Biblioteka

O rany, styropianowy remont na XVIII-wiecznym dworze. Do tego szereg ahistorycznych detali. Taki remont obnaża niestety niekompetencję miejscowego konserwatora, bo jakieś fundusze jak widać były.

do WW: Tu masz coś na temat tego remontu.

do Eugeniusz S.: Bardzo ciekawy link, polecam wszystkim, bo jest bezpośrednią wypowiedzią konserwatora, prezentującą dokładnie jego poglądy. Ze smutkiem stwierdzam, że nie pomyliłem się ani o jotę, jest to człowiek niekompetentny. Z szeregu kuriozalnych poglądów najbardziej uderzyły mnie dwa: że zabytkowy budynek można obkładać styropianem, jeżeli tylko nie jest bogato zdobiony lub nie ma ceglanej elewacji, oraz że budynek raz pozbawiony zabytkowych detali już nigdy ich nie może odzyskać, bo brak jest materiałów archiwalnych. Jest oczywiste, że w tego typu przypadkach powinno się stosować rozwiązania typowe dla epoki, znane z wielu pokrewnych przykładów, a nie tworzyć rozwiązania w oczywisty sposób sprzeczne z estetyką pierwotnego projektu, jak np. brak zróżnicowania szerokości ślemion i słupków okien, poprowadzenie pilastrów do samej ziemi czy też pozostawienie głównego wejścia bez jakiejkolwiek oprawy. Konserwator nie rozumie również, że ostyropianowanie z definicji zaburza proporcje budynku, "zjadając" ozdobne listwy gzymsowe i spłycając okap, tak charakterystyczny dla tego typu architektury. A przecież to właśnie on powinien być osobą najbardziej wyczuloną na te sprawy!