Województwo kujawsko-pomorskie

Pałac późnoklasycystyczny. Budynek jest zwarty stylistycznie i prezentuje typowy dla Hilarego Szpilowskiego model siedziby wiejskiej Wybudowany na rzucie prostokąta, na wysokich piwnicach, z portykiem kolumnowym na osi frontu i ryzalitami skrajnymi od strony ogrodu. Od płn. fasadę poprzedza wysunięty portyk. Strona płd. posiada po bokach dwa wydatne ryzality przewiązane balkonem. Całość przykryta jest jednolitym dachem wielospadowym wyłamanym nad ryzalitami. Dach wieńczy tralkowa balustrada łącząca masywne oprofilowane kominy. Bryła pałacu opięta jest we wszystkich narożach pilastrami. Ustawione w wielkim porządku dźwigają gładkie belkowanie zwieńczone gzymsem. Całość opasuje delikatny gzyms międzykondygnacyjny. Wszystkie okna i blendy posiadają profilowane parapety i opaski. Stolarka okienna jest w dużym stopniu oryginalna. Elewacja frontowa jest dziewięcioosiowa. Na trzy osie centralne nałożony jest portyk o czterech kolumnach toskańskich, poprzedzony szerokimi schodami ujętymi masywnymi, gładkimi parapetami. Ustawione na sześciu cokołach kolumny dźwigają gładkie belkowanie i głęboko oprofilowany trójkątny przyczółek. Na osi przyczółka, przy jego dolnej krawędzi, znajduje się półkolisty otwór okienny. Na osi fasady umieszczone są dwuskrzydłowe podwójne drzwi wejściowe z nadświetlem, oflankowane parą okien. Elewacja ogrodowa również jest dziewięcioosiowa. Trzy skrajne osie z obu stron umieszczone są w ryzalitach. Trzy centralne znajdują się między ryzalitami, gdzie wbudowany jest balkon wsparty na czterech kolumnach toskańskich. Ryzality wysunięte są na szerokość jednej osi okiennej. Ganek podbalkonowy poprzedzają dwa ciągi schodów przylegające do osi centralnej, w której znajduje się szerokie wejście do piwnic. Schody obudowane są masywnymi parapetami z trzema uskokami.

Pałac położony jest na wzniesieniu, przy podjeździe znajduje się zespół oficyn i budynków gospodarczych. Piętrowa, późnoklasycystyczna oficyna została wzniesiona w 2 ćwierci XIX w. Jest ona usytuowana prostopadle do fasady pałacu. Pozostałe zabudowania gospodarcze pochodzą z okresu późniejszego. Na jednym z nich znajduje się tablica z czerwonego marmuru z herbem Słubickich "Prus" i datą 1862.



Źródło:

Dodał: Marek W , 2026-03-26 15:37:37

więcej

Kościół Matki Bożej Szkaplerznej w Lubrańcu – 

Cmentarz komunalny jest największym i najstarszym cmentarzem na terenie Włocławka. Zbudowany jest na planie krzyża łacińskiego, którego dłuższe ramię stanowi aleja ciągnąca się do bramy głównej w kierunku ronda z figurą Chrystusa. Na rondzie tym dłuższe ramię przecina się z krótszym. Wszystkie aleje są prostopadłe lub równoległe względem głównej.

W murze cmentarza znajdują się cztery bramy – główna i trzy mniejsze. Trzy bramy, w tym główna, zlokalizowane są od strony Alei Chopina, jedna z bram zlokalizowana jest od strony Al. Królowej Jadwigi i została utworzona w XXI wieku, wraz z samą Aleją. W murze cmentarnym znajduje się ponadto jedno wejście dla pieszych od strony ulicy Cmentarnej. Na terenie cmentarza znajduje się cerkiew z 1895, dom pogrzebowy z 1946 i kolumbarium z 2000. Od marca 1990 działa nowa część cmentarza, zlokalizowana na podwłocławskiej Pinczacie.

za 

Dodał: ZPKSoft, 2026-03-21 18:53:03

więcej

Baszta usytuowana w południowym odcinku murów miejskich Starego Miasta między Bramą Ducha św. a Bramą Żeglarską.

Baszta z pierwszej połowy XIV wieku, której dawną fasadę od strony Wisły, rozczłonkowaną czterema polichromowanymi kolorową ornamentyką gotycką blendami, zniekształcono wybiciem otworów okiennych, wskutek przebudowy na mieszkania w XIX wieku. Żelazne haki u góry pochodzą z tegoż okresu, gdy mieściły się tu gołębniki pruskich gołębi pocztowych (stąd nazwa); podobne gołębniki były na murach miejskich między Bramą Ducha św. a Krzywą Wieżą, o czym świadczą również zachowane haki.

Dodał: Marek W , 2026-03-20 12:51:17

więcej

Więcej informacji 

Dodał: labeo7, 2026-03-17 16:32:50

Altana ufundowana przez Roberta Tilka (1942-1921), mistrza ślusarskiego i późniejszego fabrykanta

Dodał: Dana , 2026-03-17 09:34:31

Brama Wodna z początku XIV w., dawniej zamykana broną (dzisiejsza brona pełni funkcję ozdobną). Spalona w 1659 r. oraz w 1945r., po wojnie gruntownie odbudowana. Bramą wbudowaną we fragment murów miejskich wjeżdżano do miasta i zamku z Placu Portowego (błoni nadwiślańskich). Wskutek odbudowy przekształcono jej elewację od strony miasta, przez co straciła gotycki i obronny charakter.

Informacja za stroną internetową:

Dodał: PEŻ, 2026-03-17 08:38:08

Budowa linii do Mniszka została oficjalnie otwarta w dniu 21 lipca 1978 - była jednotorowa (o długości ok. 1,9 km) i biegła od pętli przy ul. Południowej do końcówki przy ul. Droga Jezorna stąd obsługiwana tylko przez wozy 2-kierunkowe. W planach linia miała być przedłużona do centrum osiedla Mniszek. Budowa była realizowana "w czynie społecznym" przez m.in. pracowników "Pomorskiej Odlewni i Emalierni" i "Fabryki Maszyn Rolniczych - Unia", którym miała następnie służyć w dojeździe z innych części miasta do pracy. Niestety po około rocznej eksploatacji linię zawieszono z powodu nieodpowiednio utwardzonego gruntu pod torami, co było przyczyną częstych wykolejeń tramwajów. W następnych latach nier podjęto jednak żadnych prac modernizacyjnych i ostatecznie linia uległa likwiodacji a infrastrukturę stopniowo zdemontowano.

Dodał: zygmunt_ra, 2026-03-15 16:23:22

więcej