Aleja Długosza Jana

Do ZPKSoft. Podmieniłem na bezduszne.

do Wincenty Miros: Szkoda, miało swój urok :(

do ZPKSoft: To były chyba prawdziwe duchy bo wcześniej ich nie zauważyłem.

Proszę ADM o zmianę adresu obiektu z 4a na Długosza 4. Poza tym opis zakłamuje historię, w tym domu nigdy nie mieszkał kat. Proszę również jeśli to istotne wstawić datę drewnianej budowli z 1468 r. Drewniany budynek postawiono w 1468 roku, a następnie w 1595 roku przekształcono w murowaną budowlę. Szubienica jest widoczna na miedziorycie Hohenberga i Brauna z 1617 roku, przedstawiającego widok Lublina.

Proszę ADM o dodanie imienia do nazwy tej ulicy (Aleja Długosza Jana), nie mam uprawnień, z góry dziękuję.

do Nemezis:
Zrobione.

do Nemezis: Myślę że do wszystkich już dotarło, że nie masz uprawnień. Powtarzanie tego setki razy w kółko niczym robot, niewiele nowego wnosi.

do fantom: Koleżanka Eliza stara się być na swój sposób oryginalna. Trzeba to docenić. ;-)

Proszę ADM o wklejenie tekstu źródłowego do opisu obiektu, z góry dziękuję.

Widzę, że Elizie się znowu włączył tryb Waldemara. I nie tylko pod tym zdjęciem.
Obawiam się, że takie zatrącające chamstwem aroganckie odzywki, jak pod adresem Woj11, skończą się banem...

do Nemezis: Jak dla mnie, reklamy emitowane przed samym wideem mają więksią wartoścz informacijną jak dokument jakiegoś Pawla z Lublina.....

do vetinari: Zrób namiastkę tego co On zrobił to porozmawiamy.

do Nemezis: Pobaw się w fotopolana i poszukaj lepsze źródlo ...☺

do vetinari: Tekst jest o wiele lepszy o tego co jest, więc w czym problem, bo to ja?

do vetinari: Tak dobrze znasz się na Lublinie, jeszcze nie tak dawno pisałeś, ze nie masz pojęcia, że to mój teren, więc mam działać, zmieniasz zdanie jak wiele razy tutaj/

do vetinari: Poza tym czytaj ze zrozumieniem, link podałam aby sobie uzupełnić wiedzę, nie ma tam, że źródło. Wiadomości pozyskałam z wielu źródeł, ale ty nie masz o tym pojęcia, więc pomóż mi jak się wtrącasz i zrób coś pożytecznego, zamiast krytykować, w tym jesteś znany tutaj.

do Nemezis: Niechodzi o Ciebie, ale o niejasne źródlo tych informacji w nagraniu. Ja sam jestem autorem jednej legendy która juź źyje wlasnym źyciem....Więc chyba warto znaleźcz inne źródlo.

do Nemezis: Niewtrącam się, reaguje na przez Ciebie podane źródlo, przez które źądaś zmiane opisu. Brzmi calkiem ciekawie, ale to co mam miedzy uszami się nazywam mózg. I lubie mu wierzyć więcej niź Pawlowi z Lublina....Niejestem uzaleźniony na swojej racji, ale jednacze mi raczej ta opowieścz cuchnie sensacjią "XX wieku."

do vetinari: Wklej mi ten tekst do opisu obiektu, usuń tamten i będzie po sprawie, bo prosiłam dwa razy i nic się nie dzieje. Zapomnimy o tym i będziemy iść dalej.

do vetinari: Pokaż mi gdzie napisałam, mój tekst to źródło? pokaż.

do Nemezis: Spotkałem się z trochę innym opisem dotyczącym lubelskiej szubienicy, mówiącym, że znajdowała się na zewnątrz domku, na specjalnym pomoście do niego przylegającym. Szczerze pisząc bardziej to do mnie przemawia. Od najdawniejszych czasów kara śmierci, a także inne działania, jak obcinanie dłoni dla złodziei czy języka dla krzywoprzysiężcow ( i przepraszam Panie nadmiernie gadatliwych żon) miała charakter publiczny, by odstraszać potencjalnych złoczyńców.

do Woj11: Głównym miejscem, w którym w Lublinie przeprowadzano tortury, był ratusz. Tu, w jednej z dolnych izb zwanej kaźnią lub męczarnią (career subpraetorianus ad torturandos incarceratos destinatus), odbywały się przesłuchania oskarżonych. Znajdowało się tu koło do rozciągania (rota), żelazne szyny do przypiekania, żelazne trzewiki (calcei ferrei) oraz śruby do miażdżenia ciała (troclea). Jeśli oskarżony przeżył ciężkie tortury - a nie zawsze się to udawało - miał obowiązek w ciągu doby potwierdzić złożone zeznania. Jeżeli w chwili otrzeźwienia po zadawanym bólu im zaprzeczył, wracał do sali tortur na ponowne przesłuchanie. Często bywało również, że po przeżytych cierpieniach oskarżeni szukali już tylko ukojenia w szybkiej śmierci i za obietnicę, na przykład uduszenia przed spaleniem, przyznawali się do wszystkiego. Po zakończeniu rozprawy i wyprowadzeniu aresztanta z katuszy, na rynku miejskim odbywało się publiczne ogłoszenie wyroku. Następnie tworzono kondukt, złożony z: na przedzie, człowieka niosącego krucyfiks, a następnie aresztanta, strażników miejskich, kata, oskarżycieli i woźnego. Pochód, któremu z reguły towarzyszyły tłumy gapiów, wyruszał za miasto przez Bramę Krakowską, która służyła często jako miejsce, gdzie wymierzano karę chłosty. Wiedzionym na miejsce kaźni asystowali kapłani z kościoła św. Krzyża, którzy zapewniali aresztantom ostatnią posługę. Miejsca egzekucji nazywano theatrum justitiale, czyli sceną sprawiedliwości, a same organa wymiaru sprawiedliwości dbały o to, by zapewnić widowisku, jakim było wykonanie wyroku, jak najliczniejszej publiczności. Przy lubelskiej szubienicy, która znajdowała się nieopodal figury Męki Pańskiej przy skrzyżowaniu szlaku krakowskiego z drogą na wieś Czechów, wykonywano nie tylko wyroki powieszenia: tu ćwiartowano, łamano kołem oraz wykonywano karę ścięcia, gdy miała ona charakter hańbiący. Tu kończyła się także ceremonia wyświecania osób skazanych na banicję.

do Nemezis: To co napisałaś jest cenną informacją (akurat dla mnie znaną, chociaż nie w szczegółach lubelskich). Chodziło mi jednak czy egzekucję miały miejsce wewnątrz czy na zewnątrz domku.

do Woj11: Nie popisuj się, gdyś ją znał to byś napisał, jak masz obiekcje to napisz sobie do historyków w Lublinie i Ci odpiszą na e-mail, ja tak czynię jak mam obawy.

do Nemezis: Obawy nie mam, obiekcje tak. Czy Ty naprawdę z wszystkimi chcesz tak prowadzić dialog?