†

Restauracja "Böslershöhe"

to nie prawda ,że runęła do rzeki,tylko osunięcie skarpy było powodem zniszczeń.Jeszcze dziś można w zaroślach znaleźć betonowe słupki poręczy.

Restauracja Böslershöhe… Strzemięcin

Böslershöhe -nazwa nieistniejącej już restauracji od nazwiska właściciela Böslera który zbudował ją na skarpie wiślanej ok. 1900r.

Widok na Wisłę ze skarpy jest piękny.
Niestety teren został bardzo mocno porośnięty dziko rosnącą roślinnością, co bardzo utrudnia lokalizację byłej restauracji.

Samo wzgórze Strzemięcina było miejscem pikników, wycieczek i wypraw w celu wypoczynku. Wrażenia jakie mógł mieć potencjalny gość wspomagane były latem rejsem statkiem rzecznym, który w sezonie kursował na trasie od ujścia Trynki do restauracji.

Budowlę charakteryzowały liczne drewniane podcienia nawiązujące klimatem do szwajcarskich domostw. Stylowe filary tworzące klimat werandy, potrafiły nadać temu miejscu rangę idealnego dla spotkań towarzyskich czy rodzinnych, połączone z dobrym posiłkiem i pięknem nadwiślańskiej przyrody. Czas jednak nie był łaskawy dla tego przybytku. Pamiętne powodzie w latach 1925-27 skutecznie podmywały skarpę. Skutkowało to jej stopniowym osuwaniem a zagrożenie całkowitego zniszczenia stawało się realne.
Mimo tego zagrożenia, w 1930 r. wydzierżawiono obiekt wdowie po burmistrzu Radzyna – Kirstein. W 1931 r. nastąpiła dalsza degradacja stoku, tak, że w 1938 r. restaurację rozebrano. Dzierżawcą w tym czasie był Schimmelfennig.

Źródło: KMDG

tak to były czasy.Knajpka u podnóża strzemięcina w austriackim stylu.

Ktoś podał adres : ul.Zachodnia . Sadzę,że jest to zły adres ponieważ ul.Zachodnia prowadziła i prowadzi do dzisiaj tylko do Rozdzielni Energetycznej 110/15 kV połozonej między osiedlami Strzemięcin i Rządz . Natomiast Restauracja Boslerhohe znajdowała się w połowie zbocza Kępy Strzemięcińskiej w pobliżu byłej Cegielni Martina Schulza przy ul.Kalinkowej. Dojazd drogowy zaopatrzenia i klienteli powozami do tej Restauracji odbywał się ul. Wiejską która jednakże biegła przez wzgórze które w późniejszym czasie / po 1945 r / zostało wyesploatowane przez Cegielnię i pozostało do dzisiaj w tym miejscu głębokie wyrobisko. Jednoznacznie znikła ta część ul. Wiejskiej.

Ten odcinek drogi od zniszczonej i rozebranej w 1938 r Restauracji w stylu szwajcarskim a nie austriackim istnieje do dzisiaj chociaż zakrzewiony ale z niektórymi słupkami i ceglanymi elementami po obiekcie. Droga dochodzi do wyrobiska po cegielnianego,dalej jest wyrobisko a za nim prostopadła ul.Kalinkowa a za nią ciąg dalszy ul.Wiejskiej. Na mapce są źle oznakowane obiekty Restauracji / w miejscu przy Rozdzielni Energetycznej na ul.Zachodniej/ oraz Cegielni nad Wisłą. Na miejscu Cegielni wybudowano Markiet Piotr i Paweł,poniżej jest trakt zwany Traktem króla Łukasza Dunajskiego prowadzący do Żwirowni od której odchodzi widoczna w lewo droga którą dochodzi się do drogi pokazanej na zdjęciu na końcu której była restauracja Boslerhohe. Licząc od zatoczki wiślanej to widoczne osuwisko przy 2-giej - 3 -ciej główce wiślanej.

Zatoczka na Wiśle w okolicach Góry Strzemięcińskiej na której w połowie jej skarpy na polanie wybudowano Restaurację w stylu szwajcarskim zwaną Boslerhohe od nazwiska jej właściciela. Służyła sobotnio -niedzielnemu wypoczynkowi mieszkańców pruskiego Graudenza a od 1920 do 1938 r polskiego Grudziądza. Dojazd do Restauracji był z trzech stron i tak powozami dzisiejszą ul.Wiejską, od strony majątku Strzemięcin pieszo schodami w skarpie i drogą wodną takimi rzecznymi taksówkami odpływającymi z Placu Promowego przy ujściu Trynki do widocznej przystani w zatoczce pod Restauracją. Restauracja została częściowo zniszczona osuwającą się skarpą na skutek ulewnych deszczy i w 1938 r rozebrana. Ostatnim właścicielem był Schimmelpfennig.

Historia Strzemięcina



Osada powstała we wczesnym średniowieczu i nosiła pierwotną nazwę słowiańską – Strzemocin.

Gdy Krzyżacy przybyli tu w XIII wieku, zmienili nazwę na Stremotschin, a później wg dokumentu z 1372 r. na Stremenitz. W następnych latach używano nazwy Preibut, Prybut, Preybut, a to ze względu na trudność w wymawianiu słowiańskiej nazwy. Za panowania starostów polskich, osada ta przyjęła nazwę polską – Strzemięcin.

Z historii wiadomo, że w XIII w. był tam folwark i wieś, umiejscowione na prawym brzegu Wisły, oddalony od miasta o 1/3 milę na południe i należała do powiatu grudziądzkiego, ale była własnością miasta. Granicą posiadłości między folwarkiem i miastem była tzw. „Droga złodziejska” – prowadząca z lasu miejskiego do Wisły. Gdy w 1599 r. dozór kościelny kościoła św. Ducha w Grudziądzu rościł sobie pretensję do własności Strzemięcina, powołując się na przywilej z 1370 r. – Rada Miejska przedstawiła rejestry czynszowe z 1410 r., wg których mieszkający tam rządca płacił oprócz zwykłych zobowiązań miastu 2 grzywny rocznie na św. Marcina. Oprócz rządcy mieszkało tu kilkunastu czynszowników jak: Culmsee, P. Gorsuch, Klinkenman i inni, którzy płacili również czynsz wg posiadanego majątku. W 1506 r. Sołtys Walenty, znana postać tej miejscowości płacił 1 ½ grzywny, a włościan, posiadających parcele też było płatnikami. Pod koniec XVI w., sąd ostatecznej instancji przyznał rację miastu, a Król Polski Zygmunt III odnowił przywilej z 1370 r. – potwierdzając stare prawa miejskie. W późniejszych latach folwark przejęło miasto, utrzymując rządcę, kilku ratajów i pasterza. W 1632 r. wydzierżawiono posiadłość Goldschmidtowi na 6 lat, za co ten płacił czynsz w wysokości 600 florenów. Dzierżawca był zobowiązany zbudować dom i stodołę. Drewno i cegłę dawało miasto.

Zachowany był trójpolowy system uprawy. Hodowano tu również owce, około 50 – 100 sztuk bydła, a pastwisko było w lesie miejskim.

Po II wojnie szwedzkiej, w 1662 r., folwark wydzierżawiło miasto burmistrzowi J. Koneibe na 12 lat. Dwa pierwsze lata były jednak wolne od czynszu., ze względu na zniszczenia wojenne. W 1705 r. dzierżawę przejął dzierżawca P. Borcke, za 550 florenów rocznie, na 15 lat. Po pierwszym rozbiorze Polski, w 1782 r., dobra Strzemięcińskie zostały wydzierżawione za 218 talarów dyrektorowi poczty, L. Wagnerowi w wieczystą dzierżawę. Dzierżawca założył na stokach wzgórza winnice. W 1792 r. winnica ta posiadała już 8244 krzewów. Jednakże wino z tej winnicy miało kwaśny smak i nie zyskało aprobaty władz jak i społeczeństwa. W 1796 r. dobra Strzemięcińskie nabył komisarz Meissner, a w 1804 r. przejął je radca ziemski von Beguignalle. W 1834 r. odkupiło je miasto za 3000 talarów.

Wg lustracji z 1868 r. było w folwarku 11 budynków, w tym 4 mieszkalne z 51 mieszkańcami, natomiast we wsi było 19 budynków z 180 osobami.

W tym okresie na południowo-wschodnim obszarze wsi istniała żwirownia, dostarczająca materiał do budowy. na drodze z lasu do folwarku, w dolnej jego części znajdował się cmentarz katolicki o pow. 2100 m, zlikwidowany w 1914 r. Na skrzyżowaniu tej drogi z traktem chełmińskim (obecnie stacja paliw) była stacja leśnego.

W 1872 r. Strzemięcin przyłączono do obszaru miejskiego. Na przełomie XIX i XX w. (1899-1909), przed folwarkiem pobudowano zbiorniki wody – tzw. wyrównawcze, należący do Miejskich Wodociągów. Zbiorniki te istnieją do dnia dzisiejszego.

Po II wojnie światowej, w 1945 r. folwark przeszedł pod administrację PGR i istniał do 1974 r. W tym też roku został rozebrany (obecnie teren „Biedronki”). W latach 1975 do 1984 zbudowano tu nowe osiedle Strzemięcin z cała infrastrukturą handlowo-usługową, szkolnictwem, terenami sportowo-rekreacyjnymi (osada „Grud”).

Przy wjeździe do Grudziądza mostem przez Wisłę, na wzniesieniu widoczne są wieżowce, powstały nowe ulice z budynkami mieszkalnymi, a na stokach po stronie wschodniej powstała kolonia domków jednorodzinnych.

Poważnym mankamentem była nadmierna eksploatacja iłów, dokonywana przez cegielnię „Kalinka” Przyczyniła się ona do deformacji terenu w północnej części osiedla, co jest widoczne do dnia dzisiejszego.

do † jerzy furmanski: Ile tych obiektów jest natworzonych??

do Hellrid: O, jest jeszcze jeden obiekt restauracji, ciekawe ;))

Autor: H.kaminski ? Jak już podajemy jakieś dane to róbmy to bez błędów. Jak można czyjeś nazwisko napisać z małej litery, nie wspominając już że w nazwisku występuje "ń" a nie "n" :(

Tak ma wyglądać układ podpisu, data pod zdjęciem - jak w pracy magisterskiej :))).