Ulica Sejmowa

Skądże by usunąć! Ciekawa wizualizacja, ostatecznie osiedle zrealizowano w nieco zmodyfikowanym kształcie. Ten rysunek jest mocno wyidelizowany, ale kompleks i tak pozostaje ciekawym zabytkiem łódzkiej architektury międzywojennej.

No to niech zostanie ;-)

Opis zdjęcia nadmiernie defetystyczny. Porządny budynek jest? - jest. I w ogóle dwudziestolecie międzywojenne zostawiło w Łodzi dużo dobrego. Dorobek ostatnich dwudziestu lat wypada przy tym żałośnie.

Ale taka jest niestety prawda o Łodzi. Plany snuje się piękne i ambitne. A z realizacją jest już gorzej. Tak było z budową kolei fabrycznej, tak było z Kolonią Skarbowców, czy "Domami Biskupimi", tak było z blokowiskami na Bałutach. Tak jest z wiecznie niedokończonym Kaliskim, czy szybkim tramwajem W-Z i budową przedłużenia na Olechów. Tak będzie z Nowym Centrum Łodzi czy Księżym Młynem

do Bałuciorz: Ja w kwestii formalnej. Zmień w opisie pod zdjęciem słowo "blok" na "budynek", bo blokiem to co widać na pewno nie jest.

do Bałuciorz: Rzeczy, o których piszesz dotyczą w mniejszym lub większym stopniu każdego miasta w Polsce. Znasz chociaż jeden przykład udanych blokowisk? Nawet w przypadku Warszawy, która zawsze miała i zawsze będzie miała najwięcej pieniędzy, można bez końca wymieniać braki: żałosna sieć metra, brakujące mosty, elementarne luki w strukturze drogowej i transportu publicznego, katastrofalne Osiedle za Żelazną Bramą, itd, itd. A weź na warsztat jakieś mniejsze miasto, jak Radom czy Wałbrzych, to dopiero zobaczysz, jak nic nie wychodzi, bo nic się nawet nie planuje.

do WW: No właśnie w innych miastach są w mniejszym stopniu. U nas w większym. Często bywam we Wrocławiu, interesuje się tym co dzieje - po wiadomościach z Łodzi czytam te z Wrocka. Jakoś tam pisze się znaczniej mniej o ciągłych opóźnieniach, kłótniach z inwestorami, wałach, aferach, zwrotach dotacji, przerwanych inwestycjach. To, że u nas przez 10 lat udało się uchwalić MPZP dla 4,5% miasta mówi samo za siebie. Wcześniej też nie było pięknie - przed wojną przez 20 lat władzom nie udało się przyłączyć do miasta przedmieść i wolnych terenów pod rozbudowę (zrobił to dopiero okupant). W czasie największej prosperity (2 poł. XIX w i pocz. XX) powstała najbardziej chaotyczna zabudowa (wąskie i ciemne zabudowane oficynami podwórka, fabryki pośród zabudowy mieszkalnej, chaotyczne przedmieścia). Łódź była dobrze zarządzana mniej więcej do połowy XIX wieku. Potem to już równia pochyła.

do Bałuciorz: Wrocławscy fotopolanie na pewno Ci o wielu problemach mogą opowiedzieć. Ale przede wszystkim musisz pamiętać o tym, że Wrocław jest miastem o korzystniejszym profilu społecznym i w konsekwencji zamożniejszym. A przed rokiem 1945 Łodzi z Wrocławiem nie możesz porównywać, bo to były inne państwa. Porównuj z innymi miastami kongresówki - chaotyczne przedmieścia, podwórka-studnie i drewniaki tonące w błocie znajdziesz w jej każdym większym mieście, niestety.

do Bałuciorz: Oj wały akurat to we Wrocławiu totalna porażka moje osiedle na przestrzeni trzynastu lat nawiedziły dwie powodzie i czekamy na następną ponieważ pomimo wielu obietnic wału jak nie było tak nie ma, a na przeszkodzie stoi pan z polem chwastów :(

do WW: Nawet mogę porównać z samą Łodzią. Jakoś przez pierwsze 30 lat rozwoju Łodzi przemysłowej potrafiono projektować nowe dzielnice, wytyczać nowe podziały gruntów i ulice, wyznaczać strefy przeznaczone do zamieszkania, działalności rzemieślniczej, przemysłowej, pod uprawy. Projektować i realizować zgodnie z tym projektem. Około 1860 zarządzanie miastem zaczęło się sypać. I do dziś nikt nie jest w stanie tego zarządzania naprawić. Robi się byle jak, byle co, byle gdzie, byle by było. Już teraz wiadomo, że z szumnie zapowiadanego Nowego Centrum Łodzi powstanie tylko dworzec, EC-1 i wielki trawnik w centrum miasta

do Bałuciorz: No to akurat nie jest przypadek, tylko efekt likwidacji autonomii Królestwa Polskiego przez Rosjan oraz daleko idącego ograniczenia prerogatyw magistratów miejskich. Wypełnieniem powstałej w ten sposób pustki kompetencyjnej nie były zainteresowane władze centralne i gubernialne, co przerzuciło kwestie rozwoju przestrzennego w niemal wyłączne ręce wolnego rynku. Podobna sytuacja powtórzyła się po roku 1990 - samorządy otrzymały bardzo ograniczone instrumenty urbanistyczne, zaś państwo polskie jest wobec tematu w dużym stopniu obojętne. Efekty widzimy w całym kraju, szczególnie w jednej z najbardziej chaotycznych w Europie postaci suburbanizacji, za co będziemy długo płacić wysoką cenę. Ograniczanie tych zjawisk tylko do Łodzi jest nieporozumieniem.

Warto dodać, że nie są to domy jednorodzinne