Cmentarz św. Barbary

Nekropolia otwarta przed 1852 rokiem. Funkcjonowała bardzo krótko - do 1867 roku.

Epidemia cholery, która dotknęła Wrocław w 1866 roku, przyczyniła się do szybkiego wypełnienia - otwartego niedługo przed 1852 rokiem - cmentarza śródmiejskiej parafii św. Barbary. Położenie nekropolii poza miastem (w pewnej odległości od zwartej zabudowy mieszkalnej) spowodowało, że teren ten stal się jednym z miejsc pochówku zmarłych w czasie epidemii, która pochłonęła we Wrocławiu ponad 4,5 tysiąca ofiar. W 1867 roku ze względów sanitarnych (obawa przed ewentualnym ponownym rozprzestrzenieniem się zarazków) cmentarz został zamknięty. Pamięć o funkcji, jaką pełnił w okresie panowania choroby, odzwierciedliła się w jego późniejszym określeniu „Cholera Friedhof".

W 1852 roku zatwierdzono do realizacji projekt budynku mieszkalnego dla grabarza. Zgodnie z tym projektem w południowo-wschodniej części nekropolii powstała parterowa, podpiwniczona budowla na planie prostokąta, przykryta dwuspadowym dachem. Nieopodal zbudowano w tym samym czasie budynek (14 x 29 metrów) pełniący funkcję kostnicy i magazynu podręcznego.

W 1903 roku wrocławski magistrat zadecydował o sprzedaży terenu pocmentarnego z przeznaczeniem na plac zabaw. Przedstawiciele parafii jednak zaprotestowali. W rezultacie żmudnych pertraktacji jedną część parceli przeznaczono pod budowę nowego kościoła, który wzniesiono w latach 1911-1913 według projektu Arthura Kicktona. Był to neoromański kościół pod wezwaniem św. Pawła. Na pozostałej części terenu pocmentarnego, która wcześniej została sprzedana magistratowi, urządzono zieleniec.

Źródło: Cmentarze dawnego Wrocławia