†

Pyritzerstrasse 28

Mieszkańcy zameldowani przy Pyritzerstrasse 28 w roku 1937 r. - Aus dem Adressbuch von 1937

1. Właściciel Grunow Anton, zegarmistrz.
2. Böcker Hedwig, pasmanteria, wyroby białe i wełniane.
3. Freier Otto, murarz.
4. Gerlitz Anna, panna.
5. Mattwe Wilhelm, emeryt.
6. Mischker Bruno, kamieniarz.
7. Schwichtenberg Hermann, emeryt.
8. Spieker Albert, agent handlowy.

Pozostała dziłalność gosp. na przestrzeni lat:

• 1876 - 1878 (potw. dział.) P.Wachman
• 1887 – 1893  Adolf Burchardy, sprzedaż obuwia i artykułow do pielęgnacji obuwia, czapki i kapelusze, dla mężczyzn, futra i wyroby skórzane.

"Rozwój przemysłu przyczynił się do  upadków cechów zegarmistrzów zrzeszających rzemieślników zajmujących się produkcją zegarów. Okazało się, że ich praca jest zbyt droga i  czasochłonna, a  w  porównaniu z  wyrobami produkowanymi w  fabrykach nieopłacalna. Również w  Stargardzie cech zegarmistrzów musiał uporać się z  zachodzącymi zmianami, dlatego przeszedł reorganizację. Rozpoczęła się ona na  przełomie XIX i  XX w. W  roku 1908 przygotowano projekt nowego statutu, który następnie został przedstawiony władzom miasta. Zakładał on, że będzie istniał wspólny cech zegarmistrzów mający siedzibę w  Stargardzie. Miał on swoim zasięgiem obejmować powiat miejski Stargard oraz cały powiat szadzki. Do momentu jego zatwierdzenia wybrano tymczasowych przewodniczących, którymi byli zegarmistrzowie: Otton Durin, Johann Kerstern i  Karl Mellenthin. Wśród członków cechu wymieniono natomiast: Antona Grunowa, Juliusa Freyerta, Karla Knüpela, Paula Reinlanda, Gustava Schmidta, Karla Straussa, Albrechta Herpela, Hermanna Webera oraz Karla Bethkego. Po zatwierdzeniu statutu przez władze miejskie Stargardu przeprowadzono wybory do  władz cechu, podczas których nie doszło do  żadnych roszad w  zarządzie. Antona Grunowa zaś wybrano jako osobę odpowiedzialną za sprawowanie opieki nad młodzieżą uczącą się zawodu . Nowy nabytek w zbiorach Muzeum był impulsem do prześledzenia historii cechu zegarmistrzów stargardzkich i  sposobu, w  jaki produkcja fabryczna doprowadziła do  upadku niewielkich, zrzeszonych często w  cechy, zakładów zegarmistrzowskich. Przykładem zaistniałych zmian jest postać Antona Grunowa, który początkowo prowadził zakład zegarmistrzowski. Pod wpływem zachodzących zmian, będących pokłosiem rewolucji przemysłowej, stopniowo rozszerzał swoją działalność o  sprzedaż zegarków. Pomimo tego nadal funkcjonował w  ramach stargardzkiego cechu zegarmistrzów przyczyniając się do  jego reorganizacji i  pełniąc w  nim rolę wychowawcy młodzieży." 

Monika Ogiewa-Sejnota "Stargardia X (2015), 455-461"

https://stargardia.pl/pdf/Stargardia_X/Ogiewa-Sejnota%20Monika%20Zegarek%20kieszonkowy%20w%20zbiorach%20Muzeum%20Archeologiczno-Historycznego%20w%20Stargardzie.pdf

(W.S)