Pałac

Sielecki pałac nazywano dawniej "Łaźnią", lub "Łaźnią Poniatowskiego", jednak trudno dziś ustalić pochodzenie i zasadność tej nazwy. Z całą pewnością już w roku 1784 Folwark był już własnością króla, figuruje bowiem (pod numerem Czerniakowska 3014) w spisie posesji Warszawy i okolic jako należący do Jego Królewskiej Mości.
W roku 1820 pałac i otaczające go tereny stały się własnością wielkiego księcia Konstantego i zostały włączone do pobliskiego majątku Belweder. Wielki książę przez niektórych badaczy uważany jest za fundatora pierwszego założenia pałacowego na terenie sieleckiego folwarku. Wątpliwości związane z czasem powstania budynku i parku wynikają z faktu, że pałac został zbudowany w stylu obowiązującym w Polsce w latach około 1790-1830; ponadto nie jest on wzmiankowany w źródłach sprzed 1820 roku.
Historycy przyjmują, że jeżeli pałac został zbudowany około 1820 roku, to z dużym prawdopodobieństwem jego projektantem był Jakub Kubicki, w owym okresie realizujący w Warszawie wiele zleceń dla administracji państwowej. Nie zachowały się żadne dane dotyczące ewentualnego wystroju wnętrz pałacu. Sądząc jednak po niewielkich rozmiarach budynku i oficyn, oraz bardzo prostej dekoracji zewnętrznej, wystrój wnętrz był raczej skromny i zachowawczy, typowy dla niezbyt zamożnych dworów szlacheckich. Naprzeciwko wiodącej do pałacowego ogrodu bramy od roku 1853 stał krzyż ufundowany przez mieszkańców okolicy, a będący wotum dziękczynnym za ocalenie podczas epidemii cholery. Do lat dwutysięcznych naprzeciwko bramy wjazdowej do folwarku stał drewniany krzyż przydrożny zaaranżowany w formie kapliczki; prawdopodobnie był on następcą krzyża z 1853 roku.
W 1832 roku, po upadku Powstania listopadowego, pałac przemieniono na miejsce wypoczynku dygnitarzy wojskowych. Nie posiadał on jednak własnego umeblowania. Ostatni raz gościli w nim książęta zagraniczni w 1879 roku. Wówczas całe umeblowanie przysłane zostało z magazynów Zarządu Pałacowego w Łazienkach. Jak donosiło "Słowo" z 31 stycznia 1911 roku, wówczas pałac składał się z 24 pokoi i dodatkowych ubikacji. Od tego okresu datuje się stopniowe popadanie pałacu w ruinę.
W okresie PRL-u kompleks zabudowań został odseparowany od parku żelaznym ogrodzeniem stojącym do dziś. Pałac i przyległe do niego oficyny przeszły pod kuratelę pobliskiej Wytwórni Filmów Dokumentalnych i Fabularnych. Pomieszczenia rozparcelowano i zamieniono na mieszkania pracownicze. Po 1989 roku budynki zaczęły popadać w ruinę. Ostatni lokatorzy opuścili budynek około 2000 roku; od tego momentu przez pięć lat pałac był dewastowany i rozkradany. Doszczętnie zdemolowany pałac został wydzierżawiony Polskiej Konfederacji Pracodawców Prywatnych "Lewiatan" w 2005 roku, dzięki czemu doczekał się on gruntownego remontu. Rewitalizacja nie przewidywała odtworzenia wnętrz historycznych. Co więcej, podczas remontu do pałacu od strony parku dobudowano nieoryginalny balkon, zaś od strony dziedzińca portyk balkonowy, oba wsparte na kolumnach. Ze względu na zły stan techniczny rozbiórce uległa też oryginalna ceglana brama wjazdowa na teren folwarku od strony ulicy Chełmskiej; zastąpiono ją jej betonową kopią. Obecnie kompleks jest własnością Skarbu Państwa, lecz jako dzierżawa nie jest udostępniony publiczności.
https://pl.wikipedia.org/wiki/Folwark_Sielce#Historia