Kamienica Pod Panem Jezusem - dwukondygnacyjny, obszerny budynek powstał podczas trwającej w Krakowie epidemii, z połączenia dwóch średniowiecznych działek (jedna znich wcześniej należała do karczmarza Walentego Sporka), z przeznaczeniem na szpital dla ubogich kupców, zwany pierwotnie „szpitalem Bractwa Panny Marii” lub „dziadowskim”, a w późniejszych latach funkcjonujący jako „Szpital św. Szczepana”.
Jest najstarszym budynkiem w obrębie placu Szczepańskiego. Z jego pierwotnej zabudowy przetrwały średniowieczne mury, sklepienia piwnic oraz portale, natomiast sama kamienica zachowała (bez większych zmian) kształt z projektu J. Postawki. Krucyfiks z fasady, od którego pochodzi nazwa, znajduje się obecnie w Klasztorze Reformatów.
W kamienicy znajdowały się apteka i infirmeria, w których praktykowali młodzi bracia zakonni, a od strony murów usytuowane były kaplica i ogród. W 1628 dodatkowe uposażenie dla chorych przekazał biskup Marcin Szyszkowski, który zalecił, by szpital otaczał opieką wszystkich chorych i zubożałych mieszczan krakowskich. W pierwszej połowie XVIII w. kamienica została wyremontowana, wymieniono wyposażenie i zmieniona została fasada budynku, na której umieszczono rzeźby, obrazy o charakterze religijnym i krucyfiks, od którego swoją nazwę miała wziąć cała kamienica.
W 1817, szpital został przekazany Towarzystwu Dobroczynności i w tym samym roku zlikwidowany. Opuszczoną kamienicę wystawiono na licytację, po czym w 1818 zakupiona została przez A. Szewelskiego, a następnie przebudowana według projektu J. Postawki na dom mieszkalny z zachowaniem głównych elementów architektonicznych.
W połowie XIX wieku w domu mieszkał gen. Kajetan Żeromski, stryj Stefana Żeromskiego.
W 1876 budynek otrzymało Towarzystwo Muzyczne, a w 1890 (niedługo po remoncie) obiekt kupił Roman Drobner. Nowy właściciel w jednej części parteru kamienicy otworzył sklep z artykułami chemicznymi, sanitarnymi, farbami oraz sprzętem sportowym, natomiast w drugiej urządził restaurację i kawiarnię. W 1904, na miejscu ogrodu, od stronyPlant, wzniósł przeszklony pawilon, (zaprojektowany przez Jana Zawiejskiego) nazwany później „Drobnerionem”, w którym działała kawiarnia.
W 1940 został przejęty przez władze okupacyjne, które planowały zburzenie kamienicy i postawienie w jej miejscu hotelu. W latach 1951–1952 obiekt przeszedł remont wedle projektu Cz. Wallisa, a następnie adaptację na potrzeby biur przedsiębiorstwa Orbis i Stowarzyszenia Polskich Artystów Teatru i Filmu. Po 1990 dobudowano oficynę na potrzeby klinki medycznej, zaś w końcu XX w. wyremontowano fasadę.
