Dom Żołnierza im. Marszałka Józefa Piłsudskiego

Dom Żołnierza został wybudowany w latach 1924–1927 według projektu inż. Mieczysława Dobrzańskiego. Rozpoczęcie budowy poprzedziło powołanie Komitetu Budowy Domu Żołnierza Polskiego. Liczne sekcje komitetu zajmowały się między innymi rozprowadzaniem cegiełek, z których dochód zasilił fundusze na budowę Domu Żołnierza. Do budowy gmachu użyto materiału z rozebranego w 1924 roku soboru prawosławnego znajdującego się na placu Litewskim. W 1933 roku Dom Żołnierza został uroczyście otwarty. Otrzymał imię Marszałka Józefa Piłsudskiego. Uroczystość otwarcia była połączona z wyświęceniem kościoła garnizonowego. W okresie dwudziestolecia międzywojennego Dom Żołnierza był jednym z najbardziej funkcjonalnych obiektów wojskowych w mieście: mieścił kasyno, salę gimnastyczną i kino. W okresie II wojny światowej spełniał funkcję Domu Narodowych Socjalistów. Budynek został odremontowany w 1968 roku. Mieścił Centralny Dom Żołnierza przemianowany na Garnizonowy Klub Oficerski. Przez pewien czas był siedzibą Teatru Muzycznego.
Dom Żołnierza to budynek wolnostojący umieszczony na zamknięciu ulicy Żwirki i Wigury, poprzedzony podjazdem. Jest to gmach piętrowy na wysokim przyziemiu, kryty dachem płaskim.
Fasada budynku 9-osiowa z ryzalitem. W ryzalicie znajduje się portyk wsparty na czterech kolumnach o głowicach kompozytowych. Kolumny wspierają belkowanie z silnie wystającym gzymsem. Wejście główne do budynku przez portyk.
Pozostałe elewacje Domu Żołnierza są ozdobione pasami boniowania, zwieńczone gładką attyką. Wszystkie okna prostokątne, bez obramień.
Na podst.
Przesmycka E. [red:], Architektura modernizmu. Kraków. Lublin. Otwock, Lublin 2008.
Danczowska H., Dom żołnierza polskiego im. Marszałka J. Piłsudskiego 1924-1933, „Lublin. Kultura i społeczeństwo”, nr 2/2004.
Denys M., Jak budowano Dom Żołnierza, „Kamena”, r. 1987, nr 7.
Nowak B., Lublin. Przewodnik, Lublin 2000.
Kurzątkowska A. [red:], Studium historyczno-urbanistyczne do planu szczegółowego Śródmieścia Lublina, Lublin 1969.