Ogrodowa 10

Kamienica została zbudowana w pierwszej połowie lat 20. XX wieku, według projektu architekta Władysława Sienickiego. Dom, z dwiema dużymi oficynami, posiada wybrukowane podwórko, w głębi którego znajdują się murowane schodki i furtka prowadząca do tajemniczego ogrodu z nieczynną obecnie fontanną.
Przed wojną mieszkał tu projektant i właściciel budynku wraz z rodziną. Szczególnie żywa jest postać Jadwigi Sienickiej, malarki i podróżniczki, która wspominana jest jako siwa, ostrzyżona po męsku starsza pani, żyjąca we własnym świecie.
W latach 30. XX wieku na parterze, po lewej stronie mieszkały rodziny Gołygowskich, z których wywodzi się trzech sławnych naukowców: Hanna, Wojciech i Maciej.
Inne mieszkania tej kamienicy zajmowane były m.in. przez panią mecenas Strawińską czy państwa Freybergów – właścicieli kilku sklepów w Lublinie, z których po wojnie został im tylko jeden.
W latach 1934–1936 dwupokojowe mieszkanie w lewej oficynie zajmowali państwo Woronkowie. Po wojnie powrócili do kamienicy numer 10, zmieniając jednocześnie mieszkanie na większe – był tam duży pokój w czasach okupacji przeznaczony przez Niemców na salę kinową (o powierzchni 56 m²). Eugeniusz Woronko, żołnierz dywizjonu 307, po wieloletnim pobycie poza granicami kraju, wrócił do Lublina w roku 1947, kiedy to przed kamienicę numer 10 zajechała dorożka, a wysiadł z niej elegancki starszy pan. Przypłynął okrętem razem ze Stanisławem Skalskim i Witoldem Łokuciewskim (obaj z dywizjonu 303).
Sąsiadami rodziny Woronków byli Szabliccy – adwokaci. Ich córka, Wanda, została żoną Witolda Łokuciewskiego. Małżeństwo zamieszkało w sześciopokojowym, przedwojennym mieszkaniu Szablickich na drugim piętrze kamienicy. W wyniku przymusowej gospodarki mieszkaniowej Łokuciewscy i Szabliccy zajmowali jedynie część lokalu. W pozostałej mieszkali dokwaterowani lokatorzy.