Budynki D-1 i D-2 Politechniki Wrocławskiej
plac Grunwaldzki 9 i 13
Bliźniacze 5-kondygnacyjne gmachy o 3-skrzydłowym planie w kształcie litery „C” wzniesiono w latach 1950-1955 wg projektu Tadeusza Brzozy i Zbigniewa Kupca.
Obiekty cechuje monumentalizm i oszczędność środków w rozwiązaniach przestrzennych oraz kompozycji elewacji. Symetryczną oprawę dziedzińca, położonego pomiędzy budynkami, stanowią zwrócone ku sobie 15-osiowe fasady, z masywnymi podcieniami stref wejściowych poprzedzonych szerokimi schodami. Elewacje pn.-zach. od placu Grunwaldzkiego zaprojektowano jako 21-osiowe, z wysoką, obejmującą 2 kondygnacje, boniowaną rustykalnie strefą cokołową.
Horyzontalną kompozycję w perspektywie osi grunwaldzkiej zrównoważono rytmicznie rozmieszczonymi
lizenami uzyskanymi poprzez wycofanie pól okiennych powyżej gzymsu cokołowego.
Budynki przykrywają wielospadowe dachy o niedużym nachyleniu. Naroża od strony osi grunwaldzkiej zaakcentowane są płytkimi ryzalitami. W trzech skrajnych osiach fasad dziedzińca okna ostatniej kondygnacji zastąpiono płycinami , a całość zwieńczono prostą attyką. W podobny sposób wyróżniono zakończenia skrajnych skrzydeł.
Na uwagę zasługuje pd.-wsch. narożnik gmachu D-1 (przy ulicy Janiszewskiego) mieszczący Laboratorium Wysokich Napięć. Zamiast otworów okiennych w każdej z trzech osi kompozycyjnych wprowadzono płyciny na pełną wysokość trzech kondygnacji, pomiędzy gzymsem cokołowym a wieńczącym. Ten ciekawy element został przysłonięty współczesną dobudową gmachu D-20.
(na podst. „Leksykonu Architektury Wrocławia” 2011)
więcej
(11 realizacji), 
