Propaganda PRL-u

Dopisałem tu reszta tez z okolicy.

A to, na którym widać wysoki budynek otoczony rusztowaniami?

do Danuta B.: Z rusztowaniami kościół św. Krzyża.

5 marca zdechł największy przyjaciel Polaków, wielki chorąży pokoju, tow. Stalin. Osoby biorące udział w pochodzie nie wydają się być przejęte tą stratą.

do † Festung: To prawda, szkoda, że teraz już za późno, by to zgłosić odpowiednim służbom.

do † Festung: Widać jeszcze stojące w tle oryginalne słupy latarniowe - pastorałki warszawskie :)))) Za kilka lat przyjdzie na nich komunistyczny miecz i wytnie je niemal wszystkie w pień

do † Festung: Zapomniałes dodać przyjaciel dzieci i młodzieży.

do † Festung: Ale w marcu podobno autentycznie płakali.

do WW: Ale to było radosne Świeto ,wadza pozwalała sie śmiac ,do sklepów rzucali czekolade ,pomarańcze...

do WW: Czyli, gdyby nie było za późno, to byś zgłosił ? :-)

do WW: Nie doceniam żalów po śmierci Stalina ale mam świadomośc że jego decyzje dały na Dolny Śląsk

do Stenek: Stenek, proszę nie robić osobistych wycieczek, nie korespondujących z prowadzoną dyskusją. Proszę moje słowa potraktować jako ostrzeżenie.

do Mikrob: Mało Mikrobie, obok tytułu największego lingwisty (autentyczne!), był pierwszym górnikiem, hutnikiem, kolejarzem etc.
Podczas jego pogrzebu zginęło ok. 1000 osób. Jest rosyjski, fabularny film - przeżyli Ci, którzy uciekli kanałami.

do † Andrzej Mastalerz: Paradoks. Ludzie tratowali się by zobaczyć wystawione ciało Stalina. Zabijal nawet po śmierci.

do † Andrzej Mastalerz: W dniu pogrzebu Josifa zawyły syreny w całym kraju, ludzie stanęli na baczność i czcili tę wiekopomną chwilę minutą ciszy. W Dziale Księgowości Kont w PKO niektóre, zwłaszcza starsze panie, tak serdecznie lały ślozy, że moją Matkę ogarnął atak śmiechu. Dobrze, że Jej kierownik wyciągnął Ją z hali i zamknął u toalecie, bo nie wiem jakby się to dla Niej skończyło.

do Mikrob: Taka psychoza tłumu po śmierci tyrana zdarza się jeszcze w Korei Płn.

do † Andrzej Mastalerz: Taka psychoza zadarza się wszędzie tam gdzie tyrania trwa, a tyran umiera. Ludzie boją się przyszłości, boją się czy czasami nie przyjdzie jeszcze gorszy, okrutniejszy. W dodatku, Korea ostatnio to pokazała, że ci co za słabo rozpaczali po śmierci tyrana to trafiali do obozów na "resocjalizację".

do skrobil: Lubię takie "miejskie legendy" jak ta o białostockim ratuszu. To smakowite bajeczki, oddające rzeczywiste nastawienie społeczeństwa do swoich władz: pomieszanie strachu, zazdrości, podziwu i nienawiści. Tak już ludzie są skonstruowani.

do skrobil: Najciekawsze, że dyktatorami zazwyczaj zostają miernoty, i to miernoty pod każdym względem. Pozostańmy przy Stalinie: człowiek wzrostu niewiele powyżej półtora metra, po ospie wstrętnie dziobaty, z krótszą o 15 cm ręką, o ochrypłym, nieprzyjemnym głosie, syn szewca - nigdy nie trzeźwiejącego analfabety; osobnik lękliwy, wprost strachliwy, chorobliwie podejrzliwy, i który ani minuty nie przepracował uczciwie, zostaje światowym mocarzem. Choć tyran i morderca, porywa za sobą miliony, a z jego imieniem giną żołnierze i zapracowani na śmierć robotnicy. To ciekawe studium, powinno być przestrogą. Odpowiedź na pytanie o mechanizm tyranii nie jest prosta, mnie się wydaje, że dużą rolę mają osobiste kompleksy despoty.

do † Festung: Coś za bardzo kreślony przez ciebie obraz Adamie przypomina nam współczesnego krajowego polityka!

do † Andrzej Mastalerz: A ja mam też świadomość, że decyzje Stalina wypędziły miliony ludzi ze swych domów na wschodzie. Jestem od urodzenia mieszkańcem Dolnego Śląska bardzo mocno z nim związany, ale z przyjemnością jeżdżę do Lwowa, Stanisławowa, Tarnopola poznawać miejsca skąd się wywodzą nasi rodzice, dziadkowie... Mocno utożsamiam się z piosenką Romana Kołakowskiego:
A wiele ze wspomnień Kołakowskiego z Wrocławia to i moje wspomnienia, choćby o dzieciakach które w latach sześćdziesiątych zginęły od wybuchu miny przy Borowskiej.

do † Andrzej Mastalerz: Dolny Śląsk też jest Stalinowi za to bardzo wdzięczny.

do † KazimierzP: Przy Borowskiej mieszkałem od dziecka i nie raz znajdowaliśmy niewypały. Niestety nie pamiętam wypadku o którym wspominasz. A co do wypędzenia ludzi ze Wschodu to wystarczy tam pojechać i poczuć jak nas "miłują". Jakby nie przesiedlenia to byłaby wojna domowa jak w Jugosławii.

do † Andrzej Mastalerz: Jeżdzę, bywałem w miastach i wioskach. Spotykałem się z miejscowymi ludźmi i nigdy nie miałem problemów aby nie chciano ze mna rozmawiać i po polski, po rosyjsku - ukraińskiego nie znam. W wiosce gdzie mieszkali moi dziadkowie spotkałem Ukraińców którzy moją rodzinę pamiętali, wskazali który to był dziadków dom. Bardzo dobrze się o moim dziadku wyrażali. Byłem w Tarnopolu u rodziny mojego kolegi z Jeleniej Góry. Dyskutowałem z gospodarzem - Ukraińcem który bardzo rozważnie i z ogromną troską wypowiadał się o działalności UPA i mordach - sam ten temat zaczął. W każdym kraju jeżeli podchodzi się z szacunkiem do miejscowych oni ci odpłacają tym samym.
Będąc w Wilnie przewodnik z Polski założył się ze mną, że nie uda mi się rozmawiać z Litwinami po rosyjsku (litewskiego nie znam). Przewodnik przegrał, a jedyne osoby które nie chciały początkowo używać w rozmowie ze mną rosyjskiego to byli mieszkańcy Wilna, jak się później okazało młodzi Rosjanie którzy bali się reakcji Litwinów.
O tych wszystkich strasznych rzeczach które działy się na wszystkich pograniczach trzeba pamiętać, ale nie wolno tylko nimi żyć! Historia powoli jest odkłamywana nasza i ich. Żadna strona nie była święta, ale dobrze że prawda jest odkrywana i w sumie już nie ważne która strona była bardziej winna. Prawdziwej oceny dokonają kolejne pokolenia które nie będą zaznaczone swoimi, prywatnymi wspomnieniami.
A co do wypadku to był on któregoś lata blisko pętli dziewiątki, grupa dzieci znalazła małe skrzyneczki, myslały że to jakiś skarb. Nie pamiętam dokładnie ile ich zginęło - chyba koło dziesięciorga. Z kościoła św. Henryka w dniu pogrzebu wyprowadzono ich zwłoki w białych trumnach...

do † KazimierzP: Dzięki za te słowa, Kazimierzu: "O tych wszystkich strasznych rzeczach które działy się na wszystkich pograniczach trzeba pamiętać, ale nie wolno tylko nimi żyć! Historia powoli jest odkłamywana nasza i ich. Żadna strona nie była święta"

do † ML: Mój tata opowiadał, że akurat był sam w domu i słuchał radia, kiedy zmarł Bierut Bolesław. Ponieważ był w wieku wczesnoszkolnym, to ujęła go smutna atmosfera emisji i rozpłakał się serdecznie.

do WW: Wczale się nie dziwię. Przy takiej indoktrynacjii! Już pisałem przy innej okazji, że mnie, jako przedszkolaka pognali z Koziej do Białego Domu abym przedefiladował przed drewnianą jesionką tow. B. A tow. B. znałem jedynie z ogromnego zdjęcia w Domu Dziecka, czyli u Braci Jabłkowskich. Tow. B. był na wielkiej łące i oczywiście w otoczeniu dzieci. Oni wszyscy kochali dzieci.

Czy p. Bielawski wie, kim były sfotografowane osoby? Panowie z żałobnymi kokardkami wydają się być VIP-mi.
Bardzo dziękujemy za wspaniałą lekcję najnowszej historii Polski. Zdjęcia są unikalne, mogą być ozdobą niejednej prezentacji. .

Dla miłośników warszawskich latarń-pastorałów. Pastorał na betonowym słupie. Prawdziwy unikat!

W tle bodaj fragment tego, co pozostało z grobu nieznanego żołnierza.

Tak. To obecny Plac Piłsudskiego.

Co na pochodzie robi radziecki żołnierz?

Krakowskie Przedmieście. Po lewej w rusztowaniach kościół św. Krzyża. Nad ramieniem drugiego od lewej mężczyzny widoczna figura Chrystusa niosącego krzyż.

do † Festung: Jakby był na taczance z pistoletem w ręku to by wprost było wiadomo jaka jest jego rola!

do † Festung: Szkoda, że zdjęcie czarno-białe i nie widać koloru denka czapki sowieta. Gdyby był niebieski - to wiedzielibyśmu co robił. :-)

Pochód jednoosobowy?

Pałac Staszica

Młodzieniec spontanicznie kibicuje Chinom Ludowym.

Plac Piłsudskiego.

do WW: Nie widzę spontaniczności ani entuzjazmu. Ale na pewno lubi takie małe chorągiewki. Co on wie o świecie w tym wieku? Ja jako maleńki chłopiec naprawdę wierzyłem że Rosjanie to nasi wielcy przyjaciele.

do Mikrob: To warto powtarzać, bo współcześni nam dwudziestolatkowie i młodsi nie mają zielonego pojęcia o tym, jak to było pół wieku temu, a osoby trzydziestoletnie z trudem przypominają sobie kolejki po wszystko. Ludzie ci kompletnie nie są w stanie zrozumieć, że tłumy mogły ufać takim postaciom jak Stalin czy Hitler, a nawet potem takim jak Gomułka albo Gierek. To zresztą nie jest przypadłość tylko Polaków, bo przecież łzy za zmarłym niedawno wenezuelskim dyktatorze są w większości całkowicie szczere.

Jerozolimskie przed Gmachem Zjednoczonej Partji.

Oj, te wyciągnięte na wprost łapy "dostojników" nie kojarzą mi się zbyt dobrze, natomiast ich postępowanie jest z tym gestem jak najbardziej zgodne (nie tych konkretnie, tylko wogóle)

W centrum Rokossowski. Bierut, Cyrankiewicz.

Owczesny Dom Partii

Tych dwóch na dole zobaczyli jakiegoś terrorystę, bo jeden sięga za pazuchę, a drugi za pasek :-)

do † Festung: Bierut w tym czasie był premierem, Cyrankiewicz wicepremierem, Rokossowski wicepremierem i ministrem ON.

do mamik: W 1956 r., gdy umarł tow. Tomasz, w moim przedszkolu "Pocztowe Gołąbki" , była żałoba. Pamiętam tę srogą chwilę, oczywiście nie zdając sobie z niczego sprawy. Wiele lat potem, gdy, jak to nasz BAL ujmuje, zacząłem "trybić" rzeczywistość, ojciec opowiadał wiele ciekawych historii z tamtych lat. Może, tak jak Stenek zacznę opisywać co nieco?