Odlewnia Piusa Welońskiego

Odlewnia Piusa Welońskiego mieściła się w podwarszawskim Mokotowie przy ul. Langnerowskiej (ob. Chocimska). Zorganizowana została według planów Stanisława Jana Okolskiego - profesora Politechniki Warszawskiej. Weloński zapewnił sobie wykwalifikowaną kadrę. Na początku sprowadził z Włoch znanego odlewnika - Alessandro Nellego, właściciela wiodącej rzymskiej odlewni rzeźb, oraz dwóch asystentów. Od włoskich specjalistów fachu nauczyli się polscy artyści nadzorujący prace w zakładzie Welońskiego: Wojciech Piechowski i Wojewódzki. Ogółem zatrudnionych było ok. 20 pracowników. Rzeźby wykonywano metodą wosku traconego. Dzięki zlokalizowaniu warsztatu tuż za rogatkami miasta, twórca mógł osobiście czuwać nad realizacją swoich prac, z czego był szczególnie zadowolony, bo jak sam twierdził: „tylko artysta, który sam czuwa nad odlewami, może artystycznie wykończać roboty. Te fabryczne odlewnie, których pełno jest za granicą, zaniedbują szczegóły, psują często jakąś fałdę, jakiś drobiazg, na którym szczególnie zależy rzeźbiarzowi. […]. Odlewy uważają powszechnie za rzecz czysto mechaniczną, ale, aby taki odlew był skończonym dziełem sztuki, powinien odbywać się pod ustawiczną i bezpośrednią kontrolą artysty” [„Kurier Warszawski”, 1905, nr 136, s. 5].

Najsłynniejszym dziełem Welońskiego jest posąg Gladiatora, którego pierwszy model powstał w 1880 w Rzymie, a ponadto Stacje Męki Pańskiej (Droga krzyżowa) w Częstochowie.