Kwatera 114 H 4

Pomnik w tej kwaterze wybudowany został staraniem pracowników Zarządu Cmentarza, jako pierwszy w powojennej Warszawie.
Uroczyste odsłonięcie miało miejsce 5 sierpnia 1945 roku.
str. 46
Stefania Kapuścik, świadek tragicznych wydarzeń, jakie rozegrały się 2 sierpnia 1944 roku na Cmentarzu Bródnowskim, składając zeznania w 1946 roku przed Komisją Badania Zbrodni Niemieckich, oświadczyła: „Rozdzielono mężczyzn od kobiet, po czym 64 mężczyzn zamknięto w garażu. Nazajutrz rewidowano ich, zabrano kosztowności. O godzinie 19.00 Niemcy wyprowadzili po dziesięciu mężczyzn partiami na cmentarz. Przed wyprowadzeniem na egzekucję Niemcy na ochotnika wybrali 15 mężczyzn do roboty. Dali łopaty i kazali wykopać mogiłę na Bródnie, po czym odprowadzili z powrotem do garażu tych 15 mężczyzn. Następnie po 10 osób wybierali na egzekucję. W ten sposób zginęli mój mąż i syn Ryszard”.
Najmłodszy rozstrzelany Ryszard Kapuścik miał 16 lat i był uczniem drugiej klasy Gimnazjum Kolejowego. Po dwóch tygodniach rodziny ofiar uzyskały zgodę władz niemieckich na ekshumację. Zwłoki wszystkich zamordowanych złożono we wspólnej kwaterze.

Na pomniku i poniższej tablicy widoczne są następujące napisy:
KU WIECZYSTEJ PAMIĘCI I CHWALE ROZSTRZELANYCH
PRZEZ ZBIRÓW HITLEROWSKICH W DNIU 2 SIERPNIA 1944 R.
MIEJSCE UŚWIĘCONE MĘCZEŃSKA
KRWIĄ POLEGŁYCH ZA OJCZYZNĘ
W TEJ MOGILE WSPÓLNEJ TUTAJ NA TYM MIEJSCU
STRACEŃ GDZIE ZOSTAŁ DOKONANY ZBIOROWY MORD
PRZEZ HITLEROWCÓW W DNIU 2.VIII.1944 r. PRÓCZ
ZWŁOK TYCH OFIAR POCHOWANO 43 URNY Z PROCHAMI
NIEZNANYCH POLAKÓW, KTÓRZY ZGINĘLI JAKO
MĘCZENNICY W OBOZACH KONCENTRACYJNYCH
OŚWIĘCIM, DACHAU, MATHAUSEN I GIESEN W LATACH
1940 - 41
CZEŚĆ I CHWAŁA ICH PAMIĘCI! MÓDLMY SIĘ ZA SPOKÓJ DUSZ