Kowary (niem. Schmiedeberg im Riesengebirge – „Kowalska Góra w Górach Olbrzymich") – miasto w województwie dolnośląskim, w powiecie jeleniogórskim, na pograniczu Karkonoszy, Rudaw Janowickich i Kotliny Jeleniogórskiej w Sudetach Zachodnich.
Historycznie leżące na Dolnym Śląsku. W latach 1975–1998 miasto administracyjnie należało do województwa jeleniogórskiego.
Według danych GUS z 31 marca 2011 miasto liczyło 11 784 mieszkańców, 31 grudnia 2013 – 11 008, a 31 grudnia 2015 – 11 287
Miasto Kowary leży w południowo-zachodniej części województwa dolnośląskiego, w powiecie jeleniogórskim, nad Jedlicą. Miasto o powierzchni 37,4 km² zamieszkuje ponad 11,5 tys. mieszkańców. Kowary położone są w południowo-wschodniej części Kotliny Jeleniogórskiej, północno-wschodniej części Karkonoszy oraz południowo-zachodnim skrawku Rudaw Janowickich. Obszar miasta w granicach administracyjnych (3739 ha powierzchni – 120. lokata w kraju) charakteryzuje się urozmaiconą rzeźbą terenu (420–1280 m n.p.m.), a przez to zróżnicowaniem warunków klimatycznych. Od południowego zachodu Kowary graniczą z Czechami. Granica biegnie od Przełęczy Okraj poprzez Kowarski Grzbiet do Skalnego Stołu.
Kowary położone są nad rzeką Jedlicą, wzdłuż której na przestrzeni ok. 5 km ciągnie się zwarta zabudowa. W środkowej jej części usytuowane jest centrum miasta, które jest jego najstarszą częścią. Znajdują się tu liczne placówki usługowo-handlowe, urząd miasta, kościół, ośrodek zdrowia i dwie szkoły podstawowe.
Do lat 90. XX wieku miasto było znaczącym ośrodkiem przemysłowym. Obecnie czynione są starania w kierunku zwiększenia roli turystyki. Nieprzerwanie, natomiast, miasto pełni funkcje ośrodka specjalistycznego lecznictwa uzdrowiskowego.
Według danych z roku 2002[5] Kowary mają powierzchnię 37,39 km², w tym:
użytki rolne: 22%
użytki leśne: 63%
Miasto stanowi 5,95% powierzchni powiatu.
Sąsiednie gminy: Kamienna Góra, Karpacz, Lubawka, Mysłakowice, Podgórzyn, Svoboda nad Úpou (Czechy)
Założenie i rozwój miasta Kowary związany jest głównie z wydobyciem rud żelaza oraz z kowalstwem[6]. W 1148 waloński gwarek, Laurentius Angelus dokonał odkrycia – na zboczu góry Rudnik w Rudawach Janowickich stwierdził obecność rud żelaza. Niespełna 10 lat później, w 1158 książę Bolesław Kędzierzawy wydał rozporządzenie, które zapoczątkowało wydobycie rudy z owej góry. Wkrótce powstały kuźnie i hamernie, w wielu zakładach metalowych wytwarzano wyroby metalowe[6].
4 września 1513 król Czech i Węgier Władysław Jagiellończyk nadał prawa miejskie Kowarom. Miasto było znaczącym ośrodkiem produkcji broni palnej, zwłaszcza pod koniec XVI wieku. Król Zygmunt August zamówił u kowarskich rusznikarzy 200 luf do muszkietów dla swojego wojska.
Wiek XVII to dalszy intensywny rozwój Kowar, który jednak przerwała wojna trzydziestoletnia. Skutecznie zahamowała ona rozbudowę miasta, wyniszczyła ludność i samo miasto. Polecono zatopić kopalnie. Był to koniec okresu świetności kowarskiego górnictwa. W wyniku upadku przemysłu górniczego i metalurgicznego rozwinął się przemysł tkacki oraz hodowla zwierząt i roślin.
Na skutek wojen prusko-austriackich (wojny śląskie) Kowary wraz z całym Dolnym Śląskiem zostały przyłączone do Prus. Król Fryderyk II wykupił dobra kowarskie z rąk czeskiego rodu Czerninów. Wcześniej przez ponad 200 lat Kowarami władali Schaffgotschowie. Próby rozwoju kowarskiego górnictwa próbowano jeszcze podjąć w XVIII i XIX w., jednak bezskutecznie. Przez ponad 200 lat miasto utrzymywało się dzięki włókiennictwu, i to dzięki niemu większość mieszkańców miała pracę. Lata po I wojnie światowej przyniosły niewielkie ożywienie gospodarcze. Ponownie otwarto kopalnie i rozpoczęto wydobywanie rud żelaza. W 1927 rozpoczęto wydobycie rudy uranu w trakcie eksploatacji rud żelaza. Po przerwie w eksploatacji w latach 1929–1935, spowodowanej światowym kryzysem, wznowiono pracę kopalni, a uran sprzedawano do 1939 zakładom badawczym w Oranienburgu oraz zakładom Stahlwerk Mark A.G. w Hamburgu. 1 kwietnia 1938 do Kowar włączono Miłków. Rozwój miasta przerwała II wojna światowa.
W 1945 miasto zostało włączone do Polski, a jego dotychczasowych mieszkańców wysiedlono do Niemiec. Obecna nazwa została administracyjnie zatwierdzona 7 maja 1946.
Po 1945 wznowiono wydobycie rud uranu, jednak proces wydobywania owiany był tajemnicą i był on pilnie strzeżony. Oficjalnie była tu jedynie kopalnia rud żelaza. Bito również nowe sztolnie poszukiwawcze i wydobywcze oraz szyby. Uran wydobywano dla radzieckiej atomistyki głównie w latach 40. i 50. XX wieku. W latach 60. w Kowarach przerabiano rudy uranu z innych złóż w Polsce oraz z ubogiej rudy z hałd. Robotnicy pracujący przy wydobyciu tegoż surowca, jego sortowaniu i przeróbce nie posiadali odpowiednich zabezpieczeń do pracy w takich warunkach. Skutkowało to w późniejszym okresie licznymi zgonami pracowników owych zakładów.
W okresie powojennym w mieście rozwijał się przemysł wydobywczy (głównie Zakłady Przemysłowe R-1), maszynowy (Fabryka Maszyn Kowary) oraz włókienniczy (zakłady lniarskie, fabryka dywanów).
1 stycznia 1960 do Kowar włączono wieś Krzaczyna ze zniesionej gromady Ścięgny w tymże powiecie.
Dawniej w mieście funkcjonowały dwie stacje kolejowe - Kowary oraz Kowary Średnie. Dodatkowo wybudowano również trzy przystanki kolejowe - Kowary Ściegny, Kowary Zdrój i Kowary Górne. Wszystkie punkty zlokalizowano na linii kolejowej nr 308, łączącej Kamienną Górę z Jelenią Górą. Otwarcie pierwszego odcinka Jelenia Góra – Kowary miało miejsce 15 maja 1882 roku. Przedłużenie odcinka do Kamiennej Góry przez tunel o długości 1025 metrów pod Przełęczą Kowarską nastąpiło 5 czerwca 1905 roku. Po II wojnie światowej linia przeszła na własność Polskich Kolei Państwowych. W dniu 8 lipca 1945 roku podpisano porozumienie polsko-sowieckie, w wyniku którego zdemontowano elementy sieci trakcyjnej i wywieziono do Związku Sowieckiego. W 1986 roku zawieszono przewozy pasażerskie na szlaku do Kamiennej Góry. W 1999 roku całkowicie zawieszono przewozy kolejowe.
Opis z br />
więcej  |
proszę czekać...
Kowary - Pawilon oficerski (herbaciarnia), Widokówka wydana przez wydawnictwo "Polonia" z Jeleniej Góry, z kowarskim pawilonem ogrodowym (herbaciarnią) oraz zimowym widokiem ze szlaku górskiego, prawdopodobnie w okolicy Kotła Małego Stawu w Karkonoszach. Korespondencja na odwrocie pochodzi z 1949 roku, co może czynić ją pierwszą widokówką z Kowar wydaną po 1945 roku.
Kolejną ciekawostką jest fakt, że w zeszłym roku na jednej z lokalnych grup pojawiła się oferta sprzedaży oryginalnej matrycy drukarskiej mogącej pochodzić z lat 30. XX wieku, przedstawiającej podobną kompozycję, z tą jedną różnicą, że zaopatrzonej w dodatkowe pole z widokiem „kowarskiej starówki” - dzisiejszej ul. 1 Maja. Matryca trafiła w ręce Emilii Baszak, która jest właścicielką i inicjatorką odbudowy obiektu pawilonu i przywrócenia mu funkcji herbaciarni. Drukowaną współcześnie, trójpolową wersję można zakupić za pośrednictwem mediów społecznościowych „Herbaciarni w Kowarach". Uzyskane środki wspomagają finansowanie renowacji obiektu. 1942 - chrzan233 - 2026-05-12 11:45
|
Reprezentacja portalu fotopolska.eu brała czynny udział w organizacji wydarzenia jakim była „Kowarska Noc Muzeów” – przygotowaliśmy wspólnie z Panią Mart... dodano: 2018-05-31, autor: chrzan233 |
|
"Kamień Andricha", to trochę zapomniany pomnik, leżący z dala od zabudowań, na niewielkim wzniesieniu, pomiędzy pagórkami, przy ścieżce w stronę szlaków Kar... dodano: 2018-04-22, autor: chrzan233 | |
|
dodano: 2017-12-28, autor: chrzan233 |
|
Powyżej ulicy Leśnej, w Kowarach, za przejazdem kolejowym biegnie droga, oznaczona żółtym i zielonym szlakiem, a prowadzi do leśniczówki Nadleśnictwa Śnieżka... dodano: 2017-12-01, autor: chrzan233 | |
|
... z aparatem i statywem w dłoni. dodano: 2014-09-15, autor: Neo[EZN] |
|
Historia nieszczęśliwej miłości dodano: 2010-08-09, autor: Thor |
|
|
