Dworzec kolejowy Opole Główne im. Związku Polaków w Niemczech

Budowę dwóch budynków dworcowych połączonych tunelami, podobnie jak przebudowę całego węzła kolejowego w Opolu, zaplanowano w 1890 roku. Budynki zaprojektowane zostały w stylu niemieckiego neorenesansu, zbudowane z czerwonej cegły, wykończone elementami z piaskowca oraz czarną dachówką. Gmach kasowy wykończono wewnątrz białą cegłą klinkierową oraz bogatą stolarką. Głównym projektantem obu budynków był Paul Thoemer. Budowę rozpoczęto w 1898 roku, zakończono natomiast w maju 1900 roku. Była ona bardzo drogim przedsięwzięciem, wzniesienie jedynie budynku wejściowego kosztowało 380 000 marek.

Równocześnie z częścią naziemną zbudowano część podziemną - tunele ułatwiające transport pasażerów i towarów. W tym celu powstały cztery tunele:
1. Tunel dla podróżnych, łączący budynek wejściowy z budynkiem kasowym.
2. Przejście podziemne dla podróżnych, łączące perony nr 1 i 2.
3. Tunel towarowy, łączący jeden z lokali przy budynku wejściowym z magazynem na peronie 1. Na obu jego końcach zamontowano windy towarowe. W celu jego doświetlenia w posadzce gmachu kasowego zamontowano kilka luksferów (obecnie tunel częściowo udostępniony, zlokalizowano w nim toalety oraz windy).
4. Tunel pocztowy, łączący budynek ekspozytury poczty na peronie 1. z gmachem pocztowym przy ul. Krakowskiej (obecnie tunel używany przez pracowników Poczty Polskiej, niedostępny dla osób postronnych).

Oprac. Adam Krzyształowicz.