemnitz und Kynast. Od 1420 r. Kowary wraz z majątkiem Radociny przejął jego syn Hans Schaff Gotsche Młodszy. On z kolei miał siedmiu synów, między których ojcowizna została rozdzielona w 1478 r. Radociny przypadły wówczas w udziale właścicielowi Karpnik Casparowi Schaffgotsch i jego bratu Antonowi. Kiedy, w 1534 r., Caspar zmarł majątek odziedziczył jego syn, również Caspar. On to, w 1570 r., rozpoczął budowę zamku, którego pozostałości wchodzą w skład dzisiejszej budowli. Radociny znajdowały się we władaniu Schaffgotschów do wojny trzydziestoletniej (1618 – 1648). Kiedy hrabia Hans Ulrich popadł w niełaskę u cesarza Ferdynanda II, oskarżony o udział w spisku Wallensteina i ostatecznie stracony w 1635 r., Schaffgotschowie zostali wywłaszczeni, tracąc także majątek Radociny. Cesarz natomiast nadał go czeskiemu hrabiemu Procopowi Czerninowi von Chudenitz.
W II poł. XVII w. zamek rozbudował syn hrabiego Procopa, hrabia Humprecht von Czernin. Kiedy Śląsk został podbity przez króla Fryderyka II Pruskiego, także tutejszy majątek znalazł się w jego posiadaniu. Już w cztery lata później przekazał go jednak miastu Kowary. Miasto z kolei, gdy znalazło się w kłopotach finansowych, sprzedało dobra rodzinie von Kopisch, a ta, w 1826 r., przekazała je księciu Heinrichowi LXXIV von Reuß. Przed 1872 r. zamek został ponownie rozbudowany, a jego kolejnym właścicielem został Heinrich IX von Reuß, przyszły starosta okręgu jeleniogórskiego. Następna rozbudowa miała miejsce w 1878 r. i wtedy to rezydencja zyskała dzisiejszy, romantyczno – neorenesansowy wygląd. W tym czasie powstał również otaczający ją park. Po kolejnych pracach budowlanych przeprowadzonych w 1913 r., księżniczka Theodora von Reuß założyła tu szpital, który funkcjonował do 1918 r.
Do końca II wojny światowej majątek pozostał w rękach rodziny von Reuß, a ostatnim z nich był Heinrich Harry von Reuß.
Po wojnie w pałacu mieścił się ośrodek wypoczynkowy, następnie Instytut Energii Jądrowej. W 1973 r. przeprowadzono prace renowacyjne obiektu. Obecnie należy on do prywatnego właściciela.