Pod koniec pierwszej połowy lat dwudziestych trwały intensywne prace nad budową nowego tramwaju. W 1925 roku zaowocowały one nowym modelem wagonu silnikowego „Standard”, którego nazwa wskazywała, że został on zaprojektowany jako bazowy model dla wrocławskiej komunikacji. Nowy wagon został niebawem wyprodukowany przez wrocławskie zakłady Linke-Hofmann A.G
Podstawowe wymiary tramwaju to: 9 600 mm długości, 2 100 mm szerokości, 3 250 mm wysokości, rozstaw osi 2 500 mm oraz ciężar 11 050 kg. Tramwaj posiadał wyodrębniony rozsuwanymi drzwiami przedział pasażerski składający się z 21 miejsc siedzących (7 podwójnych i 7 pojedynczych tapicerowanych ławek) oraz 26 miejsc stojących. Jako napęd zastosowano silniki firmy Simens o mocy 46 kW każdy, zainstalowane na przednim i tylnym pomoście. Kabina pasażerska z siedmioma oknami i dach typu Haubendach. Ten pierwszy, produkowany seryjnie wagon o całkowicie stalowej konstrukcji był początkowa znacznie głośniejszy od starszych, drewnianych konstrukcji, ale specjalnie zaprojektowane potrójnie resorowane podwozie zlikwidowało ten problem. W latach 1925-1930 wyprodukowano serię 232 wozów tego typu. Wagony silnikowe nosiły numerację S.S.B. 1001-1182. W tym samym 1925 roku powstał nowy wagon doczepny do wozów typu „Standard”. Miał on analogiczne parametry, co wóz silnikowy, jednakże posiadał większą ilość miejsc stojących. W latach 1925-1929 wyprodukowano wozy o nr 1183-1232. Wagony te w okresie 1934-38 były sukcesywnie przebudowywane na wozy silnikowe.
Tramwaje "Zeppelin" [Z 12]
Numery taborowe SSB: 1402-1423
W 1912 r. w związku z budową Hali Stulecia spółka Städtische Straßenbahn Breslau zakupiła 22 wagony silnikowe wyprodukowane w zakładach Christoph & Unmack w Niesky na Łużycach. Otrzymały numerację taborową w zakresie 371-392. Po reorganizacji SSB otrzymały nową numerację 1402-1423. Ich podstawowe wymiary wynosiły 10 280 mm długości, 2 180 mm szerokości, 3 230 mm wysokości i 2 730 mm rozstawu kół. Posiadały otwierane do wewnątrz szerokie dwuskrzydłowe drzwi, co spowodowało zmniejszenie przedziału pasażerskiego i liczby miejsc siedzących do 19 i 25 stojących. Były to pierwsze we Wrocławiu tramwaje zabudowanymi pomostami, dzięki czemu zarówno motorniczowie, jak i pasażerowie nie byli zdani na łaskę warunków atmosferycznych. Kabina pasażerska z 4 oknami i dach ze świetlikiem (tzw. Oberlicht). Ze względu na kształt pomostów wagonu zbliżony wyglądem do gondoli niezwykle popularnych w tym czasie sterowców, wrocławianie nazywali je potocznie „Zeppelinami”. Od 1936 roku tramwaje zeppelin przebudowywano na wagony doczepne ( otrzymały wtedy nr 3090-3111). W tej wersji wagony były użytkowane jeszcze po wojnie.
Ponad 50 starych Berolin z 1906 roku (ex 51-55, 61-95, 351-370) zostało w 1926 roku przebudowanych na zlecenia SSB. Wagony otrzymały charakterystyczne prostokątne zabudowy platform. Miały po cztery okna, a nad przedziałem pasażerskim dach ze świetlikami (tzw. Oberlicht). Wagony silnikowe po przebudowie otrzymały numeracje 1424-1478. Jednak w latach trzydziestym pozbawiono je silników i karierę zakończyły jako wozy doczepne o numeracji bocznej 3423-3467.
Tramwaje dwu-wagonowe Berolina z krótkim sprzęgiem [Dp 36]
Numery taborowe SSB: 1501A/B, 1502A/B
Cztery wagony silnikowe Berolina z 1901 zostały w 1936 roku przebudowane na dwa tramwaje, każdy składający się z dwóch wagonów sprzęgniętych razem tyłem. Pozwoliło to uzyskać tramwaj dwukierunkowy - Doppelwagen Dp 36. Użyto wagonów silnikowych o zmodernizowanym nadwoziu (jak w doczepach B 30). W czasie II wojny światowej tramwaje zostały przystosowane do przewozu noszy i pełniły rolę tramwajów sanitarnych.
Otwarte wagony silnikowe Berolina [T 01, T 02]
Numery taborowe SSB: 1701-1740 (Berolina ex SSB) [T 02]
1801-1832 (Berolina ex BSEG) [T 01]
Przedsiębiorstwo SSB posiadało ok. 70 oryginalnych wagonów silnikowych Berolina z lat 1901-1902 (przejętych od BSEG i własnych). Były to wagony z otwartymi pomostami, w wersji z pięcioma oraz trzema (długie-krótki-długie) oknami, nad kabiną dach starego typu tzw. Oberlicht po modernizacji układu hamulcowego i elektryki. Wagony te nie obsługiwały regularnych linii tramwajowych. Część wozów była używana w zajezdniach jako wagony manewrowe (oznaczenie R – Rangierwagen). Pozostałe były używane jako wagony transportowe (oznaczenie A – Arbeitswagen) wynajmowane różnym przedsiębiorstwom. Transport taki odbywał się zazwyczaj nocą (aby nie kolidować z regularnymi liniami), a szczególnego znaczenia nabrał w czasie wojny z powodu trudności paliwowych.
Zmodernizowany tramwaj Falkenried Maximum [M 30]
Numery taborowe SSB: 2001-2049
W latach 1928-1934 w warsztatach firmy SSB (LHW?) zmodernizowano 50 wagonów Maximum Falkenried przejętych od BSEG (ex nr 301-350). Zmodernizowano nadwozie, zabudowano pomosty, zmieniono okna (w przedziale pasażerskim po osiem) i dach (nad całym wagonem - typu Schleppdach). Wagony silnikowe miały teraz kształt podobny do wagonów LHW „Standard”. Po wojnie ocalałe egzemplarze były eksploatowane we Wrocławiu, a pod koniec 1949 roku zostały przekazane do Warszawy.
